सः रासमण्डलाधिपः, रासविलासी, रासेश्वरीश्वरः च, परमेश्वरः अस्ति। रासक्रीडायाः श्रमात् सः क्लान्तः सन् रासरसास्वादने रमते स्म। तं प्रणम्य एवं उक्त्वा सा हृष्टवदना तत्रैव तिष्ठति स्म। या वाणीया कृतं स्तोत्रं प्रातःकाले उत्थाय पठति, तस्य पुण्यं महद् भवति। एवं श्रीकृष्णस्य स्तोत्रं ब्रह्मवैवर्तपुराणे, या सरस्वत्या कृतं, कृष्णस्य परमात्मनः मनसः उत्पन्नम् अभवत्। सा पीतकौशेयवासिनी, सदा हसन्ती, नित्ययुवा, देवानां दिव्यश्रीः, राज्ञां राजश्रीः च अस्ति। सा हरिं परमात्मानं प्रभुं पुरतः स्थितवती। तदा महालक्ष्मीः उवाच—"सत्याधारं, सत्यज्ञं, सत्यमूलं त्वां नमामि।" एवं उक्त्वा श्रीहरिं प्रणम्य सा सुखासने उपाविशत्। ततः सा परमात्मनः मनसः उत्पन्ना। तस्याः कान्तिः तप्तहेमसमाना, तेजः च दशकोटिसूर्यसमम्। रक्ताम्बरधारिणी, रत्नाभरणभूषिता च सा। सर्वासां शक्तीनां मध्ये अधिष्ठातृदेवता स एव प्रभुः। सा परा जगन्माता तस्यैव शक्तिस्वरूपा अभवत्। शंखचक्रगदापद्माक्षसूत्रकमण्डलूनि—नारायणास्त्रं, ब्रह्मास्त्रं, रुद्रास्त्रं, पाशुपतास्त्रं च—एतानि सर्वाणि कृष्णस्य पुरतः स्थितानि। सा हृष्टा तम् स्तोतुम् आरब्धवती। प्रकृतिरुवाच—"मया युक्तं विश्वं सर्वशक्तिसमन्वितं, शक्त्या व्याप्तं च। त्वया सृष्टं तदसावधीनं, त्वमेव लोकनाथः। सृष्ट्यर्थं त्वं स्रष्टा, संहाराय त्वं संहर्ता; ब्रह्मणः निमेषे एव तस्य लयो भवति। हे प्रभो, तव अनन्तशक्तिं कः वर्णयितुं शक्नुयात्? चराचरं विश्वं, ब्रह्मादिदेवान् च सर्वान्—तं पूर्णं, पुण्यं, नित्यसुखरूपं परमात्मानं नमामि। ब्रह्मा, विष्णु, शिवादयः अपि तं स्तोतुं न शक्नुवन्ति। वेदाः, मुनिश्रेष्ठाः अपि तं स्तोतुं न शक्नुवन्ति।" एवं उक्त्वा दुर्गा रत्नसिंहासनस्थिता। एवं श्रीकृष्णस्य परमात्मनः स्तोत्रं दुर्गया कृतं समाप्तम्। दुर्गा तस्य गृहम् उपेत्य, तस्मात् कदापि न निष्क्रामति। सौतिः उवाच—सा देवी शुद्धस्फटिकसदृशी, एकैकशः मनोहररूपा आसीत्। सा श्वेतवस्त्रधारिणी, सर्वाभरणभूषिता। सा परमं नित्यं ब्रह्म पुरतः स्थित्वा स्तुतिं अकरोत्। सवित्री उवाच—"योऽतीन्द्रियः, कृष्णवर्णः, अविकारः, निर्मलः," इति। एवं उक्त्वा सा हसन्ती देवी दिव्यरत्नमयासने उपाविशत्। ततः सा कृष्णस्य परमात्मनः पुरतः प्रकटिता। सः पञ्चबाणैः सर्वकामीनाम् मनांसि क्षोभयति स्म। तस्य पुरुषस्य वामभागात्, कामस्य प्रियतमा, कामनार्हस्त्रीश्रेष्ठा, उत्पन्ना। रतिः सर्वेषां प्रियंवदा, तां दृष्ट्वा हसन्ती, सद्गुणयुता अभवत्। हरीं स्तुत्वा तत्रैव तया सह स्थितः। कामः स्वबाणान्—मारण, मोहन, त्रास, शोषणाख्यान्—मुक्तवान्। कामः सर्वान् बाणान् तेषां शक्तिं परीक्ष्य सन्दर्शयामास। रतिं दृष्ट्वा ब्रह्मणः वीर्यं स्रवितम्। एवं कथा एकसूत्रेण प्रवहति।