निरन्तरं कारागारे बद्धोऽपि जनः तृप्तिं न प्राप्नोति। यस्य राज्यं नष्टं स्यात्, स भक्त्या मासमेकं श्रद्धया शृण्वन् स्वं राज्यं पुनः प्राप्नोति। यदि विश्वासी क्षयार्तः वर्षमेकं शृणोति, स चिरं सुखं लभते। द्विजश्रेष्ठ! यः सदा भक्त्या स्तोत्रराजमेतद् शृणोति, तस्य कदापि बन्धुभिः वियोगो न भवति, हे भारतवंशज। यः सुदन्तः सन् मासमेकं श्रद्धया शृणोति, महान् मूर्खोऽपि, यो बुद्धिहीनः, मासमेकं शृणोति, कर्मक्लेशार्तो वा दरिद्रः वा भक्त्या मासमेकं शृणोति, स लोके सुखं भुङ्क्ते, दुर्लभां कीर्तिं च प्राप्नोति। स उन्नतगणो भूत्वा तत्र शङ्करं सेवते। सूत उवाच— स तु शेषकालं तैः सह विविक्ते वने व्यतीतान्। गन्धर्वराजः स्वपुत्रैः पत्निभिः चान्यैः सह सन्तोषं प्राप। स राजा कुबेरालयोपमं राज्यं भोगयामास। कालान्तरेण गन्धर्वराजः रम्यायां गङ्गातटे स्थितः, शिवाराधकः सन्, शिवानुग्रहेण, पुत्रस्य विष्णुभक्त्या च, पितरौ पूजयित्वा, गन्धर्वः उपबर्हणः, ब्रह्मशापात् कालक्रमेण प्राज्ञः प्राणान् त्यक्तवान्। मालावती भारतभूम्नि पुष्करे वह्निकुण्डे प्रविष्टा। सृञ्जयपत्नीमणौ जातायां, मम पतिरभूत् गन्धर्व उपबर्हणः। शौनक उवाच— केन प्रकारेण स जातः? तद् वदितुमर्हसि। सूत उवाच— तस्य पत्नी कलावती अपुत्रा पतिसंयुक्ता आसीत्। पत्युः दोषात् वन्ध्या सा, कालान्तरेण पत्याज्ञया, श्रीकृष्णं ब्रह्मतेजसा दीप्तं ध्यानयामास। स तेजसा ग्रीष्ममध्यान्सूर्यसमानः। ध्यानान्ते स मुनिवरः पूर्णकृष्णभक्तः, चम्पकवर्णां शरत्पद्मलोचनां स्त्रीं ददर्श। तस्या विस्तीर्णश्रोणिः, पूर्णजंघस्तनाऽपि, सा मुनेराकारं गृह्णन्ती, कामबाणपीडिता, सिन्दूरबिन्दुना भूषिता, मनोज्ञकज्जलदीप्त्या शोभिता। स मुनिः तां दृष्ट्वा पप्रच्छ— "काऽसि त्वं कामिनी, अस्मिन निर्जने स्थले?" मुनिवचनं श्रुत्वा कलावती कम्पिता। सा उवाच— "पुत्रार्थिनी पत्या आज्ञया तव पादमूले प्राप्तास्मि। बीजं मे दातुमर्हसि; स्त्री प्राप्ता न तिरस्कर्तव्या।" तस्याः शूद्रायाः वचनं श्रुत्वा मुनिवरः क्रुद्धः अभवत्। कश्यप उवाच— "सा तं त्यजति, स च मोहं प्राप्नोति; एष वैदिकः सिद्धान्तः। त्वं न पुनः द्रुमिलसुखोपभोगे योग्याऽसि। यो ब्राह्मणः मूढः शूद्रां भार्यां गृह्णाति, श्राद्धे, यज्ञे, शिलास्पर्शे, देवपूजायां वा, स स्वयम् अन्यान् अपातयित्वा कुम्भीपाकनरकं याति।