तत्रैव ब्रह्मा अनन्तदीप्तिं दृष्टवान्। सा दीप्तिः भक्तानां कृपादाता, वेणुं धारयन्, स्मिताननः आसीत्। तस्य प्रसन्नः वरदः ब्रह्मणे यथायोग्यं वरं दत्तवान्। स प्राह—“वत्स, त्वं अनन्तकोटिब्रह्माण्डानां प्रलयपर्यन्तं आश्रयः भव, रोग- मृत्युः- जराः- दुःख- सर्वक्लेशरहितः च भव।” इति उक्त्वा, भगवतः तद्वाक्यं श्रुत्वा, तेन दक्षिणकर्णे महद् षडक्षरं मन्त्रं उच्चारितम्। स मन्त्रः ‘ओम्’ आरभ्य, चतुर्थीान्ते, ‘कृष्ण’ इति द्व्यक्षरयुक्तः आसीत्। मन्त्रं दत्त्वा, भगवान् तत्र नैवेद्यविधानं कृतवान्। विष्णुभक्तः प्रत्येकब्रह्माण्डे नैवेद्यं समर्पयेत्। निर्गुणात्मने, यः पूर्णतमः तमः अपि अस्ति, यः जनः यत्र देवतायै नैवेद्यं ददाति, तत् सर्वं तस्मै एव गच्छति। उत्तमं मन्त्रं दत्त्वा, भगवतः पुनः ब्रह्मणं संबोधितवान्। तदा कृष्णवाक्यं श्रुत्वा, महाविराट् तं प्रत्युवाच—“यावत् मम आयुः, क्षणं वा दीर्घं वा, यः जनः तव भक्ति-संपन्नः अस्ति, स सदा जीवन्मुक्तः भवति। कृष्णभक्तिरहितस्य जपः, तपः, यज्ञः, पूजाः च व्यर्थः। कृष्णभक्तिहीनस्य जीवनं निष्फलं। यावत् आत्मा शरीरे तिष्ठति, तावत् शक्तियुक्तः भवति। त्वं च, महाभाग, सर्वात्मा, प्रकृतिबाह्यः च असि।” इति उक्त्वा, तत्र बालः नारदः मौनं आजगाम। श्रीकृष्णः तं प्राह—“अनन्तकोटिब्रह्माणां प्रलये अपि तव पतनं न भविष्यति। अंशेन प्रत्येकब्रह्माण्डे विराट् भव, वत्स। ब्रह्मणः ललाटे, एकादशरुद्रेषु च, तेषु कालाग्निरुद्रः ब्रह्माण्डनाशकः अस्ति। मम वरेण त्वं सदा मम भक्तियुक्तः भविष्यसि। मम रम्या माता मम वक्षसि शयाना अस्ति।” ततः स स्वर्गं गत्वा ब्रह्मणं शंकरं च उवाच। श्रीकृष्णः पुनः प्राह—“शृणु, महाविराट् च लघुसृष्टिकर्तुः रोमकूपे, गच्छ, वत्स, महादेव, ब्रह्मणः ललाटात् जातः भव।” इति उक्त्वा, लोकनाथः सृष्टिपुत्रः मौनं आजगाम। महाविराट् रोमकूपे, ब्रह्माण्डे, जलमण्डले स्थितः। तत्र कृष्णः कृष्णवर्णः, युवा, पीतवस्त्रधारी, जलशय्यायां शयितः। तस्य नाभिकमले ब्रह्मा उत्पन्नः, पद्मात् जातः। स पद्मनाभस्य कमलदण्डस्य अन्तं न प्राप्तवान्। पुनः स्वस्थानं गत्वा, कृष्णस्य पद्मपादौ ध्यानं कृतवान्। जलशय्यायां ब्रह्माण्डवेष्टितः शयनं कृतवान्। श्रीकृष्णः गोलोके गोपालकैः गोपिकाभिः परिवृतः आसीत्। ब्रह्मणः मानसपुत्राः सनकादयः उत्पन्नाः। विष्णुः पाताले, लघुसृष्टिकर्तुः दक्षिणभागे प्रकटितः। तस्य नाभिकमले लघुसृष्टिकर्ता ब्रह्मा जगत् सृजितवान्। एवं प्रत्येक रोमकूपे सर्वं ब्रह्माण्डं पृथग् अस्ति।