ਸ਼ਤਧਾ ਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਡ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਲਪੇਟ ਕੇ ਉਥੇ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਮੇਰੁਂ ਚਾਖਿਲਸਾਗਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂ, ਪਹਾੜ, ਮੇਰੂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਘੇਰ ਲਏ।
ਹਸ੍ਤਪਾਦਾਦ੍ਯਨਾਥਂ ਤਂ ਜਡਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗਕਮ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪੈਰ ਤੋਂ ਬੇਸਹਾਰਾ, ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਰ੍ਲੋਕਂ ਚ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਭੂਰਲੋਕ, ਭੁਵਰਲੋਕ ਅਤੇ ਸਵਰਲੋਕ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਗੌਰੀਲੋਕਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਲੋਕਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨਾਰਦ 3.43.
ਨਾਰਦ ਨੇ ਗੌਰੀ ਦਾ ਲੋਕ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਲੋਕ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰੁਦ੍ਗਿਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਨਕ੍ਰਮਕਰੋਦਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ।
ਮੁਮੂਰ੍षੁਂ ਤਂ ਸਨ੍ਤਰਨ੍ਤਂ ਪੁਨਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਲੀਲਯਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰਨ ਲੱਗਾ ਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਚੌਥਾ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਵੈਕੁੰਠ ਵੀ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਕਰਂ ਚ ਯੋਗੇਨ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਵਾਪਸ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਸ਼ਤਂ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ, ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਾਂਸਰੀ ਫੜੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾਭਂ ਰਾਧਾਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਲਮ੍ਬਮਾਨਂ ਚ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਭृਗੋਰ੍ਦੂਰਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਲਟਕਾ ਕੇ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵਾਲਾ ਜਿਹਾ ਪਾਪ—ਜਿਵੇਂ ਭ੍ਰੂਣ ਹੱਤਿਆ—ਉਹ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਭਵੇਦ੍ਯਾਤਨਾ ਨष੍ਟਾ ਵਿਨਾ ਭੋਗੇਨ ਪਾਪਜਾ
ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਈ ਪੀੜਾ, ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਦੇ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੁਵਿ ਵੇਗਾਤ੍ਪਪਾਤ ਹ 3.43.
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਕਵਚਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਗੁਰੁਦਤ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਵੱਡਾ ਦੁਲੱਭ ਕਵਚ ਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਰ੍ਸ਼ੁਮਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਹਾੜਾ ਵਿਅਰਥ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਿਤੁਰਵ੍ਯਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਣਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਪਿਉ ਦਾ ਅਸਤਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਗਣਪਤੀ ਆਪ—
ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਪਰ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵੇਗੇਨ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਨ੍ਤਂ ਸਮੂਲਕਮ੍
ਦੰਦ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੜ ਸਮੇਤ ਦੰਦ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਹਾਹੇਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਕਾਸ਼ੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਭਿਯਾ
ਹਾ ਹਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਰਕ੍ਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਦੰਦ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ।
ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਚਕਮ੍ਪੇ ਪृਥਿਵੀ ਭਿਯਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਡਰ ਕਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਿਦ੍ਰਾ ਬਭਞ੍ਜ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਨਿਦ੍ਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨੀਂਦ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਪੁਰੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹੇਰਮ੍ਬਂ ਲੋਹਿਤਾਸ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤੇਨ ਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੇਰੰਬ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਲਾਲ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਕਿਮਿਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕ 3.43.
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ?"
ਚੁਕੋਪ ਦੁਰ੍ਗਾ ਕृਪਯਾ ਰੁਰੋਦ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਦੁਰਗਾ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਈ।
ਸਮ੍ਬੋਧ੍ਯ ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਭਿਯਾ ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਤृਤੀਯੇ ਗਣਪਤਿਖਣ੍ਡੇ ਨਾਰਦਨਾਰਾਯਣਸਂਵਾਦੇ ਗਣੇਸ਼ਦਨ੍ਤਭਙ੍ਗਕਾਰਣਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਤੀਜੇ ਗਣਪਤੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, 'ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟਣ ਦਾ ਕਾਰਨ' ਨਾਮਕ ਤਿੰਨਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਰਹਿਤਾ ਦਾਸੀ ਤਸ੍ਯਾ ਵੈ ਜੀਵਨਂ ਵृਥਾ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਦਾਸੀ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਸਮਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤृਣਪਰ੍ਵਤਜਾਤਯਃ
ਸਾਰੇ ਘਾਹ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਜੀਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਇਕਸਾਰ ਹਨ।