ततः, हे मुनिवर, गोलोकनाथस्य रोमकूपात्—राधायाः शरीरस्य रोमकूपेभ्यः—स्वरूपेण, गुणेन, वेशेन, वीर्येण च समानाः, गोपिकाजनाः उत्पन्नाः। ताः सर्वाः रत्नाभरणैः भूषिताः, नित्यनवयौवनसौन्दर्ययुक्ताः चासन्। तस्मिन्नन्तरे, हे ब्राह्मण, श्रीकृष्णस्य शरीरात् सहसा नारायणी देवी प्रादुरभूत्। सा सर्वशक्तिस्वरूपिणी, सर्वदेवीबीजभूता, आदिप्रकृतिः, परामहेश्वरी चासीत्। सा कनकनिर्गततेजसा, कोटिसूर्यसमप्रभया, बहुविधानि शस्त्राणि अस्त्राणि च धारयन्ती, त्रिनेत्रा च आसीत्। यस्याः अंशैः उपांशैः च सर्वाः स्त्रियः सम्प्रसूता, सा इच्छुकामिनां, गृहिणां च सर्वसमृद्धिदात्री, मुक्तिकामिनां मोक्षदात्री, सुखिनां सुखप्रदायिनी च। सा तपस्विषु तपः, नृपेषु शोभा, चन्द्रे सौम्यरूपा, कमलेषु सर्वसौन्दर्यवती चासीत्। यस्या बलात् आत्मा शक्तिमान्, यस्या एव बलात् जगत् च शक्तियुक्तम्, सा संसारवृक्षस्य नित्यबीजरूपिणी। भूख्षुधा, तृष्णा, दया, श्रद्धा, निद्रा, तन्द्रा, क्षमा, धैर्यं—एतानि सर्वाणि सा एव। सा स्तुत्वा, सर्वेश्वरस्य पुरतः स्थितवती। एवमेव तत्र ब्रह्मा चतुर्मुखः स्वपत्नीया सहितः, कमण्डलुधरः, तेजस्वी, तपस्वी, मुनिश्रेष्ठः, प्रादुरभूत्। तस्याः भार्यायाः रूपं सुन्दरं, परममनोहरं, शतचन्द्रसमप्रभं चासीत्। सा रत्नमयविमाने समुपविष्टा, सर्वकारणस्वरूपा, स्तूयमाना आसीत्। तस्मिन्नेव क्षणे, कृष्णः द्विधा विभक्तः प्रकटितः। एकः शुद्धस्फटिकसदृशः, कोटिसूर्यप्रभासम्पन्नः। अपरः कनकवर्णः, जटाजूटधारी, परमेश्वररूपः, दिगम्बरः, नीलकण्ठः, सर्पालङ्कृतः चासीत्। सः पञ्चवक्त्रः, ब्रह्मतेजस्वरूपः, सर्वकारणकारणः, परममङ्गलानां मङ्गलतमः। सः मृत्योरपि मृत्युः इति स्तुत्वा, मृत्युञ्जय इति विख्यातः अभवत्। श्रीनारायण उवाच—ततः यथाकालं सः पुनः सहसा द्विविधरूपः अभवत्। तत्र मध्ये एकः शिशुः प्रादुरभूत्, कोटिसूर्यसमप्रभः। सः पितृमातृविहीनः, जलमध्ये निरालम्बः, स्थूलानां स्थूलतमः, महाविराट् देवः नाम्ना अभवत्। सः कृष्णपरमात्मनः तेजसः षोडशांशः। तस्य रोमकूपेषु सर्वलोकाः संपूर्णरूपेण स्थिताः। रजोगुणात् लोकसंख्या कदापि न गणयितुं शक्या, तथैव प्रतिविश्वे ब्रह्मा, विष्णु, शिवादयः सन्ति। तस्मात् उपरि वैकुण्ठः, यः हि ब्रह्माण्डात् बहिः स्थितः। तस्मात् उपरि पञ्चाशत्कोटियोजनविस्तीर्णं मण्डलं अस्ति। पृथ्वी सप्तद्वीपवती, सप्तसमुद्रसंयुता च अस्ति। एवं श्रीमद्ब्रह्मवैवर्तपुराणे दिव्यसृष्टेः महोत्सवः सुसम्पन्नः।