देवाधिदेव, अमराधिपते, शीघ्रं गन्धर्वं जीवयेत्येवमुक्त्वा, स बालः जनार्दनः ब्राह्मणरूपेण तत्रैव सन्निहितः अभवत्। ततः सूतः उवाच—ब्रह्मणा च ईशानेन च सहिता देवगणाः मालतीवृक्षस्य मूलं प्रति जग्मुः। तत्र ब्रह्मा स्वकमण्डलुजलम् मृतदेहस्य शरीरे अपातयत्। तदा स्वयमेव शिवः, विज्ञानानन्दस्वरूपः, तस्मै ज्ञानदानं दत्तवान्। अग्निदर्शनमात्रेण जठराग्निः प्रवर्तितः। वायोः साक्षात्सन्निधानेन, यः जगतः प्राणः, जीवनशक्तिः समुत्थिता। सर्वेषां तद्देवतानां सन्निधिमात्रेण चक्षुषः शक्तिः प्रत्यागत। तथापि स मृतदेहः नोत्थाय, यथापूर्वं जडरूपेण तत्रैव शयानः आसीत्। ततः ब्रह्मणः आज्ञया धर्मपत्नी सा मालावती परं परमेश्वरं स्तोतुं आरब्धवती। सा उवाच—यस्य विना सकलभूतानि मृतशरीररूपाणि, यः सर्वत्रासक्तः, सर्वसाक्षी, सर्वजनकर्मणां साक्ष्यात्मकः, येन प्रकृतिः सृष्टा, यः सर्वाधारः, परमातीतः परमः, यस्य सेवया स्वयमेव ब्रह्मा सृष्टिकर्ता सदा प्रवृत्तः, यं सर्वे देवाः, ऋषयः, मनवः च ध्यायन्ति, यः साकारः च निराकारः च, स्वेच्छाधिपः परमेश्वरः, तपसः फलम्, तपसः बीजम्, सर्वतपसां फलदः, सर्वस्याधारः, सर्वस्य बीजम्, सर्वकर्मफलरूपः, तस्यैव स्वरूपं स्वयम् प्रकाशमानं, भक्तानुग्रहाय साकारम् अभूत्। तस्य तेजः प्रकाशमण्डलवत्, दशमिलियनसूर्यसमप्रभम्। स नूतनमेघश्यामलः, शरच्चन्द्रिकापद्मनयनः। अनन्तकोटिकन्दर्पलावण्यातिशयः, लीलामाधुर्यनिलयः, मनोहारीदर्शनः। द्विभुजः, हस्ते वेणुं धारयन्, पीताम्बरपरिधानः। गोपिकाजनसमावृतः, कदाचित् एकान्तवने स्थितः। अन्यत्र गोपालवेषधारी, गोपबालकसंवृतः। स कामधेनुगणरक्षिता बालरूपधारी। मधुरवेणुनादेन गोपीजनमोहकः। लक्ष्मीप्रियः, चतुर्भुजपरिचारिकासेवितः। श्वेतद्वीपे विष्णुरूपेण, पद्मया पूजितः। स्वांशेन शिवरूपधारी, शिवाय शुभदायको दृश्यते। स एव विराट्स्वरूपः, यस्य केशेषु विश्वगणाः स्थिताः। नानावतारधारी, तेषां नित्यबीजम्। स सर्वभूतानां प्राणः, परमात्मा, प्रभुः। स अप्रत्यक्षः, असक्तः, वाङ्मनसातीतः सारः। स पञ्चमुखः, चतुर्मुखः, गजाननः, षण्मुखः च। यस्य स्तुतौ श्रीः सरस्वती च मूकत्वं गच्छतः, तं स्तोतुं न शक्नुतः। अहं तु दुःखिता स्त्री, तं परमं परमातीतं किमर्थं स्तोष्यामि? भयार्ता अहं तं करुणासिन्धुं पुनः पुनः प्रणमामि। पतिसंयोगाभावे तस्यै परमात्मनः निराकारत्वं प्रतीतं। सा देवसंघं च, पुरतः स्थितं ब्राह्मणं च प्रणम्य, नमस्कृतवती।