श्रीशङ्करः सर्वेषां भागानां मध्ये श्रेयांसं स्वं कृष्णस्य परमात्मानं प्राह। एवमुक्त्वा शङ्करः तत्र मौनं उपगच्छत्, हे शौनक। ततः धर्मः उवाच—सर्वेषां अन्तःस्थितः आत्मा सः, दुर्जनानां प्रति च सः प्रकटः अपि च अप्रकटः। अपि च, विष्णुः सभायां न आगतः इति वचनं अपि अभवत्। यत्र महद्दोषवाक्यं भवति, तत्र साधवः तं न शृण्वन्ति। देवैः श्रीविष्णोः महद्दोषश्रवणे जाते, धीराः तं स्मरन्ति। यः कश्चित् विष्णोः दोषं जानन् वा अजानन् वा वदति, सः ब्रह्मणः आयुःपर्यन्तं कुम्भीपाकनरके पच्यते। यदि जीवः तत्र दोषश्रवणं करोति, सः अपि नर्कं गच्छति निश्चितम्। अथवा यदि सः तदसत्यं जानन् वा उपेक्षते, तस्य ब्रह्मणः शतसंवत्सरपर्यन्तं नापराधनाशः; कालसूत्रनरकं गच्छति यावच्छन्द्रसूर्यौ। विष्णुः सर्वेषां गुरु, पिता, ज्ञानदाता च। एतेषां त्रयाणां श्रेष्ठब्राह्मणानां वचनं श्रुत्वा, ब्राह्मणः उवाच—हरिः अत्र न आगतः, सरस्वत्याः वाक्यं शून्यं, नभस्समा। इदं मया उक्तं, शिवं भूयात्। वदन्तु, भगवन्तः, धर्मार्थाय। युष्माभिः विवेकिनः उच्यताम्—विष्णुः सर्वत्र सदा वर्तमानः। अंशस्य च पूर्णस्य च आत्मनः च भेदः नास्ति इति निश्चिता। सः कोटिजन्मभिः अपि दुर्लभः, दुष्टानां तु सुलभः न। किमर्थं लघवः महान्तः च परमपदं इच्छन्ति? स एव विष्णुः भोक्ता, सर्वलोकानां श्वेतद्वीपे धाम कर्ता। ब्रह्मा, विष्णुः, शिवः, अन्ये, देवलोकाः, चराचराः च। के देवाः वा लोकाः वा तेषां संख्या गणयितुं शक्नुवन्ति, भगवन्? सर्वेषां विश्वानां उपरि वैकुण्ठः, स एव सत्यम् इच्छितम्। वैकुण्ठे लक्ष्म्याः सनातनः पतिः चतुर्भुजः स्थितः। गोलोके कृष्णः राधायाः सनातनः पतिः द्विभुजः स्थितः। सः पूर्णतमं ब्रह्म, सः सर्वदेहिनां आत्मा। तस्य प्रभा सूर्यकोटिसमप्रभा, दीपमण्डलवत् दीप्तिमान्। सः श्यामलः नवमघजलदसन्निभः, पीतवासाः द्विभुजः। तस्य नेत्रे नवयौवनौ, सदा शान्तः, स्मिताननः, प्रभुः। अहं तस्य वंशजः, तस्य शिष्यः च अस्मि, हे वत्स। शीघ्रं गन्धर्वं जीवय, देवेश, अमराधिप। एवमुक्त्वा सः कुमारः—जनार्दनः ब्राह्मणरूपेण तत्र सन्निहितः। सूतः उवाच—ब्रह्मणा ईशानच सह सर्वे मालतीतरुच्छायां जग्मुः। तत्र ब्रह्मा कुम्भात् जलेन मृतशरीरं सिञ्चितवान्। शिवः स्वयम्, ज्ञानानन्दमूर्तिः, तस्मै ज्ञानदानं दत्तवान्। अग्निं दृष्ट्वैव जठराग्निः उत्पन्नः। वायोः साक्षात्सन्निधानेन जगतः प्राणरूपेण, सर्वाध्यक्षदेवतासामागमे च, तस्य दृष्टिशक्तिः प्राप्ता। तथापि सः मृतः नोत्थाय, यथापूर्वं अचेतनः एव स्थितः। तदा ब्रह्मणः आज्ञया, सा पुण्यवती स्त्री परमेश्वरं स्तोतुं आरब्धवती।