पूर्वं सवित्री भक्त्या पूजिता आसीत्। आदौ च ब्रह्मणा देवी सरस्वती पूजिता। तत्रापि गोलोके, रासमण्डलमध्ये, राधा प्रथमं पूजिता। तां गोपीभिः, गोपालकैः, कन्याभिः, बालकैश्च पूजितवती। ततः ब्रह्मादिभिः देवैः, ऋषिभिः, मनुभिश्च, सा नित्यं पूजिता पूज्यते च, पुष्पधूपैः भक्त्या च सततम्। पृथिव्यां तु सदा सुञ्ज्ञेनैव देवी प्रथमं पूजिता। अनन्तरं त्रीषु लोकेषु परमात्मनः आज्ञया सा पूजिता। यावन्ति तस्याः प्रादुर्भावाः जाताः, तानि सर्वाणि भारतवर्षे पूजितानि। एवं सर्वं शुभानि प्रकृतेः कर्माणि तुभ्यं कथितानि। नारदः उवाच— "बोधाय, व्यासस्य ज्ञानं वक्तुमर्हसि। सृष्ट्यादौ प्रथमं सृष्टिः कथं समुत्पन्ना? या या सत्त्वानि तस्याः त्रिविधया शक्त्या समुत्पन्नानि, तेषां जन्म, ध्यानं, परमं च पूजनविधिं वद।" श्री-नारायणः उवाच— "सर्वेषां गोकुलं नित्यं, गोलोकश्च नित्य एव। वैकुण्ठः तस्य अंशः, स च नित्यः। यथा वह्नौ दाहः, शशिनि शीतलता, पद्मे सौन्दर्यं, सूर्ये प्रभा च स्थिताः। यथा सुवर्णं विना कणककारः कुण्डलं कर्तुं न शक्नोति, तथा सा विना ब्रह्मा जगत्सृष्ट्यां असमर्थः। 'ऐश्वर्य' शब्देन स्वामित्वं, 'शक्ति' शब्देन सामर्थ्यं निर्दिश्यते। 'भग' इति शब्दः ऐश्वर्यं, ज्ञानं, श्रीः, कीर्तिः चोच्यते। यः एतेषु नित्ययुक्तः, सः 'भगवान्' इति कथ्यते। योगिनः सदा अरूपं तेजो रूपं सच्चिदानन्दम् एव ध्यानयन्ति— अदृश्यं, सर्वद्रष्टारं, सर्वज्ञं, सर्वकारणम्। किन्तु वैष्णवाः भक्त्या सूक्ष्मदृष्ट्या तद्रूपं नाङ्गीकुर्वन्ति, ते तु परमं तेजोमण्डलमध्यम् स्थितं ब्रह्म ध्यानयन्ति। सः परमसुन्दररूपः, परममनोहरः, नूतनमेघश्यामलवर्णः, एक एव रासक्रीडायाः श्यामः। तस्य दन्तपङ्क्तयः महतीः निर्मलमुक्ताभा, मनोहरदर्शनाः। सुकुमारनासिकः, सदा स्मिताननः, भक्तेषु कृपानिधिः। द्विभुजः, वेणुं वहन्, रत्नाभरणैः शोभितः। सर्वैश्वर्यप्रदः, पूर्णस्वतन्त्रः, सर्वमङ्गलः। वैष्णवाः सदा तस्य नित्यदिव्यरूपस्य ध्यानं कुर्वन्ति। यस्य ब्रह्मणः कल्पायुः केवलं निमेषमात्रं मन्यते। 'कृष्' इति तस्मिन्भक्तिः, 'ण' इति सेवाक्रियायाः लक्षणम्। 'कृषि' इति सर्वस्य वाचकम्, 'ण' इति बीजस्य सूचकः। अनन्तकोटिब्रह्मविनाशेऽपि, युगक्षयेऽपि, हे नारद, सृष्ट्यादौ स एव कृष्णः सृष्टुमिच्छत्। सः स्वेच्छया द्विविधरूपः अभवत्। सः नित्यकामबीजः तां अपश्यत्, महाकामेन पूर्णः। सा च परमा, पूर्णचन्द्राननाः, शङ्खग्रीवा च आसीत्।