शम्भुना रचितं श्रीकृष्णस्य स्तोत्रं ब्रह्मवैवर्तपुराणे प्रकटितं, ततः श्रीकृष्णनाभिपद्मात् श्वेतवस्त्रधारी, श्वेतदन्तः, श्वेतकेशश्च चतुर्मुखः प्रादुरभूत्। स एव तपसां फलदाता, सर्वसमृद्धिदाता च। स चतुर्वेदकर्त्ता, वेदविद्, वेदमूलाधिपः, श्रीकृष्णस्य पुरतः स्थित्वा, कृताञ्जलिः सुतरां तं स्तुतवान्। स चाव्यक्तः, अक्षरः, व्यक्तः, गोपालरूपधारी च। स नित्ययुवाकालः, शान्तः, गोपिकाप्रियः, मनोहरः च। वृन्दावनवनसमीपे रासमण्डले स्थितः। एवं कथयित्वा, तं प्रणम्य, स मणिसिंहासने वरं दत्तवान्। यः कश्चिद् ब्रह्मणा रचितं स्तोत्रं प्रातःकाले पठति, तस्य गोविन्दभक्तिः जायते, पुत्रपौत्रसमृद्धिः च वर्धते। एवं ब्रह्मवैवर्ते ब्रह्मणा रचितं श्रीकृष्णस्तोत्रं परमात्मनः कक्षात् प्रादुरभूत्। स सर्वसाक्षी, सर्वज्ञः, सर्वभूतकर्मणां वेत्ता च। धर्मज्ञानयुक्तः, स्वयमेव धर्मः, धर्मस्थः, धर्मदः च। श्रीकृष्णस्य पुरतः साष्टाङ्गप्रणिपत्य स्थितः। तत्र श्रीधर्मः उवाच— "कृष्ण, विष्णो, वासुदेव, परमात्मन्, प्रभो, गोपालपतये, गोपीश्वर, गोपगोप्यधिप, गोवत्सपालक, बलीयसि, गवां मध्ये, गोपालानां मध्ये, गोपीनाम् मध्ये, श्रेष्ठ, पुरुषोत्तम।" इति उक्त्वा, उत्तममणिसिंहासनात् उत्थाय, धर्मस्य मुखात् चतुर्विंशतिनामानि उच्चारितानि। मरणकाले हरिनाम केवलं इच्छितफलदं भवति। धर्मः तस्मिन् नित्यं स्थितः, अधर्मे तस्य नासक्तिः। तम् दृष्ट्वा सर्वपापानि भीत्यान्यपसरन्ति। एवं ब्रह्मवैवर्ते धर्मेण कृतं श्रीकृष्णस्तोत्रं अनन्तरं, धर्मस्य वामभागे कन्या प्रादुरभूत्। ततः सा परमात्मनः पुरतः प्रकटिता। सा दशकोटिचन्द्रसमप्रभा, शरत्पद्मविलोचनाः, मधुरस्मितवदना, सुशोभनदन्ता, श्यामवर्णा, सर्वसुन्दरीणां सुन्दरी। सा वाग्देवी, कविप्रियदेवी च। गोविन्दस्य पुरतः स्थित्वा, आदौ हृष्टा गायन्ती आसीत्। सा प्रतिकल्पं प्रतियुगे कृतानि कर्माणि कीर्तयामास। सरस्वती उवाच— "मणिमयासने स्थितः, मणिभूषणैः भूषितः, रासेश्वरः, रासनर्तकः, रासेश्वरीश्वरः। रासक्लेशेन श्रान्तः, राससुखास्वादने रमते।" इति उक्त्वा, प्रणम्य, प्रहृष्टवदना तत्रैव स्थितवती। यः कश्चिद् वाणीना रचितं स्तोत्रं प्रातःकाले पठति, तस्य महत्सौभाग्यं भवति। एवं ब्रह्मवैवर्ते सरस्वत्या रचितं श्रीकृष्णस्तोत्रं कृष्णस्य परमात्मनः मनसः प्रादुरभूत्। पीताम्बरधारिणी, सस्मिता, नित्ययुवती, देवानां स्वर्गलक्ष्मीः, नृपाणां राज्यलक्ष्मीः च, स हरिपरमात्मनः पुरतः स्थितवती। महालक्ष्मीः उवाच— "सत्याधारं, सत्यज्ञं, सत्यमूलं च तं नमामि।" इति उक्त्वा, श्रीहरिं प्रणम्य, सुखासने उपाविशत्। ततः सा परमात्मनः मनसः प्रादुरभूत्। एवं श्रीकृष्णस्य नाभिपद्मात् ब्रह्मा, कक्षात् धर्मः, मनसः सरस्वती, तथा लक्ष्मीः प्रादुर्भूय, सर्वे श्रीकृष्णं स्तुत्वा, तं प्रणम्य, तत्रैव स्थिताः।