सहस्रशः कोटिलक्षसंख्यकः सिद्धगणः तथा त्रिलक्षकोटिसंख्या शिवस्य निजपरिकरः तस्य स्थलस्य सेवायाम् उपस्थितः। दिव्यवृक्षैः, विशेषतः मनोहरैः पूर्णविकसितैः मन्दारवृक्षैः, सततं तद् स्थलं परिवृतम् आसीत्। एतद् दृश्य, स ऋषिः मनसि विस्मयेन पूर्णः अभवत्; दिव्ययोगिगुरोः समीपे किम् अद्भुतं नास्ति इति चिन्तयन्। दूरात् सः शिवं सभामण्डलस्य मध्ये स्थितम्, शान्तम्, शुभदं, आकर्षकम् अपश्यत्। सः प्रभुं दृष्टवान्, यस्य जटाः सुतप्तहिरण्यमिव आसीन्, दिशः वस्त्ररूपेण धारयन्, निर्मलः, अनन्तः, अक्षयः च। तस्य कण्ठः नीलवर्णः, नागराजेन भूषितः, योगिश्रेष्ठैः, सिद्धैः, ऋषिभिः च पूजितः। तस्य मुखम् रम्यस्मितेन दीप्तम्, उत्तमम्, जगत् आश्रयः, शुभदं वरदं च आसीत्। समीपम् आगत्य, स ऋषिः त्रिशूलधारिणे शिरसा नमस्कारम् अकरोत्, तस्य शरीरम् हर्षात् रोमाञ्चितम् अभवत्। ऋषिश्रेष्ठम्, वेदविदां श्रेष्ठम्, ब्रह्मपुत्रम्, स्मितेन शिवः ददर्श। सः ऋषये श्रद्धया आलिङ्गनम्, आशीः, आसनम्, अन्यानि सत्काराणि च दत्तवान्। रत्नखचिते रम्ये सिंहासने शिवः स्वश्रेष्ठपरिकरैः सह उपविष्टः। नारदः गन्धर्वराजेन रचितम्, सुखदं, शुभदं स्तोत्रम् गायन्, तदनन्तरम् स्वसंकल्पितम् इच्छाम् शिवाय निवेदितवान्। एवं पञ्चविंशतितमोऽध्यायः, "नारदस्य कैलासगमनम्" इति नाम्ना, सौति-शौनकयोः संवादे, ब्रह्मवैवर्तमहापुराणस्य ब्रह्मखण्डे समाप्तः। सौतिः उवाच— दिव्यऋषिः हरम् ध्यानं ज्ञानं च याचितवान्। सः स्तोत्रम्, कवचम्, मन्त्रम्, ध्यानम्, पूजाविधिं च अपि पृष्टवान्। सर्वं प्राप्त्वा, स ऋषिश्रेष्ठः सर्वकामान् प्राप्य तुष्टः अभवत्। नारदः उवाच— स्वधर्मस्य नित्याभ्यासेन नित्यं लाभः सिध्यति। श्रीमहेश्वरः उवाच— सूक्ष्मे, शुद्धे, निर्मले, सहस्रदलपद्मे, श्रान्तिहीनम्— रात्रिस्थानं त्यक्त्वा, तत्रैव गुरुं चिन्तयेत्। शान्तमुखः, शान्तः, नित्यतुष्टः, सदा तुष्टः— एवं ध्यानं कृत्वा, हृदयस्य शुक्लपद्मे गुरुं पूजयेत्। यस्य देवतायाः यद्यत् ध्यानं रूपं च, तद् एव चिन्तयेत्। पूर्वं गुरुं ध्यायेत्, नमेत्, विधिपूर्वकं पूजयेत्। गुरुणा दर्शितम् देवतारूपम्, मन्त्रपूजाविधिः, जपः च। गुरुर्ब्रह्मा, गुरुर्विष्णुः, गुरुर्दिव्यः महेश्वरः। गुरुर्वायुर्वरुणः, गुरुः माता, पिता, मित्रम् च। इच्छितदेवतायाः कोपे, गुरु एव रक्षणक्षमः। यस्य गुरुस्तुष्टः, तस्य सर्वत्र विजयः सदा। यो मूढः, देवतां पूजयन्, गुरुम् पूजां विना, स मूढः। सामवेदे भगवन् हरिः एवम् उक्तवान्। इच्छितगुरौ ध्यानं कृत्वा, स्तुत्वा, साधकः, हे ऋषे— जलम्, जलसमीपम्, सरः, प्राणिसंनिधिः— हलस्य रेखा, धान्यक्षेत्रम्, गोशाला। ग्रामस्य अन्तः, जनगृहसमीपः, क्रीडास्थानम्, घनवनम्, खटिकाम् अधः भूमिः। यत्र दूर्वा, कुशा, वा वल्मीका दृश्यन्ते, तानि सर्वाणि वर्जनीयानि, सूर्यकिरणरहितं स्थानम् चयनियम्। दिवास्नानम्, मूत्रपुरीषं च उत्तराभिमुखम् उत्सर्जयेत्। मौनं धृत्वा, श्वसनं च, यथा गन्धः न प्रसारितः। एवं कथा शिवस्य कैलासे नारदस्य आगमनम्, शिवोपदेशः, गुरुपूजाविधिः च, सौतिः शौनकाय कथितवान्।