सावित्री उवाच—सः परमः, यो अत्युत्तमात् परतः, श्यामवर्णः, निरुपाधिः, निःकलुषः च। एवं उक्त्वा, सा हसन्ती देवी, रत्नमयासने दिव्ये समुपाविशत्। ततः सा श्रीकृष्णस्य, परात्मनः, पुरतः प्रादुरासीदिति। सः सर्वेषां कामिनां चित्तानि पञ्चभिः शरैः सञ्चालयति। तस्य पुरुषस्य, या वामभागात् उत्पन्ना, सा कामस्य प्रियतमा स्त्रीश्रेष्ठा अभवत्। सा रतिः, सर्वेषां प्रिया, तां दृष्ट्वा, हसन्ती, सुभगा च आसीत्। हरिं स्तुत्वा, सः तया सह तत्रैव हरिप्रसादे स्थितवान्। कामः अपि सर्वान् शरान्—मरणकरं, मोहकरं, जृम्भाकरं, शोषणकरं च—मुमोच। सः कामः तेषां शक्तिं परीक्ष्य सर्वान् शरान् ससर्ज। रतिं दृष्ट्वा, ब्रह्मणः रेतः पतितम्। तदा तस्य वस्त्रं दग्ध्वा, वह्निः ज्वलनः समुत्थितः, देवाधिप। तस्य वृद्धिं दृष्ट्वा, कृष्णः स्वलीलया जलं ससर्ज। तस्य मुखबिन्दोः उत्पन्नेन जलेन, स जगत्सर्वं आप्लावयत्, द्विजश्रेष्ठ। तस्मात् कालात् अग्निः जलैः शम्यते। तस्मात् जलात् एकः पुरुषः उत्पन्नः, यः वरुण इति विख्यातः। तस्य वह्नेः वामभागात् एक कन्या जाताऽभूत्। तस्यापि वारिपतेः वामभागात् एक कन्या अभवत्। ततः परमात्मनः श्वासात् तेजस्वी वायुः उत्पन्नः। तस्य वायोः वामभागात् अपि कन्या जाताऽभवत्। कृष्णस्य कामशरेण रेतः स्रवणं जातम्। सहस्रसंवत्सरान्ते तद् जलबिन्दुरूपं प्राप्तम्। यस्य शरीरे एकस्मिन रोमकूपे सर्वं विश्वं स्थितम्। सः अपि केवलं षोडशांशः एव कृष्णस्य, परमात्मनः। सः महोदधौ शयनं चकार, जलस्थे पद्मपत्रे इव। ते जलात् उत्पन्नाः, ब्रह्मवधाय समुत्सुकाः। तस्मात् मज्जायाः एव सम्पूर्णा पृथिवी समुत्पन्ना। अथ मम संशयविनाशाय त्वया एषः विषयः विस्तरतो वक्तव्यः। सृष्टेः आदौ यत् सर्वं मया उक्तं, द्विजोत्तम, तद् सर्वं। सृष्टेः आदौ नारायणः महेश्वरः च प्रतिष्ठितौ। ब्रह्मकल्पस्य आदौ, एषा कथा उक्ता, द्विजश्रेष्ठ। ब्रह्म, वराह, पद्म—इति त्रिविधाः कल्पाः। सत्य, त्रेता, द्वापर, कलि—इति चत्वारः युगाः। एकस्य मन्वन्तरस्य एकसप्ततिः देवयुगानि भवन्ति। च ब्रह्मणः संवत्सरः त्रिशतषष्टिः एवं दिव्यदिनैः कृतः। एषः कालः कृष्णस्य, परमात्मनः, केवलं निमेषमात्रम्। अनेकानि लघूनि कल्पानि भवन्ति, लयादिकानि च। एकः ब्रह्मणः दिवसः कल्पः इति कथ्यते। त्रयः कल्पाः—ब्रह्म, वराह, पद्म—इति निश्चिताः। ब्रह्मकल्पे, स्रष्टा पृथिवीं सृज्य सृष्टिं च अकरोत्। वराहकल्पे, सः पृथिवीं, यां अधः पतितां पाताले निमग्नां, उद्धृतवान्।