हरिसेवां परित्यज्य मनः संसारविषयेषु विचरति। अस्मिन्संसारसागरे कः कस्य प्रियः, कः पुत्रः, कः बान्धवः इति कः निर्णयः? यः अन्यं शुभकर्मणि प्रवर्तयति, स एव मित्रं, स एव पिता, स एव गुरुश्च। एवं परम्परानुसारं वेदबीजं विस्तरेणोक्तम्। ततः, हे भगवन्, अहं प्रथमं नरनारायणाश्रमं यास्यामि। इत्युक्त्वा मुनिः पित्रोः पुरतः मौनं समुपागच्छत्। क्षणमात्रं पितुः पुरतः स्थित्वा, श्रेष्ठमुनिः नारदः— श्रीनारदः उवाच— तद्विषयकं ज्ञानं तस्य च गुणवर्णनं कथयामि। ततः तव तुष्ट्यर्थं पत्नीसंग्रहमपि करिष्यामि। नारदवाक्यं श्रुत्वा पद्मयोनिर्मुदितोऽभवत्। ब्रह्मोवाच— ये एकान्तवासिनः, तेषां मन्त्रः न सुखदः। गर्भादारभ्य मन्त्रः, गुरु, पतिः, पत्नी च लभ्यन्ते। महेश्वरः तव गुरु: यथा सः अस्माकं प्राचीनकाले। एवं त्वमपि प्राचीनात् मन्त्रं ज्ञानं च प्राप्तवान्। इत्युक्त्वा लोकस्रष्टा मौनं जगाम, हे शौनक। सौतिः उवाच— ध्रुवात् ऊर्ध्वं महत्तरं प्रदेशं विद्यते, यः लक्षयोजनविस्तीर्णः, रत्नमयः परममणिमयः। सः क्षेत्रं न कस्यचित् आश्रयम्, केवलं शम्भुना योगबलात् धार्यते, अद्भुतं विविधनिलयसम्पन्नं च। तत्र न सूर्यचन्द्रमसोरपि रश्मयः, केवलं वह्निना परिवृतम्। तत्र लक्षयोजनविस्तीर्णा पुरी दिव्या विराजते, यत्र इन्द्रस्य त्रिकोट्यधिकरत्नमण्डितप्रासादाः। सा पुरी माणिक्य-मुक्ता-रत्न-दर्पणैः पूर्णा, या स्वप्नेऽपि न दृश्यते, विश्वकर्मणा निर्मिता। तत्र शतान्यनेकानि सिद्धपुरुषाणां, लक्षकोट्यधिकशिवगणानां च उपस्थितानि। दिव्यवृक्षैः, विशेषेण पुष्पितमन्दारैः, सा निरन्तरं परिवृता। एवं दृष्ट्वा मुनिः चित्ते विश्मयं प्राप्नोत्— किं नाम अद्भुतं यत् योगिगुरोः न दृश्यते? सः दूरतः पश्यति— शिवं सभामध्ये स्थितम्, शान्तम्, मंगलप्रदं, मनोहरम्। तं प्रभुं पश्यति— कनकसन्निभजटाजूटधरं, दिगम्बरं, शुद्धम्, अनन्तम्, अक्षयम्। तस्य कण्ठः नीलः, नागराजेन भूषितः, शीर्षयोगिभिः, सिद्धैः, मुनिभिश्च पूजितः। तस्य मुखं सस्मितं, शोभनम्, परममङ्गलदं, वरदं, विश्वाश्रयम्। नारदः समीपं गत्वा त्रिशूलधारिणं शिरसा प्रणम्य, रोमाञ्चिततनुः, हरषपरिपूर्णः अभवत्। सः ब्रह्मपुत्रं वेदविदां श्रेष्ठं मुनिं सस्मितं सन्दृष्ट्वा, सस्नेहं परिष्वज्य, आशीः दत्त्वा, आसनं च प्रदाय, मानं अकरोत्। रत्नमयस्य सुन्दरासनस्य उपरि शिवः स्वगणैः सहितः उपविशत्। नारदः गान्धर्वराजकृतं स्तोत्रं, मनोहरं, मङ्गलप्रदं गायन्, स्वमभिलषितं कामं शिवाय निवेदयामास। एवं पञ्चविंशतितमोऽध्यायः समाप्तः— 'नारदस्य कैलासगमनम्' इति, सौतिशौनकसंवादे, ब्रह्मखण्डे, श्रीब्रह्मवैवर्तमहापुराणे। सौतिः उवाच— तदा दिव्यऋषिः हरात् ध्यानं ज्ञानं च याचितवान्। सः स्तोत्रं, कवचं, मन्त्रं, ध्यानं, पूजाविधिं च अपि प्रार्थितवान्। सर्वं सम्प्राप्य, स श्रेष्ठमुनिः सर्वकामसमृद्धिम् अवाप। नारद उवाच— स्वधर्मनिष्ठया नित्यं शुभफलम् आप्नोति। श्रीमहेश्वर उवाच— सूक्ष्मे निर्मले निष्कलुषे सहस्रदलपद्मे, यत्र न क्लेशः, तत्रैव गुरुम् उपासीत। निशावासं परित्यज्य, तत्र गुरोः चिन्तनं कुर्यात्।