धर्मः सदा तस्मिन्नेव स्थितः, अधर्मे तु तस्य किञ्चिदपि सङ्गः नास्ति। तं दृष्ट्वा सर्वपापानि भयात् पलायन्ति। एवं ब्रह्मवैवर्ते धर्मेण श्रीकृष्णस्य स्तोत्रे समर्पिते, धर्मस्य वामभागे कन्या काचित् प्रादुरभूत्। ततः सा परमात्मनः पुरतः प्रादुरासीद्। तस्याः प्रभा दशकोटिचन्द्रसमाना, तस्याः नेत्रे शरत्पद्मवद्विकसिते। सा मधुरस्मिता, सुशोभनदन्ता, श्यामवर्णा, सर्वसुन्दरीणां सुन्दरी चासीत्। सा वाग्देवी कवीनां वन्द्या देवी, सरस्वतीति प्रसिद्धा। सा गोविन्दस्य पुरतः स्थित्वा, आदौ हृष्टा गानं कृतवती। सा सर्वेषु कल्पेषु युगेषु च कृतानि कर्माणि गायन्ती आसीत्। सरस्वती उवाच—रत्नसिंहासने उपविष्टः रत्नाभरणैः भूषितः, स एव रासेश्वरः, रासक्रीडायाः कर्ता, रासेश्वर्याः परमेश्वरः। रासक्रीडायाः श्रमेण क्लान्तः, राससुखे रमते। एवं तं प्रणम्य स्तुत्वा, प्रहृष्टवदना तत्रैव स्थितवती। यः कश्चन प्रातःकाले वाणीविनिर्मितं स्तोत्रं पठति, तस्मै पुण्यं लभ्यते। एवं ब्रह्मवैवर्ते सरस्वत्या कृतं श्रीकृष्णस्तोत्रं कृष्णस्य मनसः समुत्पन्नम्। पीताम्बरा, सदा स्मिता, नित्ययौवना सा स्वर्गलक्ष्मीः सुरेषु, राजलक्ष्मीः नृपेषु च। सा हरिं परमात्मानं प्रभुं पुरतः स्थितवती। महालक्ष्मीः उवाच—सत्यस्य अधिष्ठानं, सत्यवित्तां, सत्यमूलकं तमहं नमामि। एवं उक्त्वा श्रीहरिं प्रणम्य, सुखासने उपाविशत्। ततः सा परमात्मनः मनसः प्रादुरभूत्। तस्याः वर्णः तप्तकाञ्चनसदृशः, प्रभा दशकोटिसूर्यसमाना। सा रक्ताम्बरा, रत्नाभरणैः भूषिता। सर्वेषां शक्तीनां मध्ये, तस्याः अधिष्ठातृदेवता स एव प्रभुः। सा जगन्माता परा, तस्याः स्वरूपं तस्यैव शक्तिरूपम्। शङ्खचक्रगदापद्माक्षमालाकमण्डलून्, नारायणास्त्रं ब्रह्मास्त्रं रुद्रास्त्रं पाशुपतास्त्रं च—एतान् धारयन्ती, कृष्णस्य पुरतः स्थित्वा, प्रमुदिता तम् स्तौति। प्रकृतिरुवाच—मया शक्तियुक्तं विश्वमिदं व्याप्य स्थितम्। त्वया निर्मितं, स्वतन्त्रं न, त्वमेव लोकनाथः। सृष्ट्यर्थं त्वं स्रष्टा, संहारार्थं त्वं संहर्ता, ब्रह्मणोऽपि निमेषे लयः स्यात्। हे प्रभो, तव अनन्तशक्तिं कः वर्णयितुं शक्नोति? चराचरं जगत्, ब्रह्मादयः देवाः—सर्वे त्वयैव व्याप्यन्ते। तं पूर्णतमं, स्तुत्यतमं, नित्यानन्दमात्मानं नमामि। ब्रह्मविष्णुशिवादयः अपि तम् स्तोतुं न शक्नुवन्ति। वेदाः अपि, मुनिवर्याः अपि, तम् स्तोतुं न क्षमन्ते। एवं उक्त्वा दुर्गा रत्नसिंहासनस्थिता आसीत्। एवं दुर्गया कृतं श्रीकृष्णस्य परमात्मनः स्तोत्रं समाप्तम्। दुर्गा तस्य गृहम् उत्सृज्य अपि, तस्मात् कदाचित् न गच्छति। सौतिः उवाच—सा देवी शुद्धस्फटिकसदृशप्रभा, एकैव मनोहररूपा आसीत्। श्वेताम्बरा, सर्वाभरणभूषिता, सा सनातनब्रह्मणः पुरतः स्थित्वा स्तवं कृतवती।