शौनकः महर्षिं सुतिं प्रष्टवान्—“यदि माता पुत्रं भोजने निमन्त्रयेत्, तस्य नामस्य व्युत्पत्तिं वा संज्ञां वा कथय।” सुतिः प्रत्यवदत्—“जननकाले माता जलं न दत्तवती, अतः सः ‘नारदः’ इति प्रसिद्धः। सः जलं ज्ञानं च दत्तवान्, तं बालकं अन्येषु बालकेषु अपि दत्तवान्। केवलं नारदस्य शक्त्या स बालकः उत्पन्नः, हे ऋषे। शौनकः पुनः पप्रच्छ—‘महर्षिः नारदः शुभनाम्ना कथं प्रसिद्धः?’ सुतिः अवदत्—‘सः पुत्रं कश्यपाय दत्तवान्, अतः नारदः इति नाम प्राप्नोत्।’ शौनकः पुनः अपृच्छत्—‘ब्रह्मणः पुत्रः शूद्रयोनि-सम्भूतः कथं नारदः इति कथ्यते?’ सुतिः उत्तरं दत्तवान्—‘सः कण्ठे जलं दत्तवान्, तस्मात् नारदः इति स्मृतः।’ ततः नारदस्य कण्ठात् बालकः जातः। अधुना बालकस्य बाल्यचरित्रं शृणु। गोपिकापुत्रः ब्राह्मणस्य गृहे प्रतिदिनं वृद्धिं प्राप्नोत्। तस्मिन्नेव समये ब्राह्मणाः तस्य गृहम् आगच्छन्। ते गूढं आगम्य मध्यान्हे ग्रीष्मसूर्यं अपनीय आगच्छन्। यथाकालं चत्वारः प्रमुखाः ऋषयः फलानि मूलानि च आनिनन्। चतुर्थः ऋषिः सस्नेहं कृष्णमन्त्रं तस्मै दत्तवान्। एकदा बालकस्य माता रात्रौ मार्गे गच्छन्ती द्रव्यमान्या विष्णोः वैकुण्ठ-रथेन तत्क्षणं वैकुण्ठं गता। प्रभाते बालकः ब्राह्मणैः सह ब्राह्मण-गृहात् निर्गतः। ब्रह्मणः पुत्राः बालकं त्यक्त्वा स्वस्थानं प्रत्यगच्छन्। तत्र स्नानं कृत्वा ब्राह्मणेन दत्तं विष्णुमन्त्रं जपितवान्। महद्भयानकवनस्य मध्ये अश्वत्थवृक्षस्य अधः स्थितवान्। शौनकः पुनः पप्रच्छ—“श्रीहरिणा दत्तं परमं धनं किं, भगवन्, तद् वद।” सुतिः अवदत्—“वेदेषु अपि दुर्लभं द्वाविंशत्यक्षरं मन्त्रं ब्रह्मा भक्त्या कुमाराय दत्तवान्—‘ॐ श्रीं रासमण्डलाधिपाय नमः।’ तथा परमपुरुषस्य महास्तोत्रं पूर्वोक्तं कवचं च। प्रकाशमण्डलरूपेण, दशलक्षसूर्यसमप्रभम्। वैष्णवाः तं रूपं हृदयगुहायां ध्यायन्ति। नवजलदश्यामं, शरदिन्दुविसद्विशाललोचनम्। मुक्तासूत्रसुष्ठरतं दन्तावलिम्। कोटिकामदर्शनीयं, लीलामाधुरीनिकेतनम्। त्रिभङ्गस्थितं, द्विभुजं, पीताम्बरधारिणम्। गण्डयोः मणिकुण्डलयुगलालङ्कृतम्। जानु-ऊर्ध्वं मल्लिकामालया भूषितम्। वक्षः कौस्तुभमणिना दीप्तिमान्। नित्यं नवरम्ययौवनयुक्तैः परिवृतम्। ब्रह्मा-विष्णु-शिवादिभिः पूजितम्, नमितम्, स्तुतम्। असङ्गं, साक्षिरूपं, निर्गुणं, प्रकृतातीतम्। एवं ध्यानं, स्तोत्रं, कवचं चोक्तं ते, हे ऋषे।