ਗੁਰਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਾਨਮੁਚਿਤਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਰਣੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚੇਦਾਵਯੋਃ ਪੁਰਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਕੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ—
ਪਰ੍ਸ਼ੁਨਾऽਮੋਘਵੀਰ੍ਯ੍ਯੇਣ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਵਰੇਣ ਚ
ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ—
ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਂ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਂ ਚ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤੇਜਸਾ ਕृष੍ਣਤੁਲ੍ਯੋऽਯਂ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਪ੍ਰਭਾਵਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਵਰੇਣ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਪਾਇਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਰੋषਾਤ੍ਤਂ ਰਾਮਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤੋ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ 3.44.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੁर्गਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍
ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ,
ਦਧਤਂ ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣਾ,
ਰਤ੍ਨਨੂਪੁਰਪਾਦਂ ਚ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਮੁਕੁਟੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪੈਜਾਬੀ ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਮਕੁਟ,
ਸ੍ਥਿਰਮੁਦ੍ਰਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਵਾਮਕਰੇਣ ਚ
ਸਥਿਰ ਮੂਦਰਾ ਵਿਖਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਭਗਤ ਵੱਲ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੈਲਾਇਆ ਹੋਇਆ,
ਬਾਲਿਕਾਬਾਲਕਗਣੈਰ੍ਨਾਗਰੈਃ ਸਸ੍ਮਿਤੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਬਾਲਕੀਆਂ, ਬਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ 'ਚ, ਸਭ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਘਿਰਿਆ,
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਚ੍ਛਮ੍ਭੁਃ ਸਭृਤ੍ਯਃ ਸਹਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਡਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ,
ਆਸ਼ਿषਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਬਾਲਃ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਵਾਞ੍ਛਿਤਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਉਸ ਬਾਲ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਉਹ ਮਿਲ ਗਿਆ,
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਿਵੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੂਪਚਾਰਾਂਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਲੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ,
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਂ ਚ ਪ੍ਰਾਵੋਚਚ੍ਛਙ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ 3.44.
ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ:
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ ਤੇ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕੁਸ਼ਲਾਧਾਰਾਃ ਕੁਸ਼ਲਾਃ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਦਾਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗੀਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਚੰਗੀਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੰਗੀਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਅਯਨੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਸੁਜੀਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਚੰਗਾ ਜੀਅਣਾ ਹੈ,
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਃ ਕृष੍ਣੋ ਲੋਕਨਿਸ੍ਤਾਰਹੇਤਵੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਅਤਿਥਿਃ ਪੂਜਿਤੋ ਯੇਨ ਪੂਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲਈ।
ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ੪੫' ਤਦੇਵਾਤਿਥਿਸੇਵਾਯਾਃ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਸਭ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਇੱਕ ਸੋਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਗ੍ਨਾਸ਼ੋ ਯਾਤਿ ਰੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਉਸ ਦੇ ਘਰੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਤ੍ਰੀਗੋਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ
ਜੋ ਔਰਤ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦਾ,
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਹੀਨਃ ਸ੍ਵਘਾਤੀ ਚ ਸਤ੍ਯਘ੍ਨੋ ਹਰਿਨਿਨ੍ਦਕਃ
ਜੋ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਆਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ, ਸਚ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਜਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ,
ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹੀ ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਵृषਵਾਹਸ਼੍ਚ ਸੂਪਕृਤ੍ 3.44.
ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਬਲਦ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਰਸੋਈਆ,
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜੀ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਭੋਜਕਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂਸਤਿਲਾਨਾਂ ਚ ਲਵਣਸ੍ਯ ਤਿਲਸ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਲਾਖ, ਮਾਸ, ਤਿਲ, ਲੂਣ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਏਕਾਦਸ਼ੀਕृष੍ਣਸੇਵਾਹੀਨੋ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤੇ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,
ਕਾਲਸੂਤ੍ਰੇ ਚ ਨਰਕੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਉਹ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।