द्विजः प्रबुद्धः सन् यदि वामहस्तेन जलं पिबेत्तर्हि तद्वर्जनीयम्। हरये न समर्पितं भोजनं, नित्यं शेषभोजनं च निषिद्धं भवति। कार्तिकमासे वाक्फलनागवल्लीकन्दफलानि, वृषभमांसं च त्याज्यानि निर्दिष्टानि। श्वेतवर्णं तालफलम्, तालं, मसूरदालं, मत्स्यं च निषिद्धानि स्यु:। यदि मत्स्यभोजनं कामात् कृतं स्यात्, तदा त्रिदिनं उपवासं कृत्वा वासः कर्तव्यः। प्रतिपदि कुम्भलिका भक्ष्यम् अयोग्यं, धनहानिकारकत्वात्। पटोलं च निषिद्धं, शत्रुवृद्धिकरत्वात्। पञ्चम्यां बिल्वफलभोजनं दोषकरम्। पुरुषाणां ताले रोगवृद्धिः स्यात्। अष्टम्यां नारिकेलफलभोजनं बुद्धिनाशनम्। एकादश्यां मुद्गाः निषिद्धाः, द्वादश्यां पुटिकाः अपि। चतुर्दश्यां कृष्णमाषभोजनं महापातकं स्मृतम्। गृहीणां जलस्पृष्टं मांसं अन्येषु दिनेभ्यः अनुमतम्। सरिषपतैलं सुसिद्धं तैलं च प्रशंसितं, हे नारद। श्राद्धव्रतेषु रविवासरेषु च स्त्रीहस्तनिष्पीडितं तैलं मलिनं भवति। निद्रां च निषिद्धां, मन्त्रसंस्कृतं कूर्ममांसं च। रात्रौ दधि निषिद्धं, सायं प्रातर्योषसि च निद्रां वर्जयेत्। जलाहारिण्याः स्त्रियाः, व्यभिचारिण्याः स्त्रियाः, ताः याः अन्नं ददाति, तदन्नं न भक्ष्यम्। हे मुनिश्रेष्ठ, नीचस्त्रियाः अन्नं अपि निषिद्धम्। यदन्नं प्रथमतः अब्राह्मणाय दत्तं, वैद्यकुशलस्य च, तत् अप्यवर्ज्यम्। भाद्रपदमासे मृगमूलात् प्राप्तं मांसं गोमांसतुल्यम्। यः मैथुनात् वा श्मश्रुलोचनात् वा देवपितृपूजनं करोति, तस्य कर्म न प्रशस्यते। यत् कर्तव्यं, यच्च न कर्तव्यं, यत् भोक्तव्यं, यच्च न भोक्तव्यं, तद् सर्वं विवेक्तव्यम्। एवं श्रुत्वा नारदः उवाच— “भगवन्, ब्रह्मणः स्वरूपं तत्त्वतः कथय। ब्रह्म साकारं वा निराकारं वा? दृश्यं वा अदृश्यं वा, देहिनां संयोगिनं वा विग्रहम्? प्रकृतिः ब्रह्मणः भिन्ना वा तद्रूपा वा? सृष्टौ कस्य प्राधान्यं, कः श्रेष्ठः?” एवं नारदवचनं श्रुत्वा पञ्चवक्त्रः भगवान् स्मितपूर्वकं प्रोवाच— “हे नारद, एष विषयः वेदपुराणेषु दुर्लभः। अहं ब्रह्मा विष्णुः शेषः धर्मः विराड् च— यद् यद् गुणयुक्तं दृश्यते, स्पृश्यते— पूर्वं वैकुण्ठे धर्मेण ब्रह्मणे पृष्टं। एतत् सर्वेषां तत्त्वानां सारः, अज्ञानान्धानां चक्षुः। एष परमात्मनः स्वरूपं, परं नित्यम् अनुत्तमं ब्रह्म। पञ्चप्राणाः विष्णुरेव, मनः प्रजापतिः ब्रह्मा। वयं सर्वे आत्मन्यधीनाः, आत्मा यावत् तावत् वयं तिष्ठामः। जीवः तस्य प्रतिबिम्बरूपः, कर्मफलभोक्। यथा भग्नघटे प्रतिबिम्बं नश्यति, तथा चन्द्रसूर्ययोः रूपाणि विनश्यन्ति। केवलं परं ब्रह्म शेषं भवति, प्रिय, जगदन्ते।