सर्वे चराचराः प्रजाः, देवाः च ब्रह्ममुख्याः, अस्मिन्सम्सारे स्थिताः। अहं तं परं स्वयम्भू-आत्मानं, पूर्णतमं, श्रेयस्करं, नित्यानन्दमयं प्रभुं, नमामि। स एव परमात्मा—यस्य स्तुतिमपि ब्रह्मा, विष्णुः, शिवः, अन्ये च देवाः कर्तुं न शक्नुवन्ति। न वेदाः, न च श्रेष्ठतमाः मुनयः, तस्य यथावत् स्तुतिं कर्तुं समर्थाः। एवं उक्त्वा, दुर्गा देवी रत्नमयसिंहासनस्थिता आसीत्। एवं श्रीकृष्णस्य, परमात्मनः, स्तवः दुर्गया कृतः समाप्तः। दुर्गा देवी, गृहात् निर्गम्यापि, तस्मात् कदापि न निवर्तते। ततः सौति उवाच—सा देवी, शुद्धस्फटिकसदृशी, एकैव, मनोहररूपा आसीत्। शुभ्रवस्त्रधारिणी, सकलाभरणभूषिता, सा परमं सनातनं ब्रह्माणं पुरतः स्थित्वा स्तुतिं अकरोत्। तदा सावित्री उवाच—यो ह्यतिदेवः, श्यामवर्णः, नित्यः, निर्मलः, स एव एकः। एवं उक्त्वा, सा हसन्ती देवी, दिव्ये रत्नसिंहासने उपाविशत्। ततः सा श्रीकृष्णस्य, परमात्मनः, पुरतः प्रादुरभवत्। सः कृष्णः, पञ्चबाणैः सर्वेषां कामिनां मनांसि कम्पयति। तस्य पुरुषस्य वामभागात्, सर्वकामनां श्रेष्ठा, कामस्य प्रिया, उत्पन्ना। रतिः, सर्वेषां प्रिया, सा दृष्ट्वा, हसन्ती, सती च आसीत्। हरिं स्तुत्वा, सः तया सह तत्रैव हरिप्रत्यक्षे स्थितः। कामः स्वेषु सर्वेषु बाणेषु—मरणकारिणि, मोहकारिणि, जृम्भाकारिणि, शोषकारिणि च—मुमोच। कामः स्वबाणबलं परीक्षितुम्, सर्वान् बाणान् ससर्ज। रतिं दृष्ट्वा, ब्रह्मणः बीजं स्रवितम्। तस्य वस्त्रं दग्ध्वा, दह्यमानः अग्निः उदतिष्ठत्, हे देवाधिप। तस्य वृद्धिं दृष्ट्वा, कृष्णः स्वलीलया जलं ससर्ज। तस्य मुखात् पतितस्य बिन्दोः, जलरूपेण समग्रं विश्वं प्लावितम्, हे द्विज। तस्मात् कालात्, अग्निः जलेन शम्यते। तस्मात् जलात्, एकः पुरुषः उत्पन्नः—सः वरुणः इति प्रसिद्धः। तस्य अग्नेः वामभागात्, एक कन्या जाता। तस्य जलाधिपतेः वामभागात्, अपि एक कन्या जाता। परमात्मनः श्वासात्, श्रीमान् वायुः उत्पन्नः। तस्मात् वायोः वामभागात्, कन्या जाता। कृष्णस्य कामबाणेन, बीजस्रवणं जातम्। सहस्रसंवत्सरान्ते, तद् जलफेनरूपं प्राप्तम्। यस्य शरीरे एकस्मिन रोमकूपे समग्रं विश्वं स्थितम्। सः अपि कृष्णस्य परमात्मनः षोडशांशः एव। सः महाजले शयाने, जलस्थपद्मपत्रवत् आसीत्। ते जलात् उत्पन्नाः, ब्रह्मवधाय प्रवृत्ताः। तस्य मज्जात् एव, समग्रं पृथिवीतत्त्वं जातम्। मम संशयपरिहाराय, त्वं एतत् विस्तरेण कथयितुमर्हसि। सृष्टेः आदौ यथावद् मया यद् उक्तं, हे द्विज, तत् सर्वं। सृष्टेः आदौ, नारायणः महेश्वरः च प्रतिष्ठितौ। ब्रह्मकल्पस्य आदौ, एषा कथा उक्ता, हे द्विज।