ਵੈਕੁਂਠਂ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰਂ ਪਰਮ੍ ਕੋਟਿਯੋਜਨਮੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਤ੍ਸਨਾਤਨਮ੍
ਵੈਕੁੰਠ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯੋਜਨ ਉੱਤੇ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ—
ਵਰ੍ਣਨੀਯਂ ਨ ਕਵਿਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਵੀ ਵੀ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਅਜੋਬਾ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ—
ਤੇ ਮਨੋਯਾਯਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਮਨ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲੇ, ਤੇ ਉਸ ਮਨਮੋਹਣ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਂ ਚ ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਮ੍
ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ—
ਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨ ਗਂਡਸ੍ਥਲਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਜੋੜੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਂਤਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਕਾਂਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਧृਤਪਦਾਂਬੁਜਮ੍
ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸੁਨਂਦਨਂਦਕੁਮੁਦੈਃ ਪਾਰ੍षਦੈਰੁਪਸੇਵਿਤਮ੍ ਪਰਮਾਨਂਦਰੂਪਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਮ੍
ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ ਤੇ ਕਮੁਦ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਵਾਲਾ ਰੂਪ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਮੁਨੇ ਪਰਮਾਨਂਦਭਾਰਾਰ੍ਤਾਃ ਪੁਲਕਾਂਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਨੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾ ਉਠੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਨਮਾਮਿ ਕਮਲਾਕਾਂਤਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕਮਲਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਨਵਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषਾਸ਼੍ਚ ਚਰਾਚਰਾਃ
ਮਨੂ, ਮੁਨੀ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ।
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ ਅਨਾਦਿਮਾਦਿਮਾਨਂਦਰੂਪਿਣਂ ਸਰ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਤੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਣਿਮਾਦਿਕਸਿਦ੍ਧੀਨਾਂ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਤੇ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਾ ਮੂਲ।
ਵੇਦੇ ਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਯਤ੍ਤਨ੍ਨਿਰ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਚ ਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਤਦਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਕਿਮਹਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂ ਕੀ ਸਤਿ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਨਿਰਗੁਣ ਦੀ ਸਤਿ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ?
ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਦੁਰ੍ਗਾਦ੍ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਚ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ
ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਲੋਕਂ ਯਾਤ ਯੂਯਂ ਚ ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਾ ਸਹ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਤੇ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਗੋਲੋਕੇ ਤਥਾ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵੇਦਮਾਤਾ ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਿੱਛੋਂ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣੋऽਹਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਨਿਵਾਸਕृਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਮੈਂ, ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਕਲਾਕਲਾਂਸ਼ਕਲਯਾ ਸੁਰਾਸੁਰਨਰਾਦਯਃ
ਕਲਾਵਾਂ ਤੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਦੇਵ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖ।
ਵਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਿष੍ਟਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਅਸੀਂ ਪਿੱਛੋਂ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗੋਲੋਕਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਦਭੁਤ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਵੈਕੁਂਠਤੋ ਗਮ੍ਯਂ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਯੋਜਨਮ੍
ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਰਸਤਾ ਪੰਜਾਸ਼ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਹੈ।
ਤਮਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਗਮਨੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਅਣਕਹਿ ਰਹਿ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਗਏ.
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰਿਤ੍ਤੀਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ.
ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਪਰਮਮਣਿਰਤ੍ਨਾਕਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਮੋਤੀਆਂ, ਲਾਲਾਂ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਾਲਾਂਕੁਰਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮੂੰਗੇ ਦੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗ ਆਏ ਸਨ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਵਿਧੇਰਦृਸ਼੍ਯਾਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਨਿਧਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਕਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਐਸੀਆਂ ਵਧੀਆ ਲੁਕੀਆਂ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਵੇ।
ਕੁਤ੍ਰਚਿਚ੍ਚ ਮਰਕਤਾਕਰਸ਼੍ਰੇਣੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਕੁਝ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਨਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਣਾਂ ਵੀ ਸਨ।
ਅਮੂਲ੍ਯਪੀਤਵਰ੍ਣਾਭਂ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਾਕਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਅਣਮੁੱਲੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਕੁਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਾਨਾਂ ਮਣੀਨਾਮਾਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਖਾਨਾਂ ਸਨ ਜਿੱਥੋਂ ਅਣਵਰਨਣਯ ਰਤਨ ਲੱਭਦੇ ਸਨ।