सा तत्र विराजमानाऽभूत्। सा रूपेण सौम्या, अत्यन्तसुन्दरी, शतचन्द्रसमप्रभा। रत्नमयपीठे दिव्ये उपविश्य, सर्वकारणरूपा सा स्तूयमाना अभवत्। तस्मिन्नेव क्षणे कृष्णः द्विधा प्रकटितः। एकः शुद्धस्फटिकसदृशः, दशकोटिसूर्यसमप्रभः। अपरः स तप्तकाञ्चनवर्णः, जटाजूटधारी, परमात्मा। दिशावस्त्रधारी, नीलकण्ठः, सर्पाभरणः। पञ्चमुखेन जपन्, स ब्रह्मदीपः सनातनः। स सर्वकारणः, सर्वमङ्गलानां मङ्गलतमः। मृत्योरपि मृत्युरित्यस्तूयमानः, मृत्युञ्जयः इति प्रसिद्धः अभवत्। ततः श्रीनारायणः उवाच— यथाकाले स पुनः द्विधा रूपं धारयामास। तस्मिन्नेव मध्ये किञ्चित् बालकः दशकोटिसूर्यसमप्रभः आसीत्। स पितृमातृहीनः, जलमध्ये आधारहीनः स्थितः। स्थूलतमः स्थूलानां, महाविराट् इत्याख्याय देवः। स कृष्णस्य परमात्मनः तेजसः षोडशांशः। तस्य त्वचि प्रत्येककूपे सर्वलोकाः सम्पूर्णाः सन्ति। रजसः कारणात् लोकसंख्या गण्यते न कदापि। तथैव प्रत्येकब्रह्माण्डे ब्रह्मा, विष्णु, शिवादयः सन्ति। तदूर्ध्वं वैकुण्ठः, यः ब्रह्माण्डात् बहिः स्थितः। तदूर्ध्वं गोलकं पञ्चाशत्कोटियोजनविस्तृतम्। पृथिवी सप्तद्वीपैः सप्तसागरैः संयुक्ता। तदूर्ध्वं सप्तस्वर्गलोकाः ब्रह्मलोकसहिताः। पृथिव्याः ऊर्ध्वे भूर्लोकः, ततः भूवर्लोकः। ततः तपोलोकः, ततोऽपि सत्यलोकः। एवं सर्वमिदं बाह्याभ्यन्तरश्च कृत्रिमम्। जलबिन्दुवत् सर्वब्रह्माण्डसमूहः अनित्यः। प्रत्येकरोमकूपे निश्चितं ब्रह्माण्डं अस्ति। प्रत्येकब्रह्माण्डे ब्रह्मा, विष्णु, शिवादयः सन्ति। दिशपालकाः, लोकपालाः, नक्षत्रग्रहादयः अपि तत्र सन्ति। ततः कालक्रमेण स विराट् पुनः पुनः ऊर्ध्वं पश्यन्, चिन्तायामग्नः, क्षुधया पीडितः, पुनः पुनः रुरोद। तत्रैव ब्रह्मा अनादिदीपं दृष्टवान्। स स्मितमुखः, वेणुं धारयन्, भक्तानां कृपानिधिः। प्रसन्नः वरदः तस्मै यथायोग्यं वरं दत्तवान्— "बालक, त्वं अनन्तब्रह्माण्डनिलयः भव dissolution पर्यन्तं; रोग, मृत्युः, जरा, दुःख, सर्वव्याधिभ्यः मुक्तः भव।" एवं उक्त्वा, तस्य दक्षिणकर्णे महाशडक्षरमन्त्रं उच्चारितवान्। ओम् आरभ्य, चतुर्थी अन्ते, 'कृष्ण' इति द्विस्वरः। मन्त्रं दत्वा, भगवान् तस्मै भोजनार्पणं व्यवस्थितवान्। प्रत्येकब्रह्माण्डे वैष्णवः नैवेद्यं दत्त्वा अर्पयेत्। निर्गुणात्मने, यः पूर्णतमः तमः अपि सः। यः यं नैवेद्यं यं देवतां प्रति अर्पयति, तद् सर्वं तस्मै एव।