ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਪੂਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਕ੍ਤੋ ਗਦਾਭृਤਃ
ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੈਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਭਗਤ ਹੈਂ।
ਪੁਨਾਸਿ ਲੋਕਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੀਯਵਿਗ੍ਰਹਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਕਥਾਃ ਸਂਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਥਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਥਾਂਤੇ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਸਨ੍ਤੋ ਨਿਰਾਪਦਮ੍
ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਧੂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਦ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਕਥਾਵਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍ 4.1.
ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਤੁਰੰਤ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੌ ਗੁਣਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰष੍ਟਾ ਤੁ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪੁਨਾਤਿ ਕੁਲਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੋ ਜਨ੍ਮੇਦਂ ਭਾਰਤੇ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਨਂ ਵਂਦਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜਪਃ ਸੇਵਨਮੇਵ ਚ
ਪੂਜਾ, ਵੰਦਨਾ, ਮੰਤਰ ਜਪ ਅਤੇ ਸੇਵਾ—
ਨਿਵੇਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਂ ਨਵਧਾ ਭਕ੍ਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਨਿਵੇਦਨ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ—ਇਹ ਨੌ ਭਗਤੀ ਦੇ ਲਕੜ ਹਨ।
ਨ ਚ ਵਿਘ੍ਨੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਮਾਯੁਰ੍ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਯੁ ਨਹੀਂ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੀ।
ਨ ਜਹਾਤਿ ਸਮੀਪਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹਰੀ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਵ ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਵਿਪਦਃ ਸ਼ੋਕਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤਮ੍
ਬਿਮਾਰੀ, ਮੁਸੀਬਤ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਵੈਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ 4.1.
ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਵ ਕृष੍ਣਕਥਾਯਾਂ ਚ ਰਤਿਰਾਤ੍ਯਂਤਿਕੀ ਸਦਾ
ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਥਾ ਵਿਚ ਸਦਾ ਉੱਚੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰੁਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕਾ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸੇਯਂ ਜਨ੍ਮ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਾਨਸੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਹੋਇਆ ਜਨਮ ਕਿੰਨੀ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਹੈ!
ਪਿਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਂ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਬ੍ਜਸੇਵਯਾ
ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ—
ਰਤਿਃ ਕृष੍ਣਕਥਾਯਾਂ ਚ ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰੁਪੁਲਕੋਦ੍ਗਮਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰਿਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦਾ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਤੀਰ੍ਥਸਂਪਰ੍ਕੇ ਨਿਃਸਂਗਾ ਯੇ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਦਯਾऽਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਜੀਵੇषੁ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਮ ਯਂ ਜਗਤ੍
ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—
ਲਬ੍ਧਾਨੀष੍ਟਾਨਿ ਵਸ੍ਤੂਨਿ ਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਹਰਯੇ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਨ੍ਮਨੋ ਹਰਿਪਾਦਾਬ੍ਜੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਜ੍ਞਾਨੇ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ 4.1.
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਰਿ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਗੁਰੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਂਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਸ਼ਤ੍ਯਲਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਵਾਫਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,
ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸਪ੍ਤ ਪਰਾਨ੍ਤ੍ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਮਾਤਾਮਹਾਦਿਕਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਸੱਤ ਪੋਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ,
ਕਲਤ੍ਰਂ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਬਂਧੁਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਦੌਹਿਤ੍ਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਧੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਚੇਲਾ, ਦੌਹਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ,
ਸਦਾ ਵਾਂਛਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਗੋਦੋਹਨਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯਾਵਦ੍ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਗਾਂ ਦੁਹਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਤ੍ਰ ਮृਤਃ ਪਾਪੀ ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਉਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਕਾਨਨੇ ਗੋष੍ਠੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਮਂਦਿਰੇ ਪਰੇ
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ,