ਤਤ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਸਾਰਾਣਾਂ ਵਰੈਰਾਚ੍ਛਾਦਿਤਂ ਪਰਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਨਰਮ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਕੋਟੀਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਕੋਟਿਭਿਰਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਲੱਖਾਂ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ।
ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਂ ਕੋਟਿਤਲ੍ਪਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਸੇਜਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ।
ਰਤ੍ਨਸ਼ਯ੍ਯਾਕੋਟਿਭਿਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਵਜ੍ਰਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ
ਲੱਖਾਂ ਰਤਨ-ਸੇਜਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਪੁष੍ਪੋਪਧਾਨਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ृਂਗਾਰਾਰ੍ਹਾਭਿਰਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਬੈਠਕਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਿਆ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਏਵਂਭੂਤਾਦ੍ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਵਰੁਹ੍ਯ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰਿ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀ।
ਦ੍ਵਾਰੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ 4.2.
ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਮਨਮੋਹਣ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਗੋਪਂ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਨਾਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪ੍ਰਿਯਕਿਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਗੋਪਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੇਵਕ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛ ਦੂਰਂ ਗਚ੍ਛ ਦੂਰਂ ਰਤਿਲਂਪਟਕਿਂਕਰ
ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾ, ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾ, ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੇਵਕ।
ਰਾਧਿਕਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਃਸ਼ਂਕਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤੂਰ੍ਣਂ ਚ ਰਾਧਿਕਾਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾਨਂ ਸਕਿਂਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਧਿਕਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ, ਸੇਵਕ, ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਲਾਹਲਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਗੋਪਿਕਾਨਾਂ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਹਲਚਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਿ ਆਪ—
ਵਿਰਜਾ ਰਾਧਿਕਾਸ਼ਬ੍ਦਾਦਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਹਰੇਰਪਿ
ਰਾਧਿਕਾ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਜਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਹਰਿ ਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰਿਦ੍ਰੂਪਂ ਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਦਰਿਆ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਕੋਟਿਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥੇऽਤਿਨਿਮ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡੂੰਘਾ ਸੀ।
ਵਿਰਜਾਂ ਚ ਸਰਿਦੂਪਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੇਹਂ ਜਗਾਮ ਸਾ
ਵਿਰਜਾ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋ ਵਿਰਜਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰਿਦ੍ਰੂਪਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵਿਰਜਾ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਵੇਖਿਆ—
ਮਮਾਂਤਿਕਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਪ੍ਰੇਯਸੀਨਾਂ ਪਰੇ ਵਰੇ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਪਿਆਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ!
ਨਦ੍ਯਧਿष੍ਠਾਤ੍ਰਿ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਸਤੀ
ਦਰਿਆ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣ।
ਪੂਰ੍ਵਰੂਪਾਚ੍ਚ ਸੌਭਾਗ੍ਯਾਦਿਦਾਨੀਂ ਸੁਭਗਾ ਭਵ
ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਭਾਗ ਤੋਂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਬਣ।
ਜਲਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਚਾਗਚ੍ਛ ਵਿਧਾਯ ਤਨੁਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਆ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈ।
ਕृष੍ਣਾਜ੍ਞਯਾ ਚ ਵਿਰਜਾ ਵਿਧਾਯ ਤਨੁਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਵਿਰਜਾ ਨੇ ਵਧੀਆ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾ ਸ੍ਮੇਰਾਨਨਸਰੋਰੁਹਾ
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ ਤੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸਦੀ ਸੀ।
ਨਿਤਂਬਸ਼੍ਰੋਣਿਭਾਰਾਰ੍ਤਾ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾ
ਉਸਦੇ ਹਿਪ ਤੇ ران ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਭਾਰ ਸਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਸਤਨ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਨ।
ਸੁਂਦਰੀ ਸੁਦਰੀਣਾਂ ਚ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍ 4.3.
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਸੀ।
ਪਕ੍ਵ ਦਾਡਿਮਬੀਜਾਭਦਂਤਪਂਕ੍ਤਿਮਨੋਹਰਾ
ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਪੱਕੇ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਂਦੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਿਂਦੂਰਬਿਂਦੁਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਦੇ ਬਿੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਕੁਂਡਲਗਂਡਸ੍ਥਾ ਭੂषਿਤਾ ਰਤ੍ਨਮਾਲਯਾ
ਉਸਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਤਨ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਕਂਕਣਕੇਯੂਰਚਾਰੁਸ਼ਂਖਕਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਸੋਹਣੇ ਸੰਖ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕੜੇ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਂ ਚ ਰੂਪਵਤੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਮੋਦ੍ਰੇਕਾ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।