ਚਕਾਰ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਕ੍ਰੋਡੇ ਵਿਜਹਾਰ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ।
ਵਰਂ ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੌ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਯਥਾ ਰਾਧਾ ਤਤ੍ਸਮਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਮ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਧਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਂਤਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਵਸਂਤਂ ਵਿਰਜਾਂਤਿਕੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋष ਸਾ ਦੇਵੀ ਸੁष੍ਵਾਪ ਕ੍ਰੋਧਮਂਦਿਰੇ 4.3.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਗਈ।
ਸ ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਧਿਕਾਦ੍ਵਾਰੇ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ੍ਨਾ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਮਤ੍ਤੋ ਬਹੁਤਰਾਃ ਕਾਂਤਾ ਗੋਲੋਕੇ ਸਂਤਿ ਤੇ ਹਰੇ
ਹੇ ਹਰੀ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਰਜਾ ਪ੍ਰੇਯਸੀ ਕਾਂਤਾ ਸਰਿਦ੍ਰੂਪਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਵਿਰਜਾ, ਜੋ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਨਦੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਗਈ।
ਤਤ੍ਤੀਰੇ ਮਂਦਿਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠ ਚ ਯਾਹਿ ਤਾਮ੍
ਉਸ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਓ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੋ; ਰਹੋ, ਫਿਰ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਓ।
ਨਦਸ੍ਯ ਨਦ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚ ਸਂਗਮੋ ਗੁਣਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਦ ਨਦੀ ਤੇ ਧਾਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਚੂਡਾਮਣੇਃ ਕ੍ਰੀਡਾ ਨਦ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਹੋ ਬਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਨਦੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਿੰਨੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ!
ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਦਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਤੇ ਕਿਂ ਜਾਨਂਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਕੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਵਿਰਰਾਮ ਰੁषਾऽਨ੍ਵਿਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚਾਮਰਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂਸ਼ੁਕਾਂਬਰਾਃ
ਕੁਝ ਹਥ ਵਿੱਚ ਚਾਮਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਰਮ ਤੇ ਪਤਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਵਾਸਿਤੋਦਕਰਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਦ੍ਮਕਰਾ ਵਰਾਃ 4.3.
ਕੁਝ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਲੋਟਸ ਹਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਜ੍ਜਲਵਾਹਿਕਾਃ
ਕੁਝ ਹਥ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਕਾਜਲ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦਾਵੀਰਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯਂਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਨ
ਕੁਝ ਹਥ ਵਿੱਚ ਆਇਨਾ ਲੈ ਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਜ਼ ਉਠਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਕਰਤਾਲਕਰਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗੇਂਦੁਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਨ
ਕੁਝ ਹਥ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਥ ਵਿੱਚ ਗੇਂਦ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸਂਗੀਤਨਿਪੁਣਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਰ੍ਤਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਕੁਝ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੱਚਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸੁਧਾਪਾਤ੍ਰਕਰਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦਂਘ੍ਰਿਪੀਠਕਰਾਃ ਪਰਾਃ
ਕੁਝ ਹਥ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਲੈ ਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪੀਠੇ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਪੁਟਾਂਜਲਿਕਰਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਤੁਤਿਪਰਾ ਵਰਾਃ
ਕੁਝ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਸਤਕਾਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਬਹਿਰ੍ਦੇਸ਼ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਸਦਾ
ਕੁਝ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਾਹਰ ਖੜੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਣਗਿਣਤ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਮਭ੍ਯਂਤਰਂ ਗਂਤੁਂ ਨ ਦਦੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਨਾਨੁਰੂਪਮਤ੍ਯਕਥ੍ਯਯਮਯੋਗ੍ਯਮਤਿਕਰ੍ਕਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਾਹੁੰਦੇ, ਅਣਯੋਗ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀਆਂ ਸਨ।
ਹੇ ਕृष੍ਣ ਵਿਰਜਾਕਾਂਤ ਗਚ੍ਛ ਮਤ੍ਪੁਰਤੋ ਹਰੇ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਹੇ ਹਰੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਗਚ੍ਛ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ 4.3.
ਤੁਰੰਤ ਪਦਮਾਵਤੀ ਕੋਲ ਜਾ, ਰਤਨਮਾਲਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈ।
ਹੇ ਨਦੀਕਾਂਤ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੋ
ਹੇ ਨਦੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ!
ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤੇ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਚ ਵ੍ਯਵਹਾਰਸ੍ਯ ਲਂਪਟ
ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਫ਼ਾਇਦੇ ਲਈ ਹੀ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਧਿਕਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮੂਚੁਰ੍ਗੋਪਿਕਾ ਹਰਿਮ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦੂਚੁਰਿਤਿ ਹਰੇ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਥਾਨਾਂਤਰਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਰੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।'
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦੂਚੁਰਿਤਿ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਚ੍ਛ ਗृਹਾਂਤਰਮ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਓ।'