ਅਵ੍ਯਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹੇ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੇ ਕਥਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਃ
ਭਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਵੇਂ ਸੁੱਟ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਪਰ੍ਸ਼ੁਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਂ ਕੁਪਿਤਂ ਰਕ੍ਤਪਦ੍ਮਦਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਪੁਨਰ੍ਗਣੇਸ਼ਂ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਕੋਪਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਗਜਾਨਨਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਧਰ੍ਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਗਜਾਨਨ ਉੱਠ ਕੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਬਣਾਇਆ।
ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤ੍ਵਮਤਿਥਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਸਮ੍ਬਨ੍ਧਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ 3.43.
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਹੋ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਬੰਧ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਮੇਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਹੋ।
ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀਰ੍ਯ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭੂਪਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਜਨ੍ਤਵਃ
ਨਾ ਮੈਂ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਹ ਰਾਜੇ; ਉਹ ਤਾਂ ਨਿਕੰਮੇ ਜੀਵ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਵ ਸਮਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਤਿਥੇ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕੋ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਪਰ੍ਸ਼ੁਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਹਰਿਸ਼ਙ੍ਕਰੌ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਸੁੱਟਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਪਰ੍ਸ਼ੁਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਂ ਕੋਪੇਨ ਤਂ ਚ ਰਾਮਂ ਗਜਾਨਨਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਜਾਨਨ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਯੋਗੇਨ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮਾਸ ਸ਼ੁਣ੍ਡਾਂ ਤਾਂ ਕੋਟਿਯੋਜਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਨੂੰ ਸੌ ਕੋਟੀ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਧਾ ਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਡ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਲਪੇਟ ਕੇ ਉਥੇ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਮੇਰੁਂ ਚਾਖਿਲਸਾਗਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂ, ਪਹਾੜ, ਮੇਰੂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਘੇਰ ਲਏ।
ਹਸ੍ਤਪਾਦਾਦ੍ਯਨਾਥਂ ਤਂ ਜਡਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗਕਮ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪੈਰ ਤੋਂ ਬੇਸਹਾਰਾ, ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਰ੍ਲੋਕਂ ਚ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਭੂਰਲੋਕ, ਭੁਵਰਲੋਕ ਅਤੇ ਸਵਰਲੋਕ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਗੌਰੀਲੋਕਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਲੋਕਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨਾਰਦ 3.43.
ਨਾਰਦ ਨੇ ਗੌਰੀ ਦਾ ਲੋਕ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਲੋਕ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰੁਦ੍ਗਿਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਨਕ੍ਰਮਕਰੋਦਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ।
ਮੁਮੂਰ੍षੁਂ ਤਂ ਸਨ੍ਤਰਨ੍ਤਂ ਪੁਨਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਲੀਲਯਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰਨ ਲੱਗਾ ਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਚੌਥਾ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਵੈਕੁੰਠ ਵੀ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਕਰਂ ਚ ਯੋਗੇਨ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਵਾਪਸ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਸ਼ਤਂ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ, ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਾਂਸਰੀ ਫੜੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾਭਂ ਰਾਧਾਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਲਮ੍ਬਮਾਨਂ ਚ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਭृਗੋਰ੍ਦੂਰਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਲਟਕਾ ਕੇ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵਾਲਾ ਜਿਹਾ ਪਾਪ—ਜਿਵੇਂ ਭ੍ਰੂਣ ਹੱਤਿਆ—ਉਹ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਭਵੇਦ੍ਯਾਤਨਾ ਨष੍ਟਾ ਵਿਨਾ ਭੋਗੇਨ ਪਾਪਜਾ
ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਈ ਪੀੜਾ, ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਦੇ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੁਵਿ ਵੇਗਾਤ੍ਪਪਾਤ ਹ 3.43.
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਕਵਚਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਗੁਰੁਦਤ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਵੱਡਾ ਦੁਲੱਭ ਕਵਚ ਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਰ੍ਸ਼ੁਮਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਹਾੜਾ ਵਿਅਰਥ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਿਤੁਰਵ੍ਯਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਣਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਪਿਉ ਦਾ ਅਸਤਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਗਣਪਤੀ ਆਪ—
ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਪਰ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵੇਗੇਨ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਨ੍ਤਂ ਸਮੂਲਕਮ੍
ਦੰਦ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੜ ਸਮੇਤ ਦੰਦ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਹਾਹੇਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਕਾਸ਼ੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਭਿਯਾ
ਹਾ ਹਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।