गोप्यः तं श्रीकृष्णं सर्वतो वेष्टयन्त्यः दृष्ट्वा, तं रत्नमणिमयैः उत्तमैः भूषणैः भूषयन्ति स्म। ब्रह्मा, विष्णु, शिव, अनन्त, धर्मादयः देवा उल्लासेन तं पूजयन्ति। रासलीलाधिपः, देवतानां प्रमोदः, राधायाः वक्षसि विश्राम्यन्, स एव परमात्मा, परमेश्वरः, सदा स्मरणीयः। सः स्वेच्छया स्वरूपः, निर्गुणः, निराकाङ्क्षः, प्रकृतिबाह्यः। सर्वेश्वरः, सर्वैः पूजितः, सर्वसिद्धिदायकः। गोपालवेषधारी, गोपालसखिभिः परिवृतः। सः सर्वस्य अन्तरात्मा, सर्वत्र स्थितः, सर्वव्यापी, सर्वत्र प्रकटः, सर्वात्मा, परब्रह्म—सः कृष्णः इति कथ्यते। ‘कृ’ इति विश्वध्वनिः, ‘ष्ण’ इति आदिस्वरः। सः एव अंशेन वैकुण्ठे चतुर्भुजो भगवान्। सः विष्णुरूपेण अंशतः लोकपालनकर्ता। एतत् सर्वं यद् उक्तं तव, परमब्रह्मस्वरूपम्। इत्येवं उक्त्वा शङ्करः तत्र मौनं आस्थात्, हे शौनक। तदा भगवतः आद्यस्य, अक्षरस्य, स्तुत्या सन्तुष्टः। मुनिश्रेष्ठः हर्षपूर्णमुखः, दृष्ट्या, तं प्रणम्य। सूतिः उवाच—स मुनिश्रेष्ठः नारायणेन सह बदरीवनम् अगच्छत्। तत्र विविधवृक्षफलयुक्तं, कोकिलकुञ्जरवाणीः श्रूयन्ते स्म। मुनिश्रेष्ठस्य बलात् तद् वनं हिंसाभयवर्जितम्। तत्र सिद्धमहर्षीणां त्रिकोट्यः आश्रमाः। सः तं मुनिश्रेष्ठं, मोहकं, सभायां मध्ये अपश्यत्। सः परमब्रह्म—कृष्णं, आत्मानं, ईश्वरं जपन् आसीत्। त्वरितम् उत्ताय, आलिङ्ग्य, परमं वरं ददौ। नारदं रत्नमयासनं उपवेशयामास। तं मुनिश्रेष्ठं, शाश्वतं ईश्वरं, सम्बोधितवान्। "हे योगिश्रेष्ठ, शङ्करात् ज्ञानं मन्त्रं च प्राप्तवान्। तव पद्मपादौ मनसा दृष्टवान्। यत्र कृष्णगुणकथा श्रूयते, यया जन्ममृत्युजराव्यथा नश्यति। ब्रह्मा, विष्णु, शिवादयः देवा, देवाधिपः, हे प्रभो। सृष्टिः कुतः उत्पद्यते? लयः कुत्र? हे विश्वनाथ, तस्य स्वरूपं किम्? कर्माणि किम्?" इत्येवं नारदवचनं श्रुत्वा, भगवतः मुनिः स्मितं कृतवान्। एवं समाप्तो नवत्रिंशोऽध्यायः—‘नारदस्य प्रश्नः नारायणं प्रति’—सूतशौनकसंवादे, ब्रह्मकाण्डे, श्रीब्रह्मवैवर्तमहापुराणे। श्रीनारायणः उवाच—"वाणी, शिवा, गङ्गा, लक्ष्मीभिः पूजितं भगवतः पद्मपादौ चिन्तनीयम्। संसारसागरः अतीव गम्भीरः, भीषणः, अंगानि दावानलसर्पैः पीडितानि इव। गोवर्धनधारणकृत्यकीर्ति अतीव श्रान्ता, भूमिः धारिता, दन्ताग्रेषु अपि सिक्तम्। वेदवाक्यज्योतिषः प्रसारैः, वेदवेदाङ्गनिर्माता हरिः ज्ञायते। सः गोपिकानां पद्ममुखेषु मधुकरी, रासेश्वरः, भोक्ता, परमपुरुषः। लोकसृष्टिकर्ता, निमिषेण तादृशानि कर्माणि करोति—हे तात, भूमौ कः तानि वर्णयितुं समर्थः? त्वं च वयं च, मनवः महर्षयः च, तस्य शक्तेः अंशांशाः एव।