नारायणः उवाच—सर्वकारणानां कारणं, तस्य च कारणस्य यत् कर्म, स एव। तपः, तस्य च नित्यं फलम्, तपस्विनां नाथः, स्वयं च तपस्वी। स कामरहितः, तथापि कामरूपः, कामनाशकः, कामहेतुः च। वेदरूपः, वेदस्य च आदिः, वेदैः प्रतिपादितं फलं, तदपि स एव। एवं उक्त्वा, भक्तिप्रपूर्णः सः तत्रैव तेन आज्ञया स्थितवान्। यः कश्चन नारायणेन रचितं स्तोत्रं एकचित्तेन पठति—सुतकामः पुत्रं लभते, पत्नीकामः प्रियताम् आप्नोति। बन्धनस्थः दुःखितः अपि, अस्य स्तोत्रस्य प्रभावेन विमुक्तिम् आप्नोति। सौति उवाच—तदा सः पुरुषः, शुद्धः स्फटिकसदृशः, पञ्चवदनः, दिशाः एव वसनः, प्रादुरासीत्। तस्य रूपं तप्तहेमवर्णं, जटामण्डलैः शोभितं, परमोत्कृष्टम् आसीत्। त्रिशूलं शूलं च धारयन्, हस्ते अक्षसूत्रं बिभ्रद्, सः परमेश्वरः। स एव मृत्योरपि मृत्युः, प्रभुः, मृत्युञ्जयः, शिवः। तस्य मुखं दृष्टिः च पूर्णचन्द्रप्रभया दीप्ते, मनोहरदर्शनः। सः श्रीकृष्णस्य पुरतः स्थित्वा, अञ्जलिं कृत्वा तम् स्तोतुम् आरब्धवान्। महादेव उवाच—अजय्याय, जयवरप्रदाय, नमः। सः विश्वम्, विश्वेश्वरः, जगदीश्वरः, जगत्कारणम्। सः जगत्पालनस्य कारणम्, संहारकः, जगत्संभूतः परमः। तस्य रूपं तेजोमयं, प्रकाशदायकः, सर्वतेजस्विनां श्रेष्ठः; एवं नारायणं सम्बोध्य, तत्रैव तस्य आज्ञया स्थितवान्। यः संयमेन युक्तः, शम्भुना कृतं स्तोत्रं पठति—तस्य मित्राणि, धनं, श्रीः च नित्यं वर्धते। एवं ब्रह्मवैवर्ते श्रीकृष्णस्तुतिः शम्भुना कृतः प्रादुरभूत्; ततः कृष्णनाभिपद्मात्—श्वेतवसनः, श्वेतदन्तः, श्वेतकेशः, चतुर्मुखः प्रादुरभूत्। सः तपसां फलप्रदः, सर्वधनदः। सः चतुर्वेदकर्ता, वेदविद्, वेदादिनाथः; सः श्रीकृष्णस्य पुरतः स्थित्वा, अञ्जलिं कृत्वा तम् स्तोतुम् आरब्धवान्। सः अव्यक्तः, अक्षरः, व्यक्तः, गोपालरूपधारी। सः नवयुवकः, शान्तः, गोपिकाप्रियः, मनोहरः। वृन्दावनवनस्य समीपे, रासमण्डले स्थितः। एवं उक्त्वा, प्रणम्य, रत्नसिंहासने वरं दत्तवान्। यः ब्रह्मणा कृतं स्तोत्रं प्रातःकाले पठति—तस्य गोविन्दभक्तिः जायते, पुत्रपौत्रसमृद्धिः वर्धते। एवं ब्रह्मवैवर्ते श्रीकृष्णस्तुतिः ब्रह्मणा कृतः प्रादुरभूत्; ततः परमात्मनः उरः प्रदेशात्—सः सर्वसाक्षी, सर्वज्ञः, सर्वभूतकृत्सर्वकर्मणाम्। धर्मज्ञानसम्पन्नः, सः धर्मः एव, धर्मनिष्ठः, धर्मदः। सः श्रीकृष्णस्य पुरतः साष्टाङ्गं प्रणम्य स्थितवान्। धर्म उवाच—कृष्ण, विष्णो, वासुदेव, परमात्मन्, प्रभो, गोपेश, गोपीनाथ, गोप्रदः, महाबलः। गवां मध्ये, गोपालानां मध्ये, गोपीनाम् मध्ये स्थितः, श्रेष्ठः, पुरुषोत्तमः। एवं उक्त्वा, उत्तमरत्नसिंहासनात् उत्थाय, धर्ममुखात् उच्चारितानि चतुर्विंशतिनामानि। मरणकाले हरिणः नाम कीर्त्यते चेत्, निःसन्देहं वाञ्छितं फलम् लभ्यते।