एवं, हे ब्रह्मन्, आत्मनः आगमनस्य सम्बन्धे सर्वं यथावत् उक्तं। ततः, हे प्रभो, अनुग्रहं कुरु, अधुनैव उपदेशं दत्तुम् इच्छामि। इत्युक्त्वा नारदः तत्र स्वपितुः पद्मपादौ गृहीत्वा, कृताञ्जलिः, भक्त्या नमितग्रीवः स्थितवान्। तं पुत्रं गच्छन्तं दृष्ट्वा, लोकानां स्रष्टा, हे महर्षे, तं हस्तेन आदाय, आलिङ्ग्य, पुनः पुनः चुम्बितवान्। ब्रह्मा, आत्मन्य एव रममाणः, योगिगुरूणां गुरुर्भूतः, पुत्रवियोगदुःखेन विषण्णः अभवत्, विष्णोः मायया मोहितः। तदा श्रीब्रह्मा उवाच—गोलोकं गच्छामि, कृष्णं भगवन्तं ज्ञातुम् इच्छामि। तस्य पुत्राः—सनकः, सनन्दः, तृतीयः सनातनः, यतिः, हंसि, चारुणिः, वोधुः, पञ्चशिखः, वाचस्करः, मरीचिः, अङ्गिराः, भृगुः, वसिष्ठः, वसगः, शाश्वतः, सर्वे च पुत्राः—सर्वे तत्र स्थिताः। शृणु, हे तात, वेदेषु प्रकाशितं शुभं वचनं तव कथयामि। सर्वे विद्वांसः धर्मार्थकाममोक्षान् इच्छन्ति। धर्मः वेदैः स्थापितः, धर्मविपरीतः अधर्मः। वेदविद्यायाः प्राप्त्यन्ते, गुरवे दक्षिणा दातव्या। सा धर्मिष्ठा कुलीना पतिसेवा परायणा, यथा रत्नखनिरेतसि स्फटिकः न जायते। या अधमकुले जाता, हे नारद, पितृदोषात्, न, तात, सर्वाः नारीः दुष्टाः, ताः कमलायाः अंशाः। धर्मिष्ठा नारी गुणहीनं स्वामीं सेवते, स्तौति च। धर्मिष्ठः पुरुषः सावधानीं कुलीनां कन्यां गृह्णीयात्। अग्नौ, सर्पमुखे, कंटकानां मध्ये वासः श्रेयः। त्वं वेदं मया अधीतवान्, गुरुदक्षिणां च दत्तवान्। तात, त्वं कुलीने जातः, मालती तव पूर्वपत्नी। एषा मालती मनुकुले जाता, सृञ्जयस्य गृहे धर्मपत्नी। तां पद्ममालां रत्नरूपां पत्नीत्वे स्वीकुरु। पूर्वं गृहस्थः भवेत्, पश्चात् वने वासः। हरिपूजा वैष्णवैः, तपः च शास्त्रेषु प्रशस्तम्। हे वैष्णव, गृहे स्थित्वा कृष्णपादयोः पूजां कुरु। हे निष्पाप, यस्य हृदि बाह्ये वा हरिः नास्ति, तस्य तपः किम्? यत्र कृष्णसेवा क्रियते, तत्र तपः उत्तमम्। गृहस्थः भव, हे श्रेष्ठमुनि, गृहस्थाः सदा सुखिनः। मोक्षकामाः तादृशं द्रष्टुं स्प्रष्टुं सदा इच्छन्ति। तस्मात्, हे मुने, पुत्रदर्शनस्पर्शः परमसुखम्। पत्नी पुत्रार्थं भवति, पुत्रः शतपत्नीभ्यः प्रियतरः। सर्वेषां जयः साध्यः, पुत्रात् पराजयः श्रेयः। तस्मात्, तव प्रियपुत्रे परमधनं स्थापय। इत्येव नारदः, श्रेष्ठः विदुषां, पितरं प्रति उवाच। नारदः उवाच—कथं दयालुः पिता पुत्रं विपथं स्थापयेत्? सर्वं संसारं जलबिन्दुवत् क्षणिकम्।