ਨ ਜੇਤਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇ ਹ੍ਯਸੁਰੇਂਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਪਾਏਗੀ; ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗੀ।
ਆਗਮਿष੍ਯਸਿ ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੁਗਾਂਤੇ ਤੁ ਮਮਾਸ਼ਿषਾ 4.3.
ਪੰਜਾਹ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੇਰੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਵੇਗੀ।
ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰਹਿਤਂ ਮਾਂ ਚ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।
ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਗਾਮ ਸਾ ਦੇਵੀ ਰੁਰੋਦ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਰੋਈ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾऽਪਿ ਚ ਤਾਂ ਨਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਰੋਇਆ।
ਗਤੇ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ੍ਨਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਜਗਾਮੇਸ਼੍ਵਰਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਗਈ।
ਸ਼ੋਕਾਤੁਰਾਂ ਚ ਤਾਂ ਕृष੍ਣੋ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰੇਯਸੀਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਧਾ ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਵਾਰਾਹੇ ਹਰਿਣਾ ਸਹ
ਰਾਧਾ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾਖ੍ਯਾਨਮਂਗਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਸਾਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਆਜਗਾਮ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ; ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਦੱਸੋ।
ਭृਸ਼ਂ ਬਭੂਵ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਸੁਰੈਸ਼੍ਚਾਸੁਰਸਂਤਪ੍ਤੈਰ੍ਭृਸ਼ਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਏ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਸ੍ਯਾਂ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਜ੍ਵਲਂਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਨृਤ੍ਯਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਂਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਦਾ ਨੱਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਪਂਤਂ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕृष੍ਣ ਇਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਇਹ ਦੋ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚਤੁਰਾਨਨਮ੍ ਸਾऽਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾ ਸਪੁਲਕਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਰੁਰੋਦ ਚ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰੋਈ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਕਥਂ ਸ੍ਤੌषਿ ਚ ਰੋਦਿषਿ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਰੋਣੀ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਸੁਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਭਯਂ ਕਿਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
'ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਸੁਭਾਗੀਏ; ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਕਥਮਾਗਮਨਂ ਦੇਵਾ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
'ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'
ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਂਤਾ ਚ ਵਸੁਧਾ ਦਸ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੋ
'ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।'
ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਵਯਂ ਤੇਨੈਵ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤਦ੍ਭਾਰਹਰਣਂ ਕੁਰੁ
'ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ; ਉਹ ਭਾਰ ਦੂਰ ਕਰੋ।'
ਦੂਰੀਕृਤ੍ਯ ਭਯਂ ਵਤ੍ਸੇ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍
'ਪੁੱਤ, ਆਪਣਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।'
ਅਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਧੁਵਮ੍ ਪੀਡਿਤਾ ਯੇਨ ਯੇਨੈਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ।'
ਵਿਨਾ ਬਂਧੁਂ ਸਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਨਾਨ੍ਯਂ ਕਥਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਬਿਨਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਾਤਿਰਬਲਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾ ਸ੍ਵਬਂਧੁਭਿਃ
'ਇਸਤਰੀ ਜਾਤਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਾ ਜਗਤ੍ਤਾਤ ਨ ਲਜ੍ਜਾ ਕਥਿਤੁਂ ਮਮ
'ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਦ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ।'
ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾ ਯੇ ਯੇ ਚ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਨਿਂਦਕਾਃ
ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਚਾਰਹੀਨਾ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਕृਤ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗਾ ਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਰੋਜ਼ ਦੇ ਫਰਜ਼ੀ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਪਿਤृਮਾਤृਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪੋषਣਂ ਪੁਤ੍ਰਪੋष੍ਯਯੋਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ,