सर्वैश्वर्यप्रदाता, स्वतन्त्रः, सर्वमङ्गलः श्रीकृष्णः, यं वैष्णवाः नित्यं तद्व्यापकं दिव्यं रूपं चिन्तयन्ति। यस्य ब्रह्मायुः केवलं निमेषः इव गणितः। 'कृष्' तस्य भक्ति, 'ण' सेवा इति अर्थः। 'कृषि' सर्वस्य शब्दः, 'ण' बीजसंकेतः। अनन्तब्रह्मपतनानन्तकालगतेषु अपि, हे नारद, सर्वसृष्ट्यादौ स एव कृष्णः सृजितुमिच्छत्। स्वेच्छया, स्वयमेव, द्विधा रूपं धारयामास। स काममूलं नित्यं, तां महाकामेन पश्यन्। सा परमेश्वरी, पूर्णचन्द्रमुखी, शङ्खग्रीवा, सौन्दर्यसम्पन्ना, शुभनारिकेलद्वयसमुल्लासिता, लक्ष्मीसमलङ्कृता। सा अतीव रम्या, शान्ता, स्मितवदना, मनोहरेक्षणा, किंचित्प्रकुटिलनेत्रा। हंसचकोरनेत्रा, आनन्देन निरन्तरं पश्यन्ती। कस्तूरीचिह्नं, चन्दनचिह्नं तले। तस्याः सुन्दरं सुव्यवस्थितं केशं मालतीमालया भूषितम्। सा दीप्त्या दशकोटिचन्द्रप्रभां अतिक्रान्ता। तया सह रसराजः रसमण्डले अत्यन्तं एकीकृतः। स प्रेमस्वरूपः इव विविधप्रकारं रमणीयक्रीडायाम् प्रवृत्तः। ततः श्रान्तः जगत्पिता तस्या गर्भे प्रविष्टः। हे पुण्यश्लाघ्य, तयोः संयोगे समाप्ते, तस्याः शरीरात्, महासंयोगश्रमात्, श्वासः उत्पन्नः। स श्वासः सर्वस्य आधारः अभवत्। देहस्थवायोः वामभागात् प्राणप्रियः उत्पन्नः। प्राणः, अपानः, समानः, उदानः, व्यानः प्रादुर्भूताः। स्वेदजलात् महादेवः वरुणः जातः। ततः सा कृष्णशक्तिः कृष्णात् पुत्रं प्रजनयामास। सा कृष्णजीवनाधिष्ठात्री, तस्मात् आत्मनः अपि अतिप्रियः। शतमन्वन्तरातीत्य, तस्मिन्काले, सा परमसुन्दरी—अण्डं दृष्ट्वा, देवी हृदयेन महद्व्यथिता। तद्विलोक्य, कृष्णः शोकविलापं कृतवान्। "त्वं, कठोरकोपिनी, स्वपुत्रं त्यक्तवती—" इत्युक्त्वा, याः देव्योः तव अंशात् उत्पन्नाः स्युः—। तस्मिन्नेव समये, देवी जिह्वाग्रे आकस्मात् प्रादुर्भूता। पीतवस्त्रधारिणी, वीणापुस्तकधारिणी। ततः किञ्चित्कालानन्तरं, सा द्विधा रूपं धारयामास। तस्मिन्क्षणे, कृष्णः अपि द्विधा रूपः अभवत्। श्रीकृष्णः वाणीं उवाच—"स त्वं तस्य प्रियाभव।" ततः सन्तुष्टः, लक्ष्मीं नारायणाय दत्तवान्। "त्वं पुत्रहीना, तस्मात् राधाया अंशात् द्वौ उत्पत्स्यतः।" तेजसा, आयुषा, सौन्दर्येण, गुणैः च, तौ हरिसमौ।