भगवान् तं परमं मन्त्रं दत्त्वा पुनः तस्मै वाक्यम् उवाच। श्रीकृष्णस्य वचः श्रुत्वा महाविराट् तं प्रत्युवाच। महाविराट् उवाच—यावद् मे जीवितं तिष्ठति, क्षणमपि वा चिरमपि, तावत् लोके यः कश्चन त्वत्-भक्त्या युक्तः सदा स जीवन्मुक्त एव। किं जपेन, किं तपसा, किं यज्ञेन, किं वा पूजया? येषां कृष्णभक्तिः नास्ति, तेषां जीवितं व्यर्थम्। यावत् आत्मा देहे तिष्ठति, तावत् एव सः शक्तियुक्तः। त्वं च, भगवन्, सर्वात्मा प्रकृतेः परः, महाभाग्ययुक्तः। एवं उक्त्वा तत्र बालः नारदः मौनं जगाम। तदा श्रीकृष्णः उवाच—अनन्तकोटिब्रह्मविनाशेऽपि ते पतनं न भविष्यति। त्वं मम अंशेन प्रत्येकं विश्वे विराट् रूपेण भव पुत्र। ब्रह्मणः ललाटे चैकादश रुद्राः, तेषु च कालाग्निरुद्रः विश्वविनाशकः। मम वरदानात् त्वं सदा मयि भक्तियुक्तः भविष्यसि। मम रम्या जननी मम वक्षसि शयिता। स तदा दिवं गच्छन् ब्रह्मणं शङ्करं च समभाषत। श्रीकृष्णः पुनरुवाच—शृणु, महाविराट् रोमकूपे च लघुप्रजापतेः च। गच्छ पुत्र, महादेव, ब्रह्मणः ललाटात् उत्पद्यस्व। एवं उक्त्वा लोकनाथः प्रजापतेः सुतः मौनं जगाम। महाविराट् रोमकूपे, ब्रह्माण्डे, आपःमण्डले, स नीलः, नवयुवकः, पीतवासाः, सलिलशय्यायाम् शयितः। तस्य नाभिकमले ब्रह्मा जातः, पद्मात् उत्पन्नः। स पद्मनाभस्य कमलनालस्य अन्तं न प्राप। स्वस्थानं प्रतिगम्य, सः कृष्णस्य पादकमलयोः ध्यानं चकार। स सलिलशय्यायाम् ब्रह्माण्डेनावृतः शयितः। श्रीकृष्णः तु गोलोकस्थः, गोपालकैः गोपिकाभिश्च परिवृतः तिष्ठति। ब्रह्मणः मानसपुत्राः सनकादयः अभवन्। विष्णुः पाताले लघुप्रजापतेः वामभागे प्रादुरभवत्। तस्य लघुप्रजापतेः नाभिकमले ब्रह्मा जगत् सृष्टवान्। एवं प्रत्येकं रोमकूपे पृथक् विश्वं तिष्ठति। एवं हे वत्स, श्रीकृष्णस्य पुण्यकथा कीर्तिता। ततः नारद उवाच—भगवन्, अधुना प्रकृतीनां सृष्टिं वद। का या केन पूजिता, कथं च मर्त्येषु प्रसिद्धा जाता? तस्याः स्तोत्रं, स्तुतिः, ध्यानं, शक्तिरेकं, पुण्यकर्माणि च कथय। नारायणः उवाच—सृष्टिकाले सावित्री स्मृता पञ्चधा प्रकृतिरूपेण। सा पूजिता, कीर्तिता, तस्याः शक्तिः परमाश्चर्या। ताः प्रकृतेः अंशाः कार्याणि च पुण्यानि। वाणी, वसुधरा, गङ्गा, षष्ठी, मङ्गलचण्डिका—एताः सर्वाः मम तेजसा, रूपेण, गुणेन च तुल्याः। तासां कर्माणि संक्षेपेण पुण्यानि रम्याणि च।