ਯਥਾऽਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਂਦਂਤਿ ਸਂਤਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅਸੁਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੋਪ ਵ੍ਰਜਾਸੁਰੀਂ ਯੋਨਿਂ ਗੋਲੋਕਾਚ੍ਚ ਬਹਿਰ੍ਭਵ 4.3.
ਏ ਗੋਪ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਅਸੁਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਅਤੇ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾ।
ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀ ਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁष੍ਵਾਪ ਵਿਰਰਾਮ ਚ
ਰਾਸ ਦੀ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੋਪੇਨ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮੋਵਾਚ ਮਾਨੁष੍ਯਾ ਇਵ ਕੋਪਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषੀ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ: 'ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਬਣੇਗੀ।'
ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮਂਬਿਕੇ
ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅੰਬਿਕਾ।
ਮੂਢਾ ਰਾਪਾਣਪਤ੍ਨੀ ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਰਾਪਣ ਦੀ ਮੂਰਖ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇਗੀ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਯੋਗੀ ਰਾਧਾਸ਼ਾਪੇਨ ਗਰ੍ਭਜਃ
ਰਾਧਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਗਰਭ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਭਵਿਤਾ ਤੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਹਰਿਣਾ ਸਹ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਰੀ ਤੋਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਸ ਜਗਾਮ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ।
ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰੁਰੋਦ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਈ।
ਨ ਜੇਤਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇ ਹ੍ਯਸੁਰੇਂਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਪਾਏਗੀ; ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗੀ।
ਆਗਮਿष੍ਯਸਿ ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੁਗਾਂਤੇ ਤੁ ਮਮਾਸ਼ਿषਾ 4.3.
ਪੰਜਾਹ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੇਰੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਵੇਗੀ।
ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰਹਿਤਂ ਮਾਂ ਚ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।
ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਗਾਮ ਸਾ ਦੇਵੀ ਰੁਰੋਦ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਰੋਈ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾऽਪਿ ਚ ਤਾਂ ਨਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਰੋਇਆ।
ਗਤੇ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ੍ਨਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਜਗਾਮੇਸ਼੍ਵਰਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਗਈ।
ਸ਼ੋਕਾਤੁਰਾਂ ਚ ਤਾਂ ਕृष੍ਣੋ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰੇਯਸੀਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਧਾ ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਵਾਰਾਹੇ ਹਰਿਣਾ ਸਹ
ਰਾਧਾ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾਖ੍ਯਾਨਮਂਗਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਸਾਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਆਜਗਾਮ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ; ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਦੱਸੋ।
ਭृਸ਼ਂ ਬਭੂਵ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਸੁਰੈਸ਼੍ਚਾਸੁਰਸਂਤਪ੍ਤੈਰ੍ਭृਸ਼ਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਏ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਸ੍ਯਾਂ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਜ੍ਵਲਂਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਨृਤ੍ਯਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਂਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਦਾ ਨੱਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਪਂਤਂ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕृष੍ਣ ਇਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਇਹ ਦੋ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚਤੁਰਾਨਨਮ੍ ਸਾऽਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾ ਸਪੁਲਕਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਰੁਰੋਦ ਚ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰੋਈ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਕਥਂ ਸ੍ਤੌषਿ ਚ ਰੋਦਿषਿ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਰੋਣੀ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਸੁਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਭਯਂ ਕਿਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
'ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਸੁਭਾਗੀਏ; ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਕਥਮਾਗਮਨਂ ਦੇਵਾ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
'ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'
ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਂਤਾ ਚ ਵਸੁਧਾ ਦਸ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੋ
'ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।'