ततः ब्रह्मवैवर्ते ब्रह्मणा कृतं श्रीकृष्णस्तोत्रं परं पुरुष chest-देशात् समुत्पन्नम्। स सर्वसाक्षी, सर्वज्ञः, सर्वभूतकर्मणां वेत्ता च। धर्मज्ञानसम्पन्नः स एव धर्मः, धर्मे प्रतिष्ठितः, धर्मदः च। श्रीकृष्णस्य पुरतः साष्टाङ्गप्रणिपत्य स्थितः धर्मः उवाच— "कृष्ण, विष्णो, वासुदेव, परमात्मन्, प्रभो, गोपालपतये, गोपीपतये, गोब्राह्मणरक्षक, महाबल, गवां मध्ये, गोपेषु, गोपीषु च स्थितः, त्वं परः पुरुषः, श्रेयांसि दाता च।" इति उक्त्वा, स धर्मः उत्तमरत्नसिंहासनात् उत्थाय, स्वमुखात् चतुर्विंशतिनामानि उच्चारयामास। धर्मस्य मुखात् उच्चारितानि तानि नामानि, मृत्युकाले हरिनामस्मरणं निःसन्देहं काम्यं फलम् ददाति। धर्मः सदा तस्मिन् एव स्थितः; अधर्मे तस्यासक्तिः नास्ति। तं दृष्ट्वा सर्वपापानि भयात् पलायन्ते। एवं ब्रह्मवैवर्ते धर्मकृतं श्रीकृष्णस्तोत्रं समाप्य, धर्मस्य वामभागे कन्या अभवत्। सा अनन्तरं परमात्मनः पुरतः अपि प्रादुरभूत्। तस्याः कान्तिः कोटिशश्चन्द्रसमाना, तस्याः नेत्रे शरदम्बुजसमौ। सा मधुरस्मिता, सुशुभ्रदन्ता, श्यामवर्णा, सर्वसुन्दरीणां सुन्दरी। सा वाणीदेवी, कवीनां प्रियतमा, वाग्देवी च। सा गोविन्दस्य पुरतः स्थित्वा, प्रथमं हृष्टा गीतिं गायामास। सा प्रतिकल्पं प्रतियुगे च कृतानि कर्माणि गीतवती। सरस्वती उवाच— "रत्नसिंहासने समासीनः, रत्नाभरणभूषितः, स रासेश्वरः, रासक्रीडापति, रासेश्वर्याः परमेश्वरः। रासक्रीडायाः श्रमेण क्लान्तः, रासरमणेषु रमते।" इति उक्त्वा, प्रणिपत्य, सा हृष्टवदना तत्रैव स्थितवती। यः कश्चन प्रातःकाले वाण्या कृतं स्तोत्रं पठति, तस्य पुण्यफलं भवति। एवं ब्रह्मवैवर्तपुराणे श्रीकृष्णस्य मनसः उत्पन्नं सरस्वत्याः कृतं स्तोत्रं अभवत्। पीताम्बरा, सस्मिता, नित्ययुवा सा स्वर्गे देवेषु श्रीः, नृपतिषु राज्यश्रीः च। सा हरिं परमात्मानं प्रभुं पुरतः स्थितवती। महालक्ष्मीः उवाच— "सत्याधारं, सत्यज्ञं, सत्यमूलं नमामि।" इति उक्त्वा, श्रीहरिं प्रणम्य, सुखासने उपाविशत्। अनन्तरं सा परमात्मनः मनसः उत्पन्ना। तस्याः वर्णः तप्तकाञ्चनसदृशः, कान्तिः कोटिसूर्यसमाना। सा रक्ताम्बरा, रत्नाभरणभूषिता च। तेषु सर्वेषु शक्तिषु अधिष्ठात्री देवता स एव प्रभुः। सा जगन्माता परमा, तस्यैव शक्तिरूपा। शङ्ख, चक्र, गदा, पद्म, अक्षसूत्र, कमण्डलु— नारायणास्त्र, ब्रह्मास्त्र, रुद्रास्त्र, पाशुपतास्त्र च— एतानि सर्वाणि कृष्णस्य पुरतः स्थितानि, सा प्रसन्ना सन्तुष्टा तम् स्तोतुम् आरब्धवती। प्रकृतिरुवाच— "मया शक्तियुक्तं विश्वं सृष्टं, शक्ति परिपूर्णं च। त्वया सृष्टं न स्वतन्त्रं, त्वमेव जगतां प्रभुः। सृष्ट्यर्थं त्वं स्रष्टा, संहाराय त्वं संहर्ता, ब्रह्मणः निमेषमात्रेण तस्मिन्संहारः जायते। हे प्रभो, तव अनिर्वचनीया शक्तिः केन वर्णनीया?