तत्र स स्नात्वा विप्रेण प्रदत्तं विष्णुमन्त्रम् अपठत्। महति तस्मिन् भीषणे वने, अश्वत्थवृक्षस्य मूलदेशे स्थित्वा, स मुनिः तं मन्त्रं जपन् आसीत्। अथ शौनकः उवाच—"भगवन्, श्रीहरिणा दत्तं परमं धनं किं तद्, श्रोतुम् इच्छामः।" सुतिः प्रत्युवाच—"द्वाविंशत्यक्षरः मन्त्रः, यः वेदेषु अपि दुर्लभः, स भक्त्या ब्रह्मणा कुमाराय दत्तः।" स मन्त्रः—"ॐ श्रीं रासमण्डलाधीशाय नमः" इति। तदनन्तरं, सुतिः उक्तवान्—"परमपुरुषस्य महास्तोत्रं, पूर्वोक्तं च कवचं, तदेव तेजोमण्डलरूपेण, कोटिसूर्यसमप्रभम्, वैष्णवैः अन्तरात्मनि ध्याय्यते।" स रूपं नवमेखस्यानिलसन्निभम्, शरदिन्दीरदलीव लोचनयुगलं, मुक्ताफलमालाविलसितदन्तपङ्क्तिं, कोटिकन्दर्पलावण्यं, लीलाधाम्नि स्थितम्, त्रिभङ्गलालितं द्विभुजं, पीताम्बरधरं, गण्डस्थले मणिकुण्डलयुगलमण्डितम्, जानुपर्यन्तं नवमल्लिकामालाभूषितम्, वक्षःस्थले कौस्तुभमणिप्रभास्फुरितम्, नित्ययुक्तयौवनोपेतैः परिवृतम्, ब्रह्मविष्णुशिवादिभिः पूज्यमानं, नमस्कृतं, स्तुत्यं, असङ्गं, साक्षिभूतं, निर्गुणं, प्रकृतिपरं च—एवं रूपं वैष्णवैः ध्यान्यते। एवं ध्यानं स्तोत्रं कवचं च ते निगदितम्, हे मुनिश्रेष्ठ। तत्रैव तदा स कुमारः ध्यानस्थितः अभवत्, मन्त्रसिद्ध्यैः शक्तिपोषितः। स मणिसिंहासने समासीनः, मणिभूषणैः विभूषितः, गोपालैः गोपिकाभिः च पीताम्बरधारी परिवृतः, ब्रह्मविष्णुशिवादिभिः स्तूयमानः, परमातिपरः दृश्यते स्म। स कुमारः तद्रूपदर्शनस्य अभावे दुःखितः, विलपन् तिष्ठन्, तद्रूपं द्रष्टुं न अशकत्। तदा दिव्यः शब्दः आकाशात् अभाषत—"यत् रूपं एकवारं दर्शितं, तत् पुनः अद्य न दृश्यते।" तस्मिन् रूपे लीनम्, दिव्यं रूपं तत्र प्रादुरभूत्। तद् श्रुत्वा बालकः तुष्टः, हर्षपूर्णः अभवत्। न स्वर्गदुन्दुभयो निनादम्, किं तु दिवि पुष्पवृष्टिः अभवत्। तस्य देहः त्वक् आत्मा च ब्रह्मरूपेण एकीकृतम्। येषां शरीराणि नित्यशाश्वतानि, तेषां इच्छया प्राकट्यं तिरोभावश्च भवति। ततः सुतिः कथयति—"मरीच्यादिमुनिभिः सह स कुमारः कण्ठदेशात् उत्पन्नः। विधेः कण्ठदेशात् नारदः अपि समुत्पन्नः। धात्रुः मनसः पुत्रः श्रेष्ठतमः मुनिः अभवत्। धात्रुः पुत्रः दक्षस्य पार्श्वे ससर्ज। कर्दमः वेदेषु छायाशब्दरूपेण स्पष्टः। मरीचिः तेजसः विभागरूपेण वेदेषु निर्दिष्टः। बलः अपि पूर्वजन्मनि यज्ञानाम् आचार्यः आसीत्।" एवं सा कथा प्रवहति, यथाऽशास्त्रं श्रुतम्।