शीतोदकस्नानं वा उष्णोदकस्नानं, चन्दनसुरभिणा लेपनं च यथावत् कृतं, इति सर्वं वायुव्याधेः शीघ्रं नाशनं भवति, हे वत्स। एतेषां रोगगणानां विविधानां चोपायानां यथाक्रमं वर्णनं मया कृतम्। सर्वेऽपि एते उपायाः रोगहेतवः, तेषां च विनाशकारणानि सन्ति। एतानि यथार्थतः वर्षेणापि वक्तुं न शक्यन्ते, हे पुण्यवते। कथय, त्वदीयः प्रियः केन रोगेण मृतः? ब्रूहि, हे सुन्दरी। तदा सूतः उवाच—गान्धर्वी हृष्टमनाः स्वकथां वक्तुं प्रचक्रमे। मालवती उवाच—हे ब्राह्मण, शृणु, मम प्रियः सभायां लज्जया पीडितः। एषा सर्वा कथा श्रुता, शुभा रम्या च, यं पूर्वं न कश्चन श्रुतवान्। अधुना, हे बुद्धिमन्, मम प्राणस्वरूपं प्रियं मे दातुमर्हसि, दातुमर्हसि! मालवत्याः वचांसि श्रुत्वा, जनार्दनः ब्राह्मणरूपधारी सन् सावधानः शृणोति स्म। तत्र तस्यां सभायां संवादः समुत्पन्नः। तत्र देवाः न जानन्ति स्म, यः ब्राह्मणरूपेण श्रीहरिरागतः। तदा स ब्राह्मणः मधुरवचोभिः देवान् ब्राह्मणांश्च सम्बोध्य उवाच—सा दुःखशोकक्लिष्टा स्वपतिं जीवितदानाय याचते स्म। किमत्र कर्तव्यं? किमेव निश्चित्य कर्तव्यम्? सा पुण्यशीला तेजस्विनी सर्वान् देवान् शप्तुं प्रवृत्ता आसीत्। यूयमपि स्वेतद्वीपे हरिं स्तुतवन्तः। तदा व्योम्नः शब्दः श्रुतः—"केशवः पश्चात् आगमिष्यति" इति। ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा, स्वयं ब्रह्मा, जगद्गुरुः, उवाच—योगेन स जीवितं त्यक्तवान्, किन्तु मया एव शप्तः। लक्षयुगपर्यन्तं स पृथिव्यां स्थितवान्। तस्य शेषकालः अल्प एवावशिष्टः, हे द्विजोत्तम। अहं स्वयं विष्णोः प्रसादेन तस्मै जीवितं दास्ये। यथाऽसौ ब्राह्मणः उक्तवान्—"हरिरिह न आगतः"—एवं। स परब्रह्म स्वतन्त्रस्वरूपः, भक्तवत्सलः। 'विषि' इति व्यापकम्, 'नु' इति सर्वत्रत्वं दर्शयति। शुचिर्वा अशुचिर्वा, यत्र कुत्रापि स्थितः, प्रारम्भे मध्यभागे चान्ते च, यः विष्णुं स्मरति—स एव शुभं प्राप्नोति। अहं लोकानां स्रष्टा, संकल्पकर्ता, हरः संहारकर्ता। कालः लोकविलयकारकः, यमः पापिनां नियामकः। सा प्रकृतिः सर्वस्य मूलम्, सर्वस्वरूपा, सैव पूर्वं स्थितवती। महेश्वर उवाच—वेदानधीत्य, कः तेषां सारं वेद? कस्य शिष्यः त्वं, हे मुनिश्रेष्ठ? किं ते नाम, हे द्विज? त्वं देवांश्च विष्णुं च, अस्माकं नाथं, उपहससि। शरीरं पतति चेत्, आत्मा परब्रह्मणि प्रविशति। जीवः, तस्य प्रतिबिम्बं, मनः, ज्ञानं, चेतना, निद्रा, दया, तन्द्रा, क्षुधा, तृष्णा, आहारशक्तिश्च, एतानि सर्वाणि स्वामी गन्तुं उद्यतः सति अग्रे गच्छन्ति। स्वामी यदा तिष्ठति, तदा देही सर्वकर्मसु समर्थः भवति। इति, एषा कथा दिव्यरूपेण तत्र प्रवहता, यथाशास्त्रं, यथाक्रमं प्रवृत्ता।