नारदस्य पितरं प्रति संवादः समुपस्थितः। तदा स भगवान् नारदः पितरं प्राह—"पापरहित! यस्य अन्तः बहिश्च हरिः न दृश्यते, तस्य तपसा किं प्रयोजनम्? यत्र यत्र कृष्णसेवा क्रियते, स एव परमं तपः। गृहस्थः भव सुविप्र, गृहस्थेषु सदा सुखं वर्तते। ये मोक्षकामिनः, ते तादृशं गृहस्थं द्रष्टुं स्प्रष्टुं सदा इच्छन्ति। अतः महर्षे, पुत्रस्य दर्शनं स्पर्शनं च परमं सुखमिति निश्चितम्। भार्या पुत्रार्थमेव, पुत्रः शतभ्यः भार्याभ्यः अपि प्रियः। सर्वेषु जयः साधनीयः, स्वपुत्रात् तु पराजयः श्रेयः। तस्मात्, स्वपुत्रे एव परं धनं निधेहि।" एवमुक्त्वा नारदः, मुनिश्रेष्ठः, पितरं प्रति वाक्यम् उक्तवान्। अथ नारदः उवाच—"दयान्वितः पिता कथं पुत्रं दूषितमार्गे स्थापयेत्? अस्य संसारस्य सर्वं जलबिन्दुवत् क्षणिकम्। हरिसेवां परित्यज्य, मनः विषयेषु विचरति। अस्मिन्संसारसागरे कः कस्य प्रियः? कः पुत्रः? कः बान्धवः? यः अन्यं शुभकर्मणि प्रवर्तयति, स एव मित्रं, पिता, गुरुश्च। एवं वेदबीजस्य रहस्यं परम्परया व्याख्यातम्।" नारदः पुनरुवाच—"आद्य, अहं प्रथमं नरनारायणाश्रमं गमिष्यामि।" इति उक्त्वा, स मुनिः तत्रैव मौनं गतः। पितरं समक्षं तिष्ठन् क्षणमात्रं, नारदः वेदविदां श्रेष्ठः प्रणम्य स्थितवान्। ततः श्रीनारदः पुनरुवाच—"तस्य विज्ञानं, गुणवर्णनं च करिष्यामि; ततः तव तुष्ट्यर्थं भार्याग्र्रहणं करिष्यामि।" नारदस्य वचनं श्रुत्वा, पद्मयोनि ब्रह्मा हृष्टः अभवत्। ब्रह्मा उवाच—"ये एकान्तवासिनः, तेषां मन्त्रेण न सुखं लभ्यते। गर्भादारभ्य, मन्त्रः, गुरु, पतिः, भार्या च लभ्यन्ते। महेश्वरः तव गुरु, यथा अस्माकं प्राचीनकाले। एवं त्वमपि तस्मात् मन्त्रं ज्ञानं च प्राप्तवान्।" इत्युक्त्वा, स जगत्कर्ता मौनं गतः, हे शौनक। अनन्तरं सौतिः उवाच—"ध्रुवस्योपरि परमं स्थानं वर्तते, यत् लक्षयोजनविस्तीर्णं, रत्नमयं च। तद् स्थानं केनापि न धृतम्, केवलं शम्भुना योगबलात् धार्यते, विचित्राश्रययुक्तं, अद्भुतं च। न तत्र सूर्यचन्द्रमसोः रश्मयः, केवलं वह्निना परिवृतम्। तत्र शोभनपुरी लक्षयोजनविस्तीर्णा, त्रीणि कोट्यः रत्नमयैः इन्द्रभवनैः भूषिता। तत्र माणिक्यैः, मुक्ताफलैः, रत्नैः, दर्पणैः च पूरिता, या विश्वकर्मणा निर्मिता, स्वप्नेऽपि न दृश्यन्ति। तत्र शतकोट्यधिकाः सिद्धाः, योगिनः, गणाः च शंभोः त्र्युत्कोट्यधिकाः सेवकाः चासन्। दिव्यवृक्षैः, विशेषतः पुष्पितमन्दारैः, सदा परिवृता सा पुरी आसीत्। इदं दृष्ट्वा, स मुनिः आश्चर्येण पूरितचित्तः अभवत्। दिव्ययोगिनां गुरौ किं नास्ति? दूरतः सः शिवं सभामध्ये स्थितं, शान्तं, मंगलप्रदं, मनोहरं च अपश्यत्। भगवान् त्रिशूलधारी, कनकसदृशजटाधारी, दिशां वसनः, शुद्धः, अनन्तः, अविनाशी च दृश्यते स्म। तस्य कण्ठः नीलवर्णः, नागराजेन भूषितः, श्रेष्ठयोगिभिः, सिद्धैः, मुनिभिः पूजितः च। तस्य वदनं हसितरमणीयं, परममङ्गलदायकं, वरप्रदं, लोकाश्रयं च। समीपं गत्वा, स मुनिः त्रिशूलिनं प्रणम्य, रोमाञ्चिताङ्गः सस्मार। शिवः, वेदविदां श्रेष्ठं, ब्रह्मपुत्रं, मुनिश्रेष्ठं, प्रहसन्निव दृष्ट्वा, तं मुनिं सस्नेहम् आलिङ्गनं, आशीर्वादं, आसनं च ददौ, अन्यैः सत्कारैः च पूजितवान्।