ਰਤ੍ਨਨੂਪੁਰਪਾਦਂ ਚ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਮੁਕੁਟੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪੈਜਾਬੀ ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਮਕੁਟ,
ਸ੍ਥਿਰਮੁਦ੍ਰਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਵਾਮਕਰੇਣ ਚ
ਸਥਿਰ ਮੂਦਰਾ ਵਿਖਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਭਗਤ ਵੱਲ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੈਲਾਇਆ ਹੋਇਆ,
ਬਾਲਿਕਾਬਾਲਕਗਣੈਰ੍ਨਾਗਰੈਃ ਸਸ੍ਮਿਤੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਬਾਲਕੀਆਂ, ਬਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ 'ਚ, ਸਭ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਘਿਰਿਆ,
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਚ੍ਛਮ੍ਭੁਃ ਸਭृਤ੍ਯਃ ਸਹਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਡਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ,
ਆਸ਼ਿषਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਬਾਲਃ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਵਾਞ੍ਛਿਤਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਉਸ ਬਾਲ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਉਹ ਮਿਲ ਗਿਆ,
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਿਵੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੂਪਚਾਰਾਂਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਲੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ,
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਂ ਚ ਪ੍ਰਾਵੋਚਚ੍ਛਙ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ 3.44.
ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ:
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ ਤੇ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕੁਸ਼ਲਾਧਾਰਾਃ ਕੁਸ਼ਲਾਃ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਦਾਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗੀਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਚੰਗੀਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੰਗੀਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਅਯਨੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਸੁਜੀਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਚੰਗਾ ਜੀਅਣਾ ਹੈ,
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਃ ਕृष੍ਣੋ ਲੋਕਨਿਸ੍ਤਾਰਹੇਤਵੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਅਤਿਥਿਃ ਪੂਜਿਤੋ ਯੇਨ ਪੂਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲਈ।
ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ੪੫' ਤਦੇਵਾਤਿਥਿਸੇਵਾਯਾਃ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਸਭ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਇੱਕ ਸੋਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਗ੍ਨਾਸ਼ੋ ਯਾਤਿ ਰੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਉਸ ਦੇ ਘਰੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਤ੍ਰੀਗੋਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ
ਜੋ ਔਰਤ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦਾ,
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਹੀਨਃ ਸ੍ਵਘਾਤੀ ਚ ਸਤ੍ਯਘ੍ਨੋ ਹਰਿਨਿਨ੍ਦਕਃ
ਜੋ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਆਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ, ਸਚ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਜਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ,
ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹੀ ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਵृषਵਾਹਸ਼੍ਚ ਸੂਪਕृਤ੍ 3.44.
ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਬਲਦ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਰਸੋਈਆ,
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜੀ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਭੋਜਕਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂਸਤਿਲਾਨਾਂ ਚ ਲਵਣਸ੍ਯ ਤਿਲਸ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਲਾਖ, ਮਾਸ, ਤਿਲ, ਲੂਣ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਏਕਾਦਸ਼ੀਕृष੍ਣਸੇਵਾਹੀਨੋ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤੇ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,
ਕਾਲਸੂਤ੍ਰੇ ਚ ਨਰਕੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਉਹ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਤਮੁਵਾਚ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਗੂੜ੍ਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਅਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਰਾਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਜੋ ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ,
ਨੈਤੇषਾਂ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਾਨਾਮਸ਼ੁਭਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨਾਹਂ ਪਾਤਾ ਗੁਰੌ ਰੁष੍ਟੇ ਬਲਵਦ੍ਗੁਰੁਹੇਲਨਮ੍
ਜੇ ਗੁਰੂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮਾਫ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਦਾ ਭਾਰੀ ਦੋਸ਼।
ਮਾਨ੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਨਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਪਿਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨਕੋ ਜਨ੍ਮਦਾਨਾਚ੍ਚ ਪਾਲਨਾਚ੍ਚ ਪਿਤਾ ਨृਣਾਮ੍ 3.44.
ਜੋ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤੁਃ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਮਾਤਾ ਪੋषਣਾਦ੍ਗਰ੍ਭਧਾਰਣਾਤ੍
ਮਾਂ ਪਿਤਾ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਤੁਃ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਵਨ੍ਦ੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯੋ ਮਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਨਦਾਯਕਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਂ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਆਦਰਯੋਗ, ਪੂਜਯੋਗ ਅਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਤੁਃ ਸ਼ਤਗੁਣੋऽਭੀष੍ਟਦੇਵਃ ਪਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇੱਛਤ ਦੇਵਤਾ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਤਿਮਿਰਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਜ੍ਞਾਨਦੀਪੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ, ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਤਪ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।