ਅਧੁਨਾ ਗੋਪਵੇषਂ ਚ ਗੋਕੁਲਾਗਮਨਂ ਹਰੇਃ
ਹੁਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਂਖਚੂਡਵਧਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਕਥਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਕੇ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ੍ਨਃ ਕਲਹਸ਼੍ਚੈਵ ਬਭੂਵ ਰਾਧਯਾ ਸਹ
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ ਤੇ ਰਾਧਾ ਵਿਚਕਾਰ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਧਾਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਯਾਹਿ ਯੋਨਿਂ ਚ ਮਾਨਵੀਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਣਨੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ।'
ਭੀਤਾ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਸਮੁਵਾਚ ਹ
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਮੁਪਾਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਦ ਮਾਂ ਭਯਭਂਜਨ
ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਕਰਾਂਗੀ; ਦੱਸੋ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਕਂ ਯੁਗਸ਼ਤਂ ਕਾਲਨਾਥ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਕਾਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਚਂਦ੍ਰਾਭਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਪੂਰ੍ਣਾਨਨਂ ਤਵ 4.2.
ਤੇਰਾ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਤ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾ ਮੇ ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਦੇਹਮਾਤ੍ਰਂ ਵਹਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਹੈ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਇਹ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰਦੀ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਜ੍ਞਾਨੇ ਤ੍ਵਯਿ ਮਨਃ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਾਂਬੁਜਮ੍
ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸੁਂਦਰੀਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।
ਮਹੀਤਲਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਰਾਹੇ ਚ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਵਾਰਾਹ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਵਾਂਗਾ।
ਵ੍ਰਜਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜੇ ਦੇਵਿ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਨਨੇ
ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਵ੍ਰਜ ਜਾ ਕੇ ਉਥੇ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂਗਾ।
ਕਿਂ ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਭਯਂ ਕਂਸਾਦ੍ਭਯਾਂਤਕਾਰਕਸ੍ਯ ਚ
ਕੰਸ ਤੇ ਡਰ ਅਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਡਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਿਜਹਾਰ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗੋਪਵੇषਂ ਵਿਧਾਯ ਸਃ
ਉਹ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਵ੍ਯਸ੍ਯ ਕਥਯਾਧੁਨਾ ।। 4.2.
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਹੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ।
ਏਕਦਾ ਰਾਧਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗੋਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਆਪ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਰਾਧਿਕਾਸੁਖਸਂਭੋਗਾਦ੍ ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਸ੍ਵਕਂ ਪਰਮ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਬੇਖ਼ਬਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗੋਪਿਕਾਂ ਵਿਰਜਾਮਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਾਰ੍ਥਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ, ਉਹ ਹੋਰ ਗੋਪੀ ਵਿਰਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਯਸ੍ਯਾਃ ਸੁਂਦਰ੍ਯੋ ਗੋਪੀਨਾਂ ਸ਼ਤਕੋਟਯਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਗਿਣਤੀ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਾ ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਰਿਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ।
ਮਨੋਹਰਾਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਂਤੀਂ ਵਕ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਉਹ ਵਕਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਾਂ ਭੂषਿਤਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਸਾ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਜਹਾਰ ਤਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਵਿਰਜਾ ਕृष੍ਣਸ਼ृਂਗਾਰਕੌਤੁਕਾਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਵਿਚ ਵਿਰਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਤਯਾ ਸਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਚ ਰਤ੍ਨਮਂਡਪਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ 4.2.
ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮੰਡਪ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਾਸਾਂ ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁष੍ਵਾਪ ਚ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾ ਉਵਾਚ ਮਹਾਦੇਵੀ ਮਾਂ ਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।'
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਫਲਂ ਗੋਪ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਗੋਪੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਫਲ ਦੇਵਾਂਗੀ।