नमः श्रीगणेशाय। एषः ब्रह्मवैवर्तपुराणस्य ब्रह्मखण्डः प्रारम्भः। अहं तं परं भगवान् प्रणमामि, यं सरस्वती तथा श्रीगिरिजा इत्यादयः देव्या उपासन्ति। सः भगवान् त्रिगुणैः व्याप्तः विशालशरीरः, यस्य महत्सरिरे जगतां चित्तं सन्निविष्टम् अस्ति। यः साधकाः, ऋषयः, तपस्विनः च योगिनः, ध्यानस्थाः, तं विचारन्ति; किन्तु तेषां मध्ये अपूर्वः केवलः कश्चित् स्वप्नेषु अपि तं प्राप्नोति। अहं श्रीकृष्णं प्रणमामि, यः त्रिगुणातीतः, परं ब्रह्म, अक्षरः च। एषः पुराणः, यः श्रीकृष्णकथाभिः पूरितः, वेदैः अनुमोदितः अस्ति। एषः सर्वसिद्धिः बीजम् अस्ति, यः सदा शुभफलं ददाति। एषः हरिप्रेमं ददाति, स्थायीं सुखं प्रापयति, च संसारबन्धनात् मोक्षं ददाति। महानन्देन सः साधूनां सभा मध्ये विनीतं पृष्टवान्। "अस्माकं कृते एषः अत्युत्तमः दिवसः, यः त्वां दृष्ट्वा प्राप्तः," इति। "कालीयुगे, वयं भयभीताः, उत्तमज्ञानस्य अभावेन च," इति। "त्वं धर्मात्मा च भाग्यशाली च, पुराणेषु कुशलः," इति। "त्वया श्रीकृष्णे प्रति दृढं च शाश्वतं भक्तिम् उद्भवति," इति। "यः कर्मस्य मूलं प्रत्यक्षतः छिन्नं करोति," इति। "येन संसारस्यानलात् दग्धानां जीवितानां अमृतवृष्टिः वर्षति," इति। यत्र प्रारम्भे सर्वस्य बीजम् अस्ति च परं ब्रह्मणः वर्णनम् अस्ति। रूपेण वा निरूपेण, यः परात्मनः सच्चिदानन्दस्वरूपः अस्ति। एषः वैष्णवाः च शान्तयोगिनः च मनसि ध्यानं कुर्वन्ति। प्रकृतिस्वरूपं अपि तत्र वर्णितम् अस्ति, हे ज्ञानी। यत्र गोलोकस्य वर्णनं अस्ति, तथा वैकुण्ठस्य वर्णनं अपि अस्ति। यत्र सूत्रद्वारा अंशाः च पक्षाः विस्तृतं विवृण्वन्ति। देवता-देवीणां गूढजन्मानां वर्णनम् अस्ति, यः अंशाः, प्रकृतिः च अंशाः किमर्थं च? दुर्गा, सरस्वती, लक्ष्मी, सावित्री च यः वर्णनम् अस्ति। च जीवितानां कर्माणां परिणामः, नरकानां वर्णनम् अस्ति। च यः जीवितानां स्थानं, शुभं वा अशुभं, प्राप्नोति। यः जीवितानां कर्माणां कारणात् रोगः उत्पद्यते, तुलसी, काली, गंगा, पृथ्वी, वसुंधरा च मनसि। शालिग्रामाणां च दानस्य विवेचनम् अस्ति। यत्र गणेशस्य कर्माणां, जन्मस्य च कथा वर्णिता अस्ति। यः अद्भुतः कथा, न श्रुतः च अद्भुतः अस्ति। यत्र जन्मं च विश्वे भ्रमणं च, भारतभूमौ च। हे ऋषि, कस्य गृहे जन्मं जातं, पवित्रं च धर्मात्मनः स्थानम् अस्ति। यः तस्मिन् गृहे प्रकटितः, कुतः गच्छति, कस्य हेतोः? कस्य प्रार्थनया पृथ्वीं हलुकर्तुं अवतरणम् अस्ति, गोषु च किम् अकरोत्? एषः अन्यः पुरातनः कथा, वेदेषु अपि दुर्लभः अस्ति। यः किंचित् शुभं वा अशुभं, यदहं न पृष्टवान्, आत्मनां ज्ञानानुसारं। यः शिष्याय विवेचनं ददाति, यथापृष्टं वा अप्राप्तं। सूता उवाच: "अहं पवित्रक्षेत्रात् आगतः, नारायणस्य आश्रमं गच्छामि। ब्राह्मणानां सभा दृष्ट्वा, अहं अत्र प्रणामं कर्तुम् आगतः।" यः देवता, ब्राह्मणः, वा गुरुं दृष्ट्वा, भ्रमणात् अज्ञानेन न प्रणमति।