मालावती उवाच— यस्य विना पृथिव्यां सर्वे प्राणिनः केवलं शवरूपिणः स्युः, स एव परमात्मा सर्वमर्त्यकर्मणां साक्षी, सर्वत्रासङ्गः स्थितः। यस्यैव प्रसादात् प्रकृतिः सृष्टा, यो हि सर्वस्याधारः, परमात्परः परः। यस्य सेवायां स्वयं ब्रह्मा सृष्टिकर्ता नित्यं प्रवृत्तः, यं सर्वे देवा ऋषयश्च मनवश्च ध्यानयन्ति। स एव रूपी च अरूपी च, स्वेच्छापति, परमेश्वरः। तपसां फलस्वरूपः, तपःबीजः, सर्वतपसां फलदायकः, सर्वस्याधारः, सर्वस्य बीजम्, सर्वकर्मणां कर्ता च फलदः। तस्य रूपं स्वयमेव प्रकाशमानं, भक्तानुग्रहाय स्नेहाद् अवतीर्णम्। तस्य तेजः प्रकाशवृत्तिसदृशं, दशकोटिसूर्यसमप्रभम्। स नूतनमेघश्यामलः, शरदम्बुजलोचनः। अनन्तकोटिकन्दर्पलावण्याधिको, लीलामयमाधुर्यनिवासः, दर्शनेन मोदजनकः। द्विभुजः, हस्ते वेणुं धारयन्, पीताम्बरधरः। स गोपिकाभिः परिवृतः, कदाचित् कानने रहसि रममाणः। अन्यत्र गोपालवेषधारी, गोपालकुमारैः परिवृतः दृश्यते। स कामधेनूगणं रक्षन्, बालरूपधारी। सवेणुं मधुरं वादयन्, गोपीमोहकारणम्। लक्ष्म्याः प्रियः, चतुर्भुजसहितैः परिचारकैः सेव्यमानः। श्वेतद्वीपे विष्णुरूपेण प्रकटितः, पद्मया पूजितः। स स्वांशेन शिवरूपमपि धारयन्, शिवस्वरूपेण मङ्गलप्रदः। स एव विराट्स्वरूपः, यस्य रोमकूपेषु विश्वसमूहः स्थितः। नानावतारधारी, सर्वावतारबीजः सनातनः। स सर्वप्राणिनां जीवनस्वरूपः, परमात्मा, प्रभुः। अव्यक्तः, असङ्गः, वाङ्मनसातीतः सः। स पञ्चवक्त्रः, चतुर्मुखः, गजाननः, षडाननश्च। यस्य स्तुतौ श्रीः सरस्वती च मूकवद्भवतः, स्तोतुं न शक्नुवतः। अहं तु दुःखिता स्त्री, तं परमं किं स्तोष्यामि? भीतया मया पुनः पुनः करुणासिन्धवे नमः कृतम्। पतिसंनिधौ परमात्मा तस्यै निराकारः स्यात्। सा देवानां सभायै, पुरतः स्थिताय ब्राह्मणाय च प्रणम्य। तयोः दम्पत्योः दृष्ट्वा, देवाः परमं वरं ददुः। तेषां पुरतः सा प्राणान् पुनः प्राप, देवदत्तेन वरप्रभावेन। उपबर्हणो गन्धर्वः पुनः गन्धर्वपुरीं प्रतिनिवृत्तः। सा ब्राह्मणान् दत्तवती, सती च तान् भोजयामास। तत्र महोत्सवः विविधः अभवत्, केवलं हरिनामकीर्तनमङ्गलम्। हे शौनक, एतत् सर्वं सह स्तोत्रराजेन तुभ्यं कथितम्। विष्णुभक्तः हरौ भक्तिं, हरिसेवनं च प्राप्नोति। स धर्मार्थकाममोक्षाणां फलं नूनं लभते। कामयमानः पत्नीं लभते, पुत्रकामः पुत्रं प्राप्नोति। राज्यह्रासः राज्यं पुनः प्राप्नोति, प्रजाहीनः प्रजां लभते।