यः पापी ब्रह्मणो वर्षशतपर्यन्तं निह्नुत्य न किञ्चिदपि प्रायश्चित्तं लभते, स च कालसूत्रं यावत्सूर्यचन्द्रमसौ तिष्ठतः, तावत्प्राप्नोति। विष्णुः सर्वेषां गुरुः, पिता, ज्ञानदाता च भवति। त्रयाणां प्रमुखब्राह्मणानां वचनानि श्रुत्वा, तदा स ब्राह्मणः उवाच—"हरिः अत्र न आगतः, सरस्वत्याः वाक् शून्येव नभसि विहिता।" एवं मया उक्तं, शुभं भूयात्। धर्मार्थहेतोः वदन्तु भवन्तः, प्रभवतः। युष्माभिः विवेकिनः सन्तः वक्तव्यम्—सर्वत्र सदा विष्णुः विद्यमानः। अंशस्य च पूर्णस्य च, आत्मनः च, कश्चन भेदो नास्ति, इति सिद्धम्। कोटिजन्मसु अपि स विष्णुः दुरलभः, दुष्टानां तु स सर्वथा अप्राप्यः। किमर्थं लघवः स्थूलाश्च परमपदं इच्छन्ति? स एव विष्णुः भोक्ता, सर्वलोकानां श्वेतद्वीपे धाम कर्ता च। ब्रह्मा, विष्णुः, शिवः, अन्ये च, देवलोकाः, चराचराणि च सर्वाणि तस्यैव सृष्टयः। देवेषु लोकेषु च, भगवन्, कः संख्या यथावत् ज्ञातुं शक्तः? सर्वेषां विश्वानां उपरि वैकुण्ठं तत्त्वं वाञ्छितं तिष्ठति। तत्र वैकुण्ठे लक्ष्म्याः सनातनः पतिः चतुर्भुजः स्थितः। गोलोके तु राधायाः सनातनः कान्तः कृष्णः द्विभुजः तिष्ठति। स एव परमब्रह्म, सर्वदेहिनां आत्मा च। तस्य तेजः प्रकाशमण्डलवत्, कोटिसूर्यसमप्रभम्। नूतनमेघश्यामलः, द्विभुजः, पीताम्बरधारी च सः। तस्य नेत्रे नवयौवनौ, सदा शान्तौ, सस्मितौ, स एव प्रभुः। अहं तस्य वंशसम्भवः, तस्य शिष्यः च अस्मि, हे वत्स। शीघ्रं गन्धर्वं जीवय, देवदेव, सुरश्रेष्ठ। एवं उक्त्वा, स बालः जनार्दनः ब्राह्मणरूपेण तत्र सन्निहितः। सूत उवाच—ब्रह्मणा ईशानश्च नेतारौ भूत्वा, ते मालतीवृक्षस्य मूलं गतवन्तः। तत्र ब्रह्मा कमण्डलुजलम् मृतदेहस्य शरीरे अपातयत्। शिवः स्वयम् ज्ञानानन्दमूर्तिः सन्, तस्मै ज्ञानदानं दत्तवान्। अग्नेः केवलदर्शनात् जठराग्निः उत्पन्नः। वायोः, यः जगतः प्राणरूपः, सन्निधानेन एव प्राणशक्तिः प्राप्ता। सर्वदेवतासन्निधानेन तस्य दृष्टिशक्तिः अपि पुनरुपलब्धा। तथापि स मृतदेहः नोत्थाय, यथापूर्वं अचेतनः एव तिष्ठति स्म। तदा ब्रह्मणः आज्ञया सा पुण्यशिला स्त्री परं देवेशं स्तुत्वा उवाच। मालावती उवाच—यस्य विना पृथिव्यां सर्वे प्राणी मृतकाः इव, यः असङ्गः, सर्वसाक्षी, सर्वेषां कर्मसु सन्निहितः। येन प्रकृतिः सृष्टा, यः सर्वाधारः, परात्परः परमात्मा। यस्य सेवया स्वयम् ब्रह्मा जगत्कर्ता नित्यं नियोजितः। यं सर्वे देवाः, ऋषयः, मनवः च ध्यानयन्ति। स साकारः च निराकारः च, परः, स्वेच्छाधिपः। स तपसः फलम्, तपस्याः बीजम्, सर्वतपसां फलदः। स सर्वस्याधारः, सर्वस्य बीजम्, सर्वकर्मणां कर्ता च फलदाता च। तस्य रूपं स्वयमेव प्रकाशमानं, भक्तानुग्रहाय साकारमपि धत्ते। तस्य तेजः प्रकाशमण्डलवत्, दशकोटिसूर्यसमप्रभम्। एवं तद् आख्यानं शृणु, यत्र सर्वदेवताः, ब्रह्मा, ईशानः च, भगवत्प्रभावं प्रत्यक्षीकृतवन्तः।