श्रीब्रह्मा एव स्वयम् लोकविन्यासकर्ता सर्वकर्मणां च कारणम् अस्ति। सः सृष्टिकर्ता श्रीकृष्णस्य कृते लक्षलक्षं तपः समाचरितवान्। अनन्तकोटिकालं मया हरये घोराणि तपांसि कृतानि। अधुना पञ्चमुखः सन् अहं तस्य नामगुणान् कीर्तयामि। मम नामगुणकीर्तनात् मृत्युरपि मत्तः पलायते। सर्वलोकविनाशकः अपि अहं मृत्युञ्जयः इति प्रसिद्धः। यथाकालं तत्रैव विलयं गच्छामि, पुनः प्रादुर्भवामि च। यः गोलोके तिष्ठति, स एव वैकुण्ठे, स एव श्वेतद्वीपे अपि अस्ति। एकस्य मन्वन्तरस्य परिमाणं एकसप्तत्यधिकैकत्रिंशद्दिव्ययुगानि। एवं ब्रह्मणः शतवर्षपर्यन्तं आयुः परिगण्यते। सर्वेषां अंशानां मध्ये अहमेव श्रेष्ठः, कृष्णस्य परात्मा। एतत् श्रुत्वा शंकरः तत्र मौनं गतः, हे शौनक। धर्मः उवाच— सर्वेषां अन्तःसत्ता सः, सः पापिनां प्रकटः अपि अप्रकटः च। विष्णुः न आगतः इति यत् उक्तं, तदपि अधुना। यत्र महती निन्दा तत्र साधवः न शृण्वन्ति। देवैः श्रीविष्णोः महतीं निन्दां श्रुत्वा, पण्डिताः तं स्मरन्ति। यः कश्चित् सञ्ज्ञया वा अज्ञानतः वा विष्णोः निन्दां वदति, सः ब्रह्मणः आयुःपर्यन्तं कुम्भीपाके पच्यते। यः तत्र निन्दां शृणोति, सः अपि नरकं यान्ति। अथवा यदि तां निन्दां अनृतवत् मन्यते, तिरस्करोति वा, तस्य न प्रायश्चित्तं अस्ति यावत् ब्रह्मणः शतवर्षाणि; सः कालसूत्रे गच्छति यावच्छन्द्रसूर्यौ। विष्णुः सर्वेषां गुरुः, पिता, ज्ञानदः च। एषां त्रयाणां श्रेष्ठब्राह्मणानां वचनं श्रुत्वा, स ब्राह्मणः अवदत्— "हरिः न आगतः, सरस्वत्याः वाक् शून्येव नभसि।" एवं उक्तं मया; शुभं भूयात्। वदन्तु, भोः प्रभवः, धर्मार्थस्य कृते। यूयं विवेकिनः, वदन्तु— विष्णुः सर्वत्र सर्वदा वर्तमानः। अंशस्य च पूर्णस्य च, आत्मनः च, भेदः नास्ति इति निश्चितम्। सः कोटिजन्मभिः अपि दुर्लभः, दुष्टानां तु सुलभः न। किमर्थं लघवः महान्तः च परमं पदं इच्छन्ति? सः विष्णुः भोगी, सः एव श्वेतद्वीपस्य सर्वलोकानां स्रष्टा। ब्रह्मा, विष्णुः, शिवः, अन्ये, देवलोकाः, स्थावरजङ्गमाः च। केन देवेन वा लोकैः वा तेषां सङ्ख्या ज्ञायते, भगवन्? सर्वेषां विश्वानां उपरि वैकुण्ठः— यः तत्त्वं काम्यते। तत्र वैकुण्ठे नित्यया लक्ष्म्या सहितः चतुर्भुजः तिष्ठति। गोलोके कृष्णः, नित्यया राधया सहितः द्विभुजः तिष्ठति। सः एव पूर्णतमः ब्रह्म, सः एव सर्वदेहिनां आत्मा। तस्य तेजः प्रकाशमण्डलवत्, कोटिसूर्यसमप्रभम्। सः नूतनमेघश्यामलः, द्विभुजः, पीताम्बरधरः। तस्य नेत्रे नवयौवनसम्पन्ने, सदा शान्ते स्मितानने, सः प्रभुः। अहं तस्य वंशोद्भवः, तस्य शिष्यः च अस्मि, हे वत्स।