ब्रह्मा उवाच— ये मनुष्याः एकान्तवासिनः मुनयः आश्रमेषु निवसन्ति, तेषां मन्त्रः सुखदायकः न भवति। गर्भधारणात् आरभ्य, मन्त्रः, गुरुः, पतिः, पत्नी च प्राप्त्यन्ते। महेश्वरः तव गुरुः, यथा पुरातने काले अस्माकं अपि गुरुः आसीत्। एवं त्वं अपि मन्त्रं ज्ञानं च पुरातनात् प्राप्तवान्। इति उक्त्वा, लोकानां स्रष्टा ब्रह्मा मौनं अष्टात्, हे शौनक। ततः सौति उवाच— ध्रुवात् ऊर्ध्वं, महती प्रदेशः अस्ति, शतसहस्रयोजनविस्तीर्णः, रत्नोत्कृष्टः। सः प्रदेशः, योगशक्त्या शम्भुना अधारितः, अद्भुतः, नानावसतिभिः समुपेतः। तत्र सूर्यचन्द्रयोः किरणाः न सन्ति, केवलं अग्निना परिवृतः। शतसहस्रयोजनविस्तीर्णा रम्या नगरी, इन्द्रस्य त्रिकोटिरत्नमण्डितप्रासादैः शोभिता। तत्र मणि-मुक्ता-रत्न-प्रतिबिम्बैः पूर्णा, याः स्वप्ने अपि न दृष्टाः, विश्वकर्मणा निर्मिता। शतकोटिलक्षसंख्यकः सिद्धगणः, शिवस्य त्रिकोटिलक्षगणः च तत्र उपस्थितः। दिव्यवृक्षैः निरन्तरं परिवृता, विशेषतः पूर्णविकसितमन्दारवृक्षैः शोभिता। एतद् दृष्ट्वा, मुनिः चित्ते विस्मयं प्राप्तवान्— दिव्ययोगिगुरोः समीपे कः आश्चर्यं न अस्ति? सः दूरात् शिवं सभामध्ये स्थितं, शान्तं, शुभदं, मनोहरं च दृष्टवान्। तं प्रभुं, स्वर्णजटिलं, दिश्वस्त्रं, शुद्धं, अनन्तं, अव्ययं च अपश्यत्। तस्य कण्ठः नीलः, नागराजेन शोभितः, श्रेष्ठयोगिसिद्धमुनिभिः पूजितः। तस्य मुखं सुमधुरस्मितरम्यं, उत्तमं, जगतां आश्रयः, शुभफलप्रदः। समीपं गत्वा, मुनिः त्रिशूलधरं नमस्कृत्य, रोमाञ्चितः, रोमावलिप्तः अभवत्। शिवः, ब्रह्मपुत्रं वेदविदां श्रेष्ठं, स्मितं दृष्ट्वा, तं मुनिं श्रद्धया आलिङ्गनं, आशीर्वादं, आसनं च ददौ। रत्नमण्डिते रम्ये सिंहासने, शिवः स्वगणैः सह उपविष्टः। नारदः, गन्धर्वराजकृतं स्तोत्रं, शुभदं, सुखदं च गायन्, स्वयम् इच्छितं वरं शिवाय निवेदितवान्। एवं पञ्चविंशतितमोऽध्यायः 'नारदस्य कैलासगमनम्' समाप्तः, सौति-शौनकसंवादे, ब्रह्मवैवर्तमहापुराणे ब्रह्मखण्डे। सौति पुनः उवाच— दिव्यऋषिः हरं ध्यानं ज्ञानं च याचितवान्। सः स्तोत्रं, कवचं, मन्त्रं, ध्यानं, पूजाविधिं च अपि पृष्टवान्। सर्वं प्राप्य, श्रेष्ठमुनिः सर्वेच्छासंपन्नः अभवत्। नारदः उवाच— स्वधर्मनित्यसेवनात् सततं लाभः सिध्यति। श्रीमहेश्वरः उवाच— सूक्ष्मे, शुद्धे, निर्मले, सहस्रदलपद्मे, श्रान्तिरहिते— रात्रिवासं परित्यज्य, तत्र गुरुम् एव चिन्तयेत्। शान्तमुखः, शान्तः, नित्यतुष्टः, सर्वदा संतुष्टः— एवं ध्यायन्, हृदयस्य शुद्धश्वेतपद्मे गुरुम् पूजयेत्। यस्य देवतायाः, यदध्यानं, यद्रूपं, तद् एव चिन्तयेत्। प्रथमं गुरुम् ध्यायेत्, नमस्कृत्य, विधिवत् पूजयेत्। गुरुणा दर्शितं देवतारूपं, मन्त्रपूजाविधिं, जपं च अनुसरेत्। गुरुः ब्रह्मा, गुरुः विष्णुः, गुरुः दिव्यः महेश्वरः। गुरुः वायु, वरुणः, गुरुः माता, पिता, मित्रं च। यदा इच्छिता देवता कुपिता भवति, गुरुः एव रक्षणे समर्थः। यस्य गुरुः तुष्टः, तस्य सर्वत्र विजयः। यो मूढः, देवतां पूजयन्, गुरुम् न पूजयति, सः मूढः इति। एवं ब्रह्मवैवर्तमहापुराणस्य ब्रह्मखण्डे सौति-शौनकसंवादे, नारदस्य कैलासगमनं, शिवोपदेशः च, श्रद्धया वर्णितम्।