सर्वदेवेश्वर, प्रज्वलितः अग्निः तस्य वस्त्रं दग्ध्वा उद्दीप्तः अभवत्। तस्य वृद्धिं दृष्ट्वा, श्रीकृष्णः स्वलीलया जलं सृजति स्म। तस्य मुखात् उत्पन्नस्य बिन्दोः जलं समुत्पन्नं, येन समस्तं विश्वं प्लावितम्। तदनन्तरं, जलस्य सम्प्रवेशेन अग्निः शम्यते स्म। तस्मात् जलात् एकः पुरुषः उत्पन्नः, यः वरुणः इति प्रसिद्धः। तस्य अग्नेः वामभागात् एकाः कन्या अभवत्। जलाधिपतेः वामभागात् अपि एकाः कन्या जाताः। परमात्मनः श्वासात् तेजस्वी वायुः उत्पन्नः। तस्य वायोः वामभागात् अपि कन्या जाता। श्रीकृष्णस्य कामबाणेन शुक्रस्रावः अभवत्। सहस्रवर्षान्ते तद् जलबिन्दु रूपं स्वीकृतम्। यस्य शरीरस्य एके रोमकूपे समस्तं विश्वं स्थितम्। सः कृष्णस्य परमात्मनः षोडशांशः एव। सः महोदधौ शयनं कृतवान्, यथा कमलपत्रं जले शयितम्। तस्मात् जलात् उत्पन्नाः तः ब्रह्मणं हन्तुं समुत्सुकाः अभवत्। तस्य मज्जात् एव समस्तं पृथिव्याः सृष्टिः अभवत्। मम संशयपरिहाराय त्वं एतत् विस्तरेण कथितुम् अर्हसि। यथा मया आरम्भे सृष्टिकथां उक्तं, द्विजश्रेष्ठ। सृष्ट्यादौ नारायणः महेश्वरः च प्रतिष्ठितौ। ब्रह्मकल्पस्य आरम्भे एषा कथा उक्ता, द्विज। ब्रह्म, वराह, पद्म—एते त्रिविधाः कल्पाः। सत्य, त्रेता, द्वापर, कलि—एते चत्वारः युगाः। एकः मन्वन्तरः एकसप्तत्येक दिव्ययुगाः अस्ति। ब्रह्मणः वर्षः त्रिशत् षष्टिः एवं दिव्यदिनानि अस्ति। कृष्णस्य परमात्मनः काले एषः क्षणमात्रः। बहवः कल्पाः सन्ति, ये विलयादिक्रमाः इति प्रसिद्धाः। ब्रह्मणः एकः दिवः कल्पः इति निर्दिष्टः। त्रयः कल्पाः ब्रह्म, वराह, पद्म इति संज्ञाकृतः। ब्रह्मकल्पे सृजिता पृथिवी, सृष्टिः च कृतः। वराहकल्पे भगवता भूमिः अधोलोकात् उद्धृतः। पद्मकल्पे, विष्णुनाभिकमलात् उत्पन्ने, सृष्टिः कृतः। एषा कालगणना सृष्ट्यर्थे उक्ता। एतान् सृज्य, ततः किम् अकुरुत? एतत् त्वं कथयितुम् अर्हसि। एतानि सृज्य, सः रम्यं रासमण्डलं गतः। तत्र मनोहराणि कल्पवृक्षाणि मध्यस्थः, अत्यन्तं आकर्षकः। चन्दनागुरुमुष्ककुङ्कुमैः शोभितः। तत्र नवचन्दनपत्रैः, रेशमी सूत्रैः, गाठैः सुसज्जितः। रत्नसारनिर्मितैः त्रिकोटि मण्डपैः अलंकृतः। भोगविलासयोग्यवस्तुसंग्रहैः परिवृतः। तत्र गत्वा, जगन्नाथः तैः सह निवसति स्म।