ਕਥਂ ਗੋਪ੍ਯੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪੁਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?
ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਵਿਧਾਯ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?
ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਹਰਿਕਥਾਂ ਤਰਣਿਂ ਭਵਸਾਗਰੇ
ਹਰੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨੌਕਾ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਪਾਪੇਂਧਨਾਨਾਂ ਦਹਨੇ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ
ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਦੀ ਲੁਕ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਤਪੋਜਪਮਹਾਦਾਨਾਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤੀਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ 4.1.
ਤਪ, ਜਪ, ਵੱਡੇ ਦਾਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਰਾਹੀਂ—
ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਃ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਦੀਖਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਪਿਤ੍ਰਾऽਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਜ੍ਞਾਨਾਦਾਨਾਯ ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦਾਤ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤੋऽਸਿ ਧਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਣ੍ਯਰਾਸ਼ਿਃ ਸੁਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਜਨਾਨਾਂ ਹृਦਯਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਚਨੇਨ ਵੈ
ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰੇ ਪੌਤ੍ਰੇ ਚ ਵਚਸਿ ਪ੍ਰਤਾਪੇ ਚਾਪਦਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤ੍ਰ, ਬੋਲ, ਸ਼ਕਤੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ—
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਪੂਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਕ੍ਤੋ ਗਦਾਭृਤਃ
ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੈਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਭਗਤ ਹੈਂ।
ਪੁਨਾਸਿ ਲੋਕਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੀਯਵਿਗ੍ਰਹਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਕਥਾਃ ਸਂਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਥਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਥਾਂਤੇ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਸਨ੍ਤੋ ਨਿਰਾਪਦਮ੍
ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਧੂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਦ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਕਥਾਵਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍ 4.1.
ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਤੁਰੰਤ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੌ ਗੁਣਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰष੍ਟਾ ਤੁ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪੁਨਾਤਿ ਕੁਲਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੋ ਜਨ੍ਮੇਦਂ ਭਾਰਤੇ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਨਂ ਵਂਦਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜਪਃ ਸੇਵਨਮੇਵ ਚ
ਪੂਜਾ, ਵੰਦਨਾ, ਮੰਤਰ ਜਪ ਅਤੇ ਸੇਵਾ—
ਨਿਵੇਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਂ ਨਵਧਾ ਭਕ੍ਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਨਿਵੇਦਨ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ—ਇਹ ਨੌ ਭਗਤੀ ਦੇ ਲਕੜ ਹਨ।
ਨ ਚ ਵਿਘ੍ਨੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਮਾਯੁਰ੍ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਯੁ ਨਹੀਂ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੀ।
ਨ ਜਹਾਤਿ ਸਮੀਪਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹਰੀ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਵ ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਵਿਪਦਃ ਸ਼ੋਕਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤਮ੍
ਬਿਮਾਰੀ, ਮੁਸੀਬਤ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਵੈਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ 4.1.
ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਵ ਕृष੍ਣਕਥਾਯਾਂ ਚ ਰਤਿਰਾਤ੍ਯਂਤਿਕੀ ਸਦਾ
ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਥਾ ਵਿਚ ਸਦਾ ਉੱਚੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰੁਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕਾ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸੇਯਂ ਜਨ੍ਮ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਾਨਸੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਹੋਇਆ ਜਨਮ ਕਿੰਨੀ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਹੈ!
ਪਿਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਂ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਬ੍ਜਸੇਵਯਾ
ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ—
ਰਤਿਃ ਕृष੍ਣਕਥਾਯਾਂ ਚ ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰੁਪੁਲਕੋਦ੍ਗਮਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰਿਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦਾ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਤੀਰ੍ਥਸਂਪਰ੍ਕੇ ਨਿਃਸਂਗਾ ਯੇ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—