सूतः शौनकस्य ऋषिमण्डले ब्रह्मवैवर्तपुराणस्य ब्रह्मखण्डे कथां प्रवर्तयति। तत्र एकदा सः दृष्टवान् तत्र सभायाम् आकर्षकं मुनिश्रेष्ठं, नारदम्। स नारदः परमं ब्रह्म—कृष्णं, आत्मानं, प्रभुं—गायन् आसीत्। तं दृष्ट्वा सहसा उत्ताय, आलिङ्ग्य, सः तस्मै परमं वरं दत्तवान्। ततः सः नारदं सुन्दररत्नपीठे उपवेशयामास। अनन्तमुनिश्रेष्ठं तं नारदं प्रति सः भगवान् सम्बोधितवान्। नारदः उक्तवान्—“भगवन्, योगिनां श्रेष्ठः शङ्करात् ज्ञानं मन्त्रं च प्राप्तवान्। तव पद्मपदौ मनसा अनुविद्धः दृष्टवान्। यत्र कृष्णगुणकथा श्रूयते, सा जन्ममृत्युजरानाशिनी। ब्रह्मा, विष्णु, शिवः, अन्ये देवाः, देवेशः अपि तत्र। भगवन्, सृष्टिः कुतः उत्पद्यते? तत्र विलयः कत्र? विश्वनाथ, तस्य स्वरूपं किम्? तस्य कृत्यं किम्?” एवं नारदस्य वचनं श्रुत्वा, पुण्यश्लाघ्यः मुनिः स्मितं कृतवान्। इति नारदस्य प्रश्नो नारायणं प्रति, ब्रह्मवैवर्तपुराणस्य ब्रह्मखण्डे, सूतशौनकसंवादे, एकोनत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। ततः श्रीनारायणः उक्तवान्—“वाणी, शिवा, गङ्गा, लक्ष्मी, अन्यैः पूजितं भगवतः पद्मपदौ चिन्तनीयम्। संसारसागरः अतीव गम्भीरः, भीषणः, अग्निसर्पैः शरीरदुःखैः पीडितः। गोवर्धनधारणकृत्यस्य कीर्ति क्लान्ता, पृथिवी धृता, दन्ताग्रेषु अपि तस्य सीमानि सिक्तानि। वेदवदनैः किरणैः हरिः, वेदाङ्गनिर्माता, प्रसिद्धः। स गोपिकानां पद्ममुखमधुपः, रासेश्वरः, रसिकः, परमपुरुषः। लोकनिर्माता तेन निमिषेण कर्माणि कृतानि, हे पुत्र, केन तानि कथनीयानि? त्वं, अहं, मनवः, महर्षयः, सर्वे तस्य शक्तेः अंशांशाः। स सहस्रशीर्षा, विश्वं लवङ्गपरिमाणेन शिरसि धारयति। गोलोकनाथस्य विशुद्धकीर्तिः न वेदेषु न पुराणेषु स्पष्टा। सर्वेषु लोकस्थलेषु ब्रह्मा, विष्णु, रुद्रः सदा विद्यन्ते। स ब्रह्मजनकः, सृष्टिं कृत्वा, नित्यप्रकृतिं, जगन्मातरं, स्थापयति। प्रकृतिः ब्रह्मस्वरूपा, न भिन्ना; तया नित्यः सृजति। सा नारायणी, परमेश्वरी, परमपुरुषस्य, परमात्मनः, नित्यशक्तिः। अतः, पुत्र, गच्छ विवाहं कुरु; पितृआज्ञया कर्तव्यं। यः स्वपत्नीं वस्त्राभरणचन्दनैः पूजयति—सा स्त्री रूपेण सर्वलोकेषु मायाशक्त्या प्रकट्यते। या दिव्या स्त्री, पूजिता, पतिसंनता, पुत्रेषु मातृरूपा, सा एकैव मूलप्रकृतिः, ब्रह्मपूर्णा। सा जीवप्राणेश्वरी, कृष्णस्य परमात्मनः। लक्ष्मीः नारायणप्रिया, सर्वसमृद्धिस्वरूपा। सावित्री वेदमाता, ब्रह्मप्रियपूज्या।” इति भगवान् नारायणः भगवद्गुणवर्णनं समाप्तवान्। एषः त्रिंशोऽध्यायः—“भगवद्गुणवर्णनप्रकृतिवर्णनं”—ब्रह्मवैवर्तपुराणस्य ब्रह्मखण्डे, सूतशौनकसंवादे, समाप्तः। अन्यत्र, श्रीगणेशाय नमः। सृष्टिकर्मणि सावित्री पंचविधप्रकृतिरूपेण स्मृता। सा कस्य द्वारा प्रकटिता? का सा? का श्रेष्ठा ज्ञातृणां मध्ये? तेषां सर्वेषां कथा का? पूजनं कथं यथावत् कर्तव्यम्? नारायणः उक्तवान्—“अद्यापि धर्मवदनात् श्रुतं अल्पं वक्ष्यामि। ‘प्र’ उपसर्गः श्रेष्ठतां सूचयति, ‘कृति’ सृष्टिं दर्शयति।” एवं ब्रह्मवैवर्तपुराणस्य ब्रह्मखण्डे सूतशौनकसंवादे, भगवद्गुणप्रकृतिवर्णनं, नारदनारायणसंवादः च, श्रद्धया, सुस्पष्टया, क्रमशः, वर्णितम्।