स भगवान् नवजलदश्यामलवर्णः, शरदम्बुजसमदृग्गुणः, अनन्तकोटिकन्दर्पलावण्यलक्षणः, लीलामाधुर्यनिलयः, दृष्टिमात्रेण सर्वान् मोहयन् विराजते। तस्य द्वौ भुजौ, करयुगले वेणुं धारयन्, पीताम्बरधारी च सदा दृश्यते। कदाचित् स गहनवने गोपिकाभिः परिवृतः, क्वचित् गोकुले गोपालवेषधारी, गोपालबालकैः सहितः प्रकटते। स कामधेनूसङ्घस्य रक्षणं बालरूपेण करोति। तस्य वेणुनादः मधुरः, येन गोपिकाः मोहिताः भवन्ति। लक्ष्मीवल्लभः स भगवान्, चतुर्भुजैः परिचारकैः सेव्यमानः, श्वेतद्वीपे विष्णुरूपेण पद्मया पूज्यते। स्वांशेन शिवरूपं धारयन्, शिवाय शुभदायकोऽपि स एव। तस्य रोमकूपेषु ब्रह्माण्डसमूहः स्थितः, स एव महाविश्वरूपः। अनन्तरूपधारी, सर्वावतारबीजम् अमरं च सः। स जीवेषु प्राणस्वरूपः, परमात्मा, प्रभुरेव। अव्यक्तः, असङ्गः, वाङ्मनसातीतः सः। पञ्चमुखः, चतुर्मुखः, गजाननः, षण्मुखश्च स एव। यस्य स्तुतिं श्रीः सरस्वती च वाक्शून्ये सन्तः कर्तुं न शक्नुवन्ति। अहं दुःखिता स्त्री, कथं तं परमं स्तौमि? भयपीडिता स्नेहसिन्धवे पुनः पुनः प्रणमामि। पत्यौ अनुपस्थिते तस्यै परमात्मा निराकारः प्रतीतिः। सा देवसभां, पुरतः स्थितं ब्राह्मणं च प्रणम्य, तयोः दम्पत्योः समक्षं सुराः परमं वरं ददुः। तया देवप्रसादात् प्राणाः पुनः प्राप्ताः। उपबर्हणो गन्धर्वः पुनः गन्धर्वनगरं प्रतिनिवृत्तः। सा ब्राह्मणेभ्यः दत्तवती, सती च तान् भोजयामास। तत्र हरिनामसङ्कीर्तनपूर्वकं विविधमहोत्सवः अभवत्। एतत् सर्वं सह स्तोत्रराजेन तुभ्यं कथितम्, हे शौनक। विष्णुभक्तः हरौ भक्तिं सेवां च लभते। धर्मार्थकाममोक्षफलानि निश्चितं प्राप्नोति। पत्नीकामः पत्नीं, पुत्रकामः पुत्रं, राज्यभ्रष्टः राज्यं, प्रजाहीनः प्रजाः, भीतः निर्भयत्वं, धननष्टः धनं, दावदग्धः विमुक्तिं, समुद्रनिमग्नः उद्धारं लभते। सौतिः उवाच—सा पतिसंरक्षणार्थं विविधानि रूपाणि धारयामास। सा स्वकालानुसारं पतिं सेवितवती, पूजितवती च। सा परमपुरुषस्य स्तोत्रं पूजां कवचं मन्त्रं च सम्यग् अकरोत्। पूर्वं वसिष्ठेन हरिपूजा-स्तोत्रकवचादिकं प्रदत्तम्। स्तोत्रं कवचं च विस्मृतं, तथापि कृपासिन्धुर्वसिष्ठः स्मृतिसंस्थानं कृतवान्। स राज्यम् अकुबेरगृहसमं शासितवान्। तत्र विविधाभिः स्त्रीभिः आगतानां गतानां च सह अन्याभिश्च। शौनकः उवाच—तयोः दत्तस्य विशेषस्य कथनं त्वं योग्यः।