त्रिशूलं शूलं च धारयन्, हस्तेऽक्षसूत्रं बिभ्रद्, परमेश्वरः स तत्र स्थितः। स एव मृत्योरपि मृत्युः, जयन्तो मृत्युम्, शिवः स्वयम्। तस्य मुखं दृष्टिः च पूर्णचन्द्रस्य प्रभया विराजमानम्, मनोहरं च दर्शनेन। स भगवान् श्रीकृष्णस्य पुरतः स्थित्वा, कृताञ्जलिपुटः तं स्तोतुम् आरब्धवान्। महादेवः उवाच—अजिताय, विजयवरदाय, नमः। स एव विश्वं, विश्वाधिपतिः, विश्वेश्वरः, विश्वस्य कारणम्। स एव विश्वस्य रक्षणस्य कारणम्, संहारकः, परः, विश्वोत्पन्नः। तेजस्वरूपः, प्रकाशदायकः, तेजस्विनां श्रेष्ठः सः, नारायणं संबोध्य, तस्याज्ञया तत्रैव स्थितवान्। यः संयमपूर्वकं शम्भुना कृतं स्तोत्रं पठति, तस्य मित्राणि, धनं, श्रीश्च नित्यं वर्धते। एवं ब्रह्मवैवर्तपुराणे शम्भुना कृतं श्रीकृष्णस्तोत्रं प्रादुरभवत्। ततः श्रीकृष्णनाभिकमलं समुत्पन्नः—श्वेतवस्त्रधारी, श्वेतदन्तः, श्वेतकेशः, चतुर्मुखः प्रादुर्भूतः। स तपसां फलदः, सर्वधनप्रदः। स चतुर्वेदकर्ता, वेदविद्, वेदमूलाधिपः; स श्रीकृष्णस्य पुरतः स्थित्वा कृताञ्जलिपुटः तं स्तोतुम् आरब्धवान्। स अव्यक्तः, अक्षरः, व्यक्तः, गोपालरूपधारी च। स नवयुवकः, प्रशान्तः, गोपीजनवल्लभः, मनोहरः च। वृन्दावनवनसमीपे रासमण्डले स्थितः। एवं उक्त्वा, तस्मै प्रणम्य, रत्नसिंहासने वरं दत्तवान्। यः ब्रह्मणा कृतं स्तोत्रं प्रातःकाले पठति, तस्य गोविन्दे भक्तिः जायते, पुत्रपौत्रसमृद्धिश्च वर्धते। एवं ब्रह्मवैवर्ते ब्रह्मणा कृतं श्रीकृष्णस्तोत्रं प्रादुरभवत्; ततः परमात्मनः उरःस्थलात् प्रकटितम्। स सर्वसाक्षी, सर्वज्ञः, सर्वभूतकृत्सर्वकर्मणाम्। धर्मज्ञानसम्पन्नः, स एव धर्मः, धर्मनिष्ठः, धर्मदायकः। स श्रीकृष्णस्य पुरतः साष्टाङ्गप्रणिपत्य स्थितः। श्रीधर्मः उवाच—कृष्ण, विष्णो, वासुदेव, परमात्मन्, प्रभो। गोपालपतिः, गोपीश्वरः, गोपगोप्याः रक्षकः, बलवान्। स गो, गोपाल, गोपीमध्ये स्थितः, श्रेष्ठः, पुरुषोत्तमः। एवं उक्त्वा, उत्तमरत्नसिंहासनात् उत्थाय स्थितः। धर्ममुखात् उच्चारितानि चतुर्विंशतिनामानि, मृत्युकाले हरिनाम स्मरणेन निःश्रेयसम् अवाप्यते। धर्मः सदा तस्मै लभ्यते, अधर्मे नासक्तः। तं दृष्ट्वा सर्वपापानि भयात् पलायन्ते। एवं ब्रह्मवैवर्ते धर्मेण कृतं श्रीकृष्णस्तोत्रं पश्चात्, धर्मस्य वामभागे कन्या काचिद् प्रादुर्भूताऽभवत्। ततः परमात्मनः पुरतः सा प्रकटिता। तस्या: प्रभा दशकोटिपूर्णचन्द्रसमाना, तस्याः नेत्रे शरद्भृन्तकमलसदृशे। सा मधुरस्मिता, सुन्दरदन्ता, श्यामवर्णा, सर्वसौन्दर्येषु सुन्दरी। सा वाग्देवी, कवीनां वन्दिता, प्रियदेवता। सा गोविन्दस्य पुरतः स्थित्वा, आदौ हर्षेण गायति स्म। सा प्रतिकल्पं, प्रतियुगे कृतानि कर्माणि गायति स्म। सरस्वती उवाच—रत्नसिंहासने उपविष्टं, रत्नाभरणैः भूषितं तं (श्रीकृष्णं)। इति कथा प्रवहति, यत्र महादेवः, ब्रह्मा, धर्मः, सरस्वती च, परमेश्वरं श्रीकृष्णं स्तुवन्ति, तस्य माहात्म्यं, स्वरूपं, गुणान् च प्रकटयन्ति।