एकदा भयभीतः पुरुषः तस्य भयात् विमुच्यते, धननष्टः पुनः धनं प्राप्नोति, अग्निना दग्धः वनान्तरे विमुक्तिं लभते, समुद्रे मग्नः रक्षितः भवति। तत्र सौतिः उवाच—सा पतिस्नेहात् तस्य पतिं प्रति नानाविधरूपाणि धारयामास। सा स्वकालानुकूलं पतिं सेवमाना पूजयन्ती चासीत्। तया परमैश्वरस्य स्तोत्रं महत् कृतं, पूजनं च, कवचं च, मन्त्रश्च सम्यग् अनुष्ठितम्। एतानि पूजनस्तवनकवचानि च प्राचीनकाले वसिष्ठेन हरिं प्रति प्रदत्तानि स्म। किन्तु कालक्रमेण स्तोत्रं कवचं च विस्मृतानि अभवन्, तथापि दयासिन्धुर्वसिष्ठः तानि पुनः स्मारयामास। एवं स राजा कुबेरधामसमं राज्यं सम्यक् पालयामास। तत्र ताः स्त्रियः नानारूपेण आगता निर्गता चासन्, अन्याश्च तत्र सन्निहिताः आसन्। शौनकः उवाच—तयोः द्वयोः दत्तस्य विशेषस्य दत्तात्रये प्रदत्तस्य वृत्तान्तं त्वं वक्तुम् अर्हसि। द्वादशाक्षरमन्त्रं त्रिशूलधारिणः कवचं च, तत् अपि वद, हे सौते, श्रवणाय अहं उत्सुकः अस्मि। सौतिः उवाच—श्रुणुत, तत् एव स्तोत्रं मन्त्रं कवचं च यत् दत्तम्। ॐ रासमण्डलनाथाय नमः स्वाहा। एष मन्त्रः प्राचीनकाले ब्रह्मणा पुष्करे कुमाराय हरिं प्रति दत्तः स्म। विष्णोः ध्यानं वेदेषु निर्दिष्टं नित्यं दुर्लभं च। अत्यन्तगोप्यं कवचं पितुः मुखात् श्रुतवान् अस्मि। तत् कवचं ब्रह्मणा त्रिशूलधारिणे गोलोके रासमण्डले दत्तम्। ब्रह्मा उवाच—दयया, भगवन्, ब्रह्माण्डपावनाख्याय तव भक्ताय, मम, महेशस्य, धर्मस्य च रहस्यं वद। श्रीकृष्णः उवाच—दास्यामि ते गुप्तं परमदुर्लभं च। न कस्यचित् दातव्यं, आत्मनः प्राणसमं मम एषः। एतेषां सृष्टिं धारयित्वा त्रयाणां लोकानां स्रष्टा भव। धर्म! एतत् धारयित्वा कर्मणां साक्षी भव। हरिः एव अस्य ब्रह्माण्डस्य अस्य कवचस्य च पावकः। धर्मार्थकाममोक्षेषु अस्य विनियोगः कथितः। यः कश्चन सिद्धकवचमन्त्रम् अस्तीति, सः मम सदृशः भवति। प्रणवः मम शिरः पातु, रामेश्वराय नमश्च। कृष्णः उभे कर्णे पातु, हरिः प्राणं पातु। षडक्षरी मन्त्रः—"श्रीकृष्णाय स्वाहा"—गले पातु। अष्टाक्षरी मन्त्रः—"नमो गोपाङ्गनेशाय"—भुजौ पातु। ॐ रासमण्डलनाथाय नमः स्वाहा। "ऐं कृष्णाय स्वाहा" मन्त्रः सदा उभौ कर्णौ पातु। "ॐ हरये नमः" पृष्ठं पादौ च सदा पातु। पूर्वे श्रीकृष्णः पातु, आग्नेये माधवः पातु। पश्चिमे गोविन्दः पातु, वायव्ये राधिकेश्वरः पातु। सर्वत्र परमः नारायणः सदा पातु। आत्मनः प्राणसमं दत्तं; कवचधारणेन तस्य अर्हता अपि अंशेन नास्ति। गुरुं वस्त्राभरणचन्दनैः सम्यक् पूजयित्वा, कवचस्य प्रसादेन जीवन्मुक्तः भवति। सौतिः पुनरुवाच—वसिष्ठेन गन्धर्वाय यः मन्त्रः दत्तः, मनवे च यः दत्तः, तयोः वृत्तान्तः इति।