शृणु, भगवन्, बालकस्य आरम्भजीवनकथां समाहितया मनसा। गोपिकापुत्रः ब्राह्मणगृहे प्रतिदिनं वृद्धिं प्राप्नोत्। तस्मिन्नेव काले ब्राह्मणाः ब्राह्मणस्य गृहम् आगच्छन्। ते गूढतया आगत्य मध्याह्नकालस्य ग्रीष्मसूर्यं हरित्वा आगमनम् अकुर्वन्। यथाकालं चत्वारः प्रमुखाः ऋषयः फलानि मूलानि च आनिन्युः। चतुर्थः ऋषिः हर्षपूर्णः कृष्णमन्त्रम् तस्मै दत्तवान्। कदाचित् बालकस्य माता रात्रौ पन्थानम् अतिक्रम्य गच्छन्ती, सा धर्मिष्ठा स्त्री तत्कालं विष्णोः दिव्यरथेन वैकुण्ठं गता। प्रभाते बालकः ब्राह्मणैः सह ब्राह्मणगृहात् निर्गतः। ब्रह्मपुत्राः बालकं त्यक्त्वा स्वस्थानं प्रत्यगच्छन्। तत्र स्नानं कृत्वा, ब्राह्मणेन दत्तं विष्णुमन्त्रम् जपितवान्। महद्भयंकरवनान्ते अश्वत्थवृक्षस्य मूलस्थले सः स्थितः। शौनकः उक्तवान्— श्रीहरिणा प्रदत्तं परमधनं, आर्य, त्वं तद् कथय। सौतिः प्राह— द्वाविंशत्यक्षरमन्त्रो यः वेदेषु अपि दुर्लभः, स ब्रह्मा भक्त्या कुमारे विदुषे दत्तवान्। "ॐ श्रीं रासमण्डलाधिपाय नमः" इति। तथा परमपुरुषस्य स्तोत्रं पूर्वोक्तं कवचं च। तेजःमण्डलरूपेण, कोटिसूर्यप्रभया दीप्तमानम्, वैष्णवाः तं रूपं हृदयगुहायाम् ध्यायन्ति। नवजलदश्यामं, शरदिन्दुविसदाक्षं, मुक्तासूत्रसुषमादन्तपङ्क्तिम्, कोटिकामसमतीतसौन्दर्यं लीलामण्डितमन्दिरम्, त्रिभङ्गस्थं द्विभुजं पीतवस्त्रधरम्, कपोलयोः मणिकुण्डलयुगलेन भूषितम्, जानुपर्यन्तं मालतीमालया अलङ्कृतम्, वक्षः कौस्तुभमणिना दीप्तिमान्। सदा नित्ययौवनसम्पन्नैः परिवृतः। ब्रह्मा-विष्णु-शिवादिभिः पूजितः, नमितः, स्तुतः। अस्पृष्टः, साक्षिरूपः, निर्गुणः, प्रकृत्यतीतः। एष ध्यानं, स्तोत्रं, कवचं तव उक्तम्, हे शौनक। तस्मिन्नेव काले बालकः तत्र ध्याने स्थितः। सिद्धमन्त्रशक्त्या समृद्धः, पोषितः। रत्नसिंहासने उपविष्टः, रत्नाभरणैः अलङ्कृतः। गोपैः गोपिकाभिः च पीतवस्त्रधारी परिवृतः। ब्रह्मा-विष्णु-शिवादिभिः स्तुतः, परमातिपरमः। तद् रूपं दृष्ट्वा, दुःखातुरः, तद् अवलोकयितुं असमर्थः, विरमितवान्। तदा आकाशवाणी विलपन्तं बालकं सम्बोध्य उक्तवती— एकवारं दर्शितं रूपं अद्य पुनः न दृश्यते। तस्य रूपस्य गमनानन्तरं दिव्यं रूपं प्रादुरभूत्। तद् श्रुत्वा बालकः स्तब्धः, हर्षपूर्णः अभवत्।