सा कलावती तदा स्वप्रियं द्रुमिलं मनोहरदर्शनं गत्वा प्रणम्य तस्य समीपे स्थितवती। तस्याः वचनानि श्रुत्वा द्रुमिलस्य मुखं हर्षप्रभया प्रकाशितमिव बभौ। तदा द्रुमिलः प्रीत्या तामुवाच— "भविता तव पुत्रो वैष्णवः, सती त्वं सौभाग्यवती भविष्यसि। यस्यां यस्यां योनौ वैष्णवः जायते, येन वा बीजेन, हे पतिव्रते, तौ उभौ रत्नमयानि विष्णुविमानानि आरूढौ स्वर्गं यास्यतः।" ततः स तां कल्याणमुखीं ब्राह्मणगृहं गन्तुमादिशत्। एवं उक्त्वा गोपालराजः स्नात्वा विधिवत् होमं चकार। तत्र चतुःशतानि हयानां, लक्षं गजानां, पञ्चलक्षाण्यश्वानां उच्चैःश्रवसां, सहस्रं रथानां, द्वादशलक्षाणि गावः, त्रिलक्षाणि महिषाणां च आसन्। मुनिवर, शतसहस्रं कपोतानाम्, शतं शुकानां च दत्तानि। सहस्रं ग्रामाणां, शतं शतानां पुरीणां च दत्तानि। शतकोटीनि सुवर्णमुद्राणां, सहस्रं रत्नानां, अपरिमितानि सुवर्णपात्राणि भूषणानि च दत्तानि। एवमात्मराज्यं दत्त्वा, स महाप्रभुः हृदि बाह्ये च हरिं स्मरन्, प्रमुदितचित्तः गोपालरूपेण बदर्यां गतः। तत्र गङ्गातटे रम्ये मासमेकं तपः कृत्वा, ततो रत्ननाथनिर्मितेन दिव्येन विमाननेन स्वर्गं प्राप। तत्र स हरिसेवानुरक्तः हरिदासतां प्राप्तवान्। स्वामिनि स्वर्गं गते, कलावती विलपन्ती बभूव। तदा कश्चन ब्राह्मणः 'अम्ब' इति उक्त्वा तां हर्षेण स्वगृहं नीतवान्। तत्र सा सती ब्राह्मणस्य गृहे श्रेष्ठपुत्रं प्रसूता। सर्वाः स्त्रियः तत्र तं पुण्यलक्षणं बालकं दृष्ट्वा विस्मिताः। स कामदेवमपि सौन्दर्ये अतिक्रान्तः, तस्य मुखचन्द्रः चन्द्रात् अपि दीप्तिमान् आसीत्। तस्य हस्तपादौ मनोहरौ, कपोलौ सुशोभनौ, रूपेण सर्वान् आह्लादयन् बभूव। तस्य द्वौ हस्तौ चलन्तौ, स मातुः स्तन्यकामनया रुदन् आसीत्। ब्राह्मणः तां पुत्रसहितां स्वसुतवत् संरक्षितवान्। सौतिरुवाच— स बालकः पूर्वजन्मस्मरणसम्पन्नः, ज्ञानवान्, सदा पूर्वमन्त्रानुस्मरणशीलश्च आसीत्। श्रीकृष्णस्य यशः, नाम, गुणाः सदा कीर्त्यन्ते। यत्र यत्र कृष्णसम्बद्धं श्लोकं शृणोति, तत्र तस्य सर्वाङ्गं रजसा आवृतं भवति, स च रजःसमर्पणं कामयते। यदि, मुनिवर, माता पुत्रं प्रातराशाय आह्वयति— शौनकः उवाच— "निरुक्त्या वा संज्ञया वा, एतत् स्पष्टीकर्तुमर्हसि।" सौतिरुवाच— "जातौ सा जलं न दत्तवती, अतः स नारदः इति प्रसिद्धः। स जलं च ज्ञानं च ददाति, स बालकः अन्येषां बालकानामपि ददाति। केवलं नारदस्य प्रभावेन स बालकः जातः, मुनिवर।" शौनकः उवाच— "कथं स महानृषिः शुभनाम नारदः अभवत्?" सौतिरुवाच— "सः पुत्रं कश्यपाय दत्तवान्, अतः स नारदः इति कथ्यते।" शौनकः उवाच— "कथं ब्रह्मणः पुत्रः शूद्रयोनौ जातः नारदः इति कथ्यते?" सौतिरुवाच— "सः जलं कण्ठे दत्तवान्, अतः स नारदः इति स्मृतः। ततः नारदकण्ठात् बालकः जातः।