ਨ ਜਹਾਤਿ ਸਮੀਪਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹਰੀ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਵ ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਵਿਪਦਃ ਸ਼ੋਕਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤਮ੍
ਬਿਮਾਰੀ, ਮੁਸੀਬਤ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਵੈਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ 4.1.
ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਵ ਕृष੍ਣਕਥਾਯਾਂ ਚ ਰਤਿਰਾਤ੍ਯਂਤਿਕੀ ਸਦਾ
ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਥਾ ਵਿਚ ਸਦਾ ਉੱਚੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰੁਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕਾ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸੇਯਂ ਜਨ੍ਮ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਾਨਸੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਹੋਇਆ ਜਨਮ ਕਿੰਨੀ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਹੈ!
ਪਿਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਂ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਬ੍ਜਸੇਵਯਾ
ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ—
ਰਤਿਃ ਕृष੍ਣਕਥਾਯਾਂ ਚ ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰੁਪੁਲਕੋਦ੍ਗਮਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰਿਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦਾ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਤੀਰ੍ਥਸਂਪਰ੍ਕੇ ਨਿਃਸਂਗਾ ਯੇ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਦਯਾऽਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਜੀਵੇषੁ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਮ ਯਂ ਜਗਤ੍
ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—
ਲਬ੍ਧਾਨੀष੍ਟਾਨਿ ਵਸ੍ਤੂਨਿ ਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਹਰਯੇ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਨ੍ਮਨੋ ਹਰਿਪਾਦਾਬ੍ਜੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਜ੍ਞਾਨੇ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ 4.1.
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਰਿ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਗੁਰੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਂਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਸ਼ਤ੍ਯਲਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਵਾਫਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,
ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸਪ੍ਤ ਪਰਾਨ੍ਤ੍ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਮਾਤਾਮਹਾਦਿਕਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਸੱਤ ਪੋਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ,
ਕਲਤ੍ਰਂ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਬਂਧੁਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਦੌਹਿਤ੍ਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਧੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਚੇਲਾ, ਦੌਹਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ,
ਸਦਾ ਵਾਂਛਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਗੋਦੋਹਨਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯਾਵਦ੍ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਗਾਂ ਦੁਹਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਤ੍ਰ ਮृਤਃ ਪਾਪੀ ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਉਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਕਾਨਨੇ ਗੋष੍ਠੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਮਂਦਿਰੇ ਪਰੇ
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ,
ਪਾਪਾਨਿ ਪਾਪਿਨਾਂ ਯਾਂਤਿ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਵਗਾਹਨਾਤ੍
ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਡੁਬਕੀ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਤਿ ਪਾਪਾਨ੍ਯੇਵ ਕृਤਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਕਦੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਭਕ੍ਤਂ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਗਚ੍ਛਂਤਂ ਯੇ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ 4.1.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤ ਨੂੰ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ,
ਯੇ ਨਿਂਦਂਤਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਰੂਪਿਣਮ੍
ਜੋ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤੇ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਭਯਾਨਕੇ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਿਸਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਪਾਤਕੀ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪੀ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਵੈष੍ਣਵਯੋਰ੍ਗੁਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਯਂ ਯਂ ਵਿਧਾਯ ਭੂਮੌ ਸ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਵਿਭੁਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣੋਪਾਯਂ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਚ ਵਧੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਦੇ ਉਪਾਏ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼।